Πως αντιδρά κανείς , όταν σε δημόσιο, χώρο χτυπά κάποιος μια γυναίκα και πως το αντίθετο ;

Ένα κοινωνικό πείραμα που δείχνει την αντίδραση των ανθρώπων όταν βλέπουν ένα περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας σε δημόσιο χώρο.

 Πώς αντιδρούν οι περαστικοί όταν ο άνδρας κακοποιεί τη γυναίκα και τι γίνεται όταν συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο;

 

Τα παιδιά δεν σας ανήκουν, οδηγίες για ευαίσθητους γονείς και ονειροπόλα παιδιά!

H απεριόριστη υπακοή καταστρέφει την παιδική ψυχή. Μην ακρωτηριάζετε ψυχικά το παιδί σας γιατί μόνο εκείνο μπορεί να βρει το σωστό μονοπάτι που οδηγεί στην διάπλαση της ψυχής του. Δεν πρέπει να προσπαθείτε να ελέγχετε τα παιδιά σας και να τα περιορίζετε σχεδιάζοντας το μέλλον τους, γιατί η αβεβαιότητα είναι πρώτος νόμος της δημιουργίας.
Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμπαν παίζεται συνεχώς ένα ουράνιο παιχνίδι, στο οποίο όλα είναι δυνατά, και ένα ελεύθερο πνεύμα ανά πάσα στιγμή έχει μπροστά του άπειρες επιλογές. Μήπως τα ξεχάσατε όλα αυτά μεγαλώνοντας ή μήπως δεν σας δόθηκε η ευκαιρία να τα μάθετε ποτέ;

Αφήστε τα παιδιά σας να κάνουν μόνα τους τις επιλογές τους, και μην προβάλετε πάνω τους τις δικές σας προσδοκίες, γιατί δεν είναι κτήματά σας. Μην χάσετε τη μεγάλη ευκαιρία να συνεισφέρετε στην χαρά της δημιουργίας, δίνοντας στα παιδιά σας το δικαίωμα να πάρουν τις ευθύνες για το μέλλον στα χέρια τους. Μην γίνετε εχθροί των παιδιών σας, γιατί, όπως λέει και ο μεγάλος ποιητής και φιλόσοφος Khalil Gibran, στο ποίημά του Τα Παιδιά: «Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά, Είναι γιοι και κόρες που ίδια η ζωή χάρισε στον εαυτό της.

You are a loser, baby! (Ημέρα της Γυναίκας, γαρ!)

Το σκεφτόμουν από καιρό, αλλά είδα πρόσφατα δυο ταινίες και πείστηκα. Είδα το “Inside Llewin Davis” των αδερφών Κοέν και το “Oh boy!” του Jan Ole Gerster. Αμερικάνικη η πρώτη, γερμανική η δεύτερη, νεαροί άντρες οι ήρωες. Το κοινό τους: ενώ έχουν ταλέντο ή τα φόντα να επιβιώσουν, προτιμούν να τα σπαταλούν στο να χάνουν τα λεφτά τους, να μπλέκουν σε φασαρίες, να τους κυνηγά η αστυνομία, να λένε ψέματα, να τα θαλασσώνουν με τις γυναίκες, να μην μπορούν να βρουν ένα καφέ να πιουν, να χρωστάν παντού κ.λπ. Και πώς το αντιμετωπίζουν; Μα, με απάθεια! Παραιτημένοι από οποιοδήποτε αληθινό «σχέδιο», από ένα πλάνο της προκοπής, μια δουλειά που να στέκει, ζουν την κατρακύλα τους. Μη σας πω ότι την απολαμβάνουν, κιόλας.
Διαπίστωσα, λοιπόν, ότι ο ρόλος του loser στον κινηματογράφο υπάρχει μόνο για άντρες.

Θα ψώνιζες ποτέ έναν άνθρωπο ;

Yπάρχουν 27 εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν στις σκιές. Σε οίκους ανοχής, σε φάμπρικες, σε χωράφια. Που προσφέρουν το κορμί τους και την εργασία τους υπό άθλιες συνθήκες, χωρίς να το θέλουν. Με τη βία. Είναι σκλάβοι. Μια οργάνωση (Εnd it movement) από την Ατλάντα δημιούργησε αυτό το, σοκαριστικό, βίντεο για να ευαισθητοποιήσει. Δείτε το και σκεφτείτε, ειδικά οι άνδρες, μήπως έχετε συμβάλλει ποτέ στην εκμετάλλευση ενός ανθρώπου.

 

Αρβελέρ: Με φοβίζει περισσότερο απ΄όλα ότι ο Ελληνας δεν έχει όραμα

Η κυρία δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι διαπρεπής Ελληνίδα του εξωτερικού. Η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Σορβόνης, βυζαντινολόγος, ακαδημαϊκός και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών. Εσχάτως τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, με τον «Μεγαλόσταυρο» και έχει την ικανότητα να καθηλώνει τον συνομιλητή της με το βάθος της γνώσης της, τη διεισδυτική της ματιά και τον αφοπλιστικά ειλικρινή της λόγο.
Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ έρχεται συχνά στη Ελλάδα. Άλλωστε, η ελληνική πολιτεία έχει φροντίσει να αυξήσει τις αρμοδιότητές της, καθώς πρόσφατα της ανέθεσε και το Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού. Μετά την ολοκλήρωση του συμποσίου για τον Καβάφη, που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών, η κ. Αρβελέρ, ιδιαίτερα ικανοποιημένη με τις δυνατότητες και τις προοπτικές του Κέντρου, μιλά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, για την αδράνεια των Ελλήνων, για την πορεία της Ευρώπης, αλλά και τον μεγάλο της φόβο, που φέρει το όνομα «Χρυσή Αυγή».

Η δροµέας που έσπασε ένα ταµπού

Είναι µικροκαµωµένη, µε εύθραυστα δάχτυλα και γκρίζα κατσαρά µαλλιά. Ανοίγει το άλµπουµ µε τις ασπρόµαυρες φωτογραφίες και τα κιτρινισµένα αποκόµµατα εφηµερίδων. Σε όλες βλέπεις το ίδιο κορίτσι, µε τις κοτσίδες και τον αριθµό «606» στο στήθος. Πέρασαν 36 χρόνια από τότε που η Ζωζώ Χριστοδούλου έσπασε ένα ταµπού.

Κάθεται µε τα γόνατά της ενωµένα. Φοράει ένα πορτοκαλί µπλουζάκι από τους Ολυµπιακούς Αγώνες του 2004 και περιεργάζεται κειµήλια µιας άλλης εποχής: µετάλλια, κύπελλα και τρία φύλλα ελιάς πίσω από µια διάφανη ζελατίνα. «Είναι από το κλαδί ελιάς που µου έδωσαν στην εκκίνηση. Οταν τερµάτισα, απέµειναν αυτά...», λέει.

Το 1974 η Ζωζώ Χριστοδούλου έγινε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που έτρεξε στον Μαραθώνιο. Μέχρι τότε οι διοργανωτές των αγώνων δεν θεωρούσαν ότι οι γυναίκες έχουν το σθένος για να καλύψουν µεγάλες αποστάσεις.

Στους Ολυµπιακούς του ‘72 τις άφηναν να τρέχουν µέχρι 1.500

µέτρα. Στον στίβο επικρατούσε το άβατο για τις γυναίκες έως το 1928. Στους πρώτους νεώτερους Ολυµπιακούς Αγώνες το 1896, στη σκιά του Σπύρου Λούη ξεδιπλώθηκε η ιστορία της Σταµατίας Ρεβύθη. Η 30χρονη προσπάθησε να τρέξει στον Μαραθώνιο µαζί µε τους άνδρες. Οι διοργανωτές τής το απαγόρευσαν. Τελικά διήνυσε τη διαδροµή µόνη της, την εποµένη του αγώνα, σε 5 ώρες και 30 λεπτά, αλλά δεν της επέτρεψαν να τερµατίσει µέσα στο Καλλιµάρµαρο.

Η Ζωζώ Χριστοδούλου αγάπησε το τρέξιµο από µικρή. Αλλά οι απαγορεύσεις και οι περιορισµοί δεν την προίκισαν µε φιλοδοξίες για πολλά χιλιόµετρα. Το 1968 παρουσιάστηκε στον προπονητή Ηλία Αντζουλάτο ως αθλήτρια των 100 και 200 µέτρων. «Είδα όµως ότι ήταν µικρόσωµη και αργή και την έβαλα στις µεγάλες αποστάσεις», θυµάται ο κ. Αντζουλάτος.

Η αθλήτρια και ο προπονητής της έµαθαν από τις εφηµερίδες το 1974 ότι για πρώτη φορά θα έτρεχαν στον Μαραθώνιο της Αθήνας γυναίκες. Συνολικά 44, όλες από το εξωτερικό. «Τρίτη το έµαθα, Σάββατο έτρεξα», λέει η κ. Χριστοδούλου. Είχε ζητήσει από τους διοργανωτές να της επιτρέψουν να συµµετάσχει, αλλά χρειαζόταν να προσκοµίσει χαρτί γιατρού. Οταν οι γιατροί τη ρωτούσαν αν είχε κάνει προετοιµασία, απαντούσε αρνητικά. «Μου έλεγε ότι δεν µπορούσε να πει ψέµατα. Είχε µια µοναδική ευκαιρία και η ειλικρίνεια θα την κατέστρεφε», λέει ο κ. Αντζουλάτος. Τελικά ο καρδιολόγος Εµµανουήλ Χριστοδουλάκης έδωσε τη συγκατάθεσή του και η 23χρονη τότε αθλήτρια βρέθηκε στην αφετηρία.

«Πήγαινα µε σκοπό να τερµατίσω. Πολλοί νόµιζαν πως ήθελα να αποδείξω ότι οι γυναίκες µπορούν. Αλλά εµένα δε µ’ ενδιέφερε αυτό. Ηθελα να τρέξω», λέει η κ. Χριστοδούλου.

Ολοκλήρωσε τότε την προσπάθειά της σε 5 ώρες και ένα λεπτό. Τερµάτισε έκτη ανάµεσα στις γυναίκες και πέρασε κοντά στους 200 άνδρες. «Να σου πω πού κουράστηκα; Εδώ, στο στόµα», λέει. «Γιατί σε όλη τη διαδροµή ο κόσµος έλεγε:

“Η Ελληνίδα είσαι; Πρώτη θα βγεις!” και κουράστηκα στο στόµα από το να χαµογελάω...».

Δίνοντας στις επιχειρήσεις περισσότερες γυναίκες managers

 Πριν από τριάντα χρόνια, η Vigdis Finnbogadottir της Ισλανδίας έγινε μια από τις πρώτες γυναίκες στον κόσμο που εκλέχτηκε επικεφαλής κράτους. Ήταν μια δημοφιλής ηγέτης, που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι επανεξελέγη τρεις φορές πριν αποσυρθεί το 1996. Πράγματι, η νίκη της θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σημαντικό σημείο καμπής για τις γυναίκες σε όλα τα επαγγέλματα-μια επιβεβαίωση ότι οι ικανότητες ηγεσίας τους ήταν το ίδιο αποτελεσματικές με αυτές των ανδρών ομολόγων τους.

Αλίμονο, τρεις δεκαετίες αργότερα, τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι. Αν και υπήρξε μια ελαφρά ανοδική τάση στον αριθμό των γυναικών πολιτικών ηγετών, ο συνολικός τους αριθμός εξακολουθεί να είναι χαμηλός. Το 2010, οι γυναίκες κατείχαν μόλις τις 90 από τις 535 έδρες στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, ή 17% του συνόλου- 73 από αυτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 17 στη Γερουσία. Επί του παρόντος, μεταξύ των 192 μελών του ΟΗΕ, οκτώ έχουν γυναίκες προέδρους, οκτώ έχουν γυναίκες πρωθυπουργούς, και τρεις έχουν βασίλισσες- λιγότερο από το 10% συνολικά.

Η πρόοδος στις επιχειρήσεις είναι περισσότερο θετική. Από το 2009, οι γυναίκες έχουν το 49% του συνόλου των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ και το ήμισυ των διευθυντικών θέσεων. Ήδη από το 2006, μια έκθεση του υπουργείου Εργασίας σημείωνε ότι οι γυναίκες ήταν περισσότερες από τους άνδρες σε επαγγέλματα όπως η χρηματοοικονομική διαχείριση, η λογιστική, η ανάλυση του προϋπολογισμού, η διαχείριση ανθρωπίνων πόρων, η εκπαιδευτική διοίκηση, η διαχείριση υπηρεσιών ιατρικής και υγείας και η διαχείριση κοινωνικών υπηρεσιών.

Αλλά ενώ οι γυναίκες έχουν προχωρήσει σημαντικά στο middle management, τα στατιστικά στοιχεία είναι ακόμα αρκετά άσχημα στο ανώτατο management. Το 2010, μόνο το 2,8% των διευθυνόντων συμβούλων του Fortune 500 είναι γυναίκες. Στον FTSE 500 οι στατιστικές είναι ακόμη χειρότερες: μόνο το 1,8 τοις εκατό των εν λόγω εταιρειών καθοδηγούνται από γυναίκες.

Υπάρχουν κάποια φωτεινά σημεία. Στη Νορβηγία, για παράδειγμα, περίπου το 44,2% των μελών των διοικητικών συμβουλίων είναι γυναίκες. Αυτό δεν έχει συμβεί κατά τύχη. Το 2008 η χώρα ψήφισε ένα νόμο που απαιτεί από τις εισηγμένες εταιρείες να διαθέτουν Δ.Σ. που αποτελούνται τουλάχιστον κατά 40% από γυναίκες. Φυσικά, ο κόσμος παρακολουθεί στενά για να δει αν αυτό θα λειτουργήσει, και αυτή τη στιγμή, τα αποτελέσματα μάλλον θετικά. Τόσο η Ισπανία και η Γαλλία εξετάζουν τώρα παρόμοιες ρυθμίσεις ή επίσημες ποσοστώσεις, ενώ η Σουηδία ελπίζει να φθάσει το στόχο της για 40% μέχρι το 2015.

Δεν είναι μόνο οι χώρες που εισάγουν στόχους: Πολλές επιχειρήσεις επίσης θέτουν οι ίδιες φιλόδοξους στόχους για τον αριθμό των γυναικών στα ανώτερα διοικητικά κλιμάκια. Για παράδειγμα, η Deutsche Telecom (DT), νωρίτερα αυτό το χρόνο ανακοίνωσε ότι στοχεύει να καλύψει το 30% των θέσεων του μεσαίου και ανώτερου management με γυναίκες εντός των επόμενων τεσσάρων ετών.

Οι εταιρείες δεν καθορίζουν τέτοιους στόχους από μια γενικευμένη έννοια της ισότητας ή της επιεικείας, αλλά επειδή το επιχειρηματικό ενδιαφέρον είναι ισχυρό. Ένα σημαντικό σώμα της ακαδημαϊκής έρευνας δείχνει την οικονομική αξία του να έχει κανείς management διαφοροποιημένο με βάση το φύλο. Για παράδειγμα, οι επιχειρήσεις με περισσότερες από τρεις γυναίκες σε ανώτερες διευθυντικές θέσεις τείνουν να έχουν καλύτερη απόδοση ιδίων κεφαλαίων και περιουσιακών στοιχείων. Αυτές οι εταιρείες έχουν επίσης συνήθως υψηλότερη βαθμολογία για την οργανωτική τους αποτελεσματικότητα. Ομοίως, τα θηλυκά μέλη του διοικητικού συμβουλίου τείνουν να είναι ιδιαίτερα καλά προετοιμασμένα για τις συνεδριάσεις, πράγμα που ανεβάζει τον πήχη για τους άλλους. Αυτό οδηγεί σε καλύτερες συζητήσεις-και καλύτερες αποφάσεις.

Παρά το σαφές επιχειρηματικό ενδιαφέρον για την πρόσληψη και προαγωγή περισσότερων γυναικών, πως είναι η ζωή για τις γυναίκες που ήδη έχουν τους ρόλους αυτούς; Όταν έχουμε λιγότερο από 15% μιας μειονοτικής ομάδας σε μία κοινωνική κατηγορία, έχουμε την τάση να μιλάμε για αυτούς ως ‘δείγματα’. Οι άνθρωποι σε αυτή τη θέση είναι συνήθως κάτω από τεράστια πίεση λόγω της προβολής τους και επειδή αισθάνονται πως αντιπροσωπεύουν ολόκληρη την κατηγορία τους.

Με συμμετοχή στο 25%- επί του παρόντος ο στόχος σε πολλές επιχειρήσεις- οι γυναίκες θα εξακολουθούν να αποτελούν μειονότητα, αλλά δεν είναι πλέον «δείγματα». Το σημείο αιχμής είναι 35%: Αφού το επίπεδο αυτό έχει επιτευχθεί, η προβολή γίνεται λιγότερο θέμα, και η ταυτότητα των γυναικών ως γυναίκες γίνεται όλο και λιγότερο σημαντική.

Μετά από αυτό το σημείο, όταν μια γυναίκα μιλάει, ακούγεται ως άτομο, με το δικό του ξεχωριστό πλαίσιο, τις αξίες της, και την δικιά της προσωπικότητα- όχι απλώς ως "η γυναίκα." Οι γνώμες και οι απόψεις της δεν ανάγονται στο φύλο της.

Το πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι ότι υπάρχουν τόσες λίγες γυναίκες σε ανώτερες διευθυντικές θέσεις που εξακολουθούν να γίνονται αντιληπτές ως ξένες. Αυτό δημιουργεί ένα είδος κενού νομιμότητας, όπου οι γυναίκες δεν ταιριάζουν με το (αρσενικό) στερεότυπο για το τι συνιστά έναν ηγέτη. Αυτό, με τη σειρά του, συνδέεται με ένα άλλο πρόβλημα. Οι αρσενικοί ηγέτες τείνουν να είναι έχουν μια κάπως ‘αυταρχική’ συμπεριφορά, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ενεργοί και διεκδικητικοί, κυρίαρχοι και έχουν τον έλεγχο των καταστάσεων. Οι θηλυκοί ηγέτες, αντίθετα, δείχνουν αυτό που λέμε "κοινόχρηστες αξίες", όπως η φιλικότητα, η υποστήριξη, η ζεστασιά, καθώς και η φροντίδα. Όταν συγκρίνουμε αυτά τα δύο σύνολα αξιών, είναι σαφές ότι η αρσενική προσέγγιση είναι περισσότερο συνδεδεμένη με την ηγεσία.

Πολλές γυναίκες συμπεραίνουν ότι, ως αποτέλεσμα αυτών των στερεοτύπων, ο μόνος τρόπος για να γίνουν αντιληπτές ως νόμιμοι ηγέτες είναι να μιμηθούν τους άνδρες. Η πραγματική απάντηση, ωστόσο, δεν είναι τόσο απλή. Αν οι γυναίκες απλώς ενεργούν όπως και οι άνδρες, παραβιάζουν το στερεότυπο του φύλου, το οποία δημιουργεί την αντίληψη ότι τα άτομα αυτά είναι ψεύτικα. Αυτό μπορεί να τις οδηγήσει να φαίνονται μη-αυθεντικοί ηγέτες.

Αντίθετα, οι γυναίκες θα πρέπει να αναμείξουν και τα δύο σύνολα χαρακτηριστικών. Η Indra Nooyi, η πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της PepsiCo (PEP), το κάνει αυτό με μεγάλη επιτυχία. Μπορεί να παίρνει δύσκολες αποφάσεις και να είναι πολύ δυναμική στις διαπραγματεύσεις, αλλά όσοι είναι κοντά της την περιγράφουν επίσης ως εξαιρετικά θερμή και περιποιητική.

Ποια είναι λοιπόν το μέλλον; Παρά τα απογοητευτικά στατιστικά στοιχεία που αναφέραμε στην αρχή, πιστεύω ότι υπάρχουν λόγοι για να είμαστε αισιόδοξοι. Πιστεύω ακράδαντα ότι τα επόμενα 5 έως 10 χρόνια θα δούμε μια δραματική αλλαγή προς το καλύτερο. Οι γυναίκες managers μπορούν να συμβάλουν σε αυτό κατανοώντας καλύτερα τις προσδοκίες που συνδέονται με την οργανωτική ηγεσία και αναπτύσσοντας ανάλογα τις ικανότητες τους. Οι άνδρες μπορούν να συμβάλουν και να επωφεληθούν από την κατανόηση των ειδικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που είναι ηγέτες των επιχειρήσεων.

Η Toegel είναι καθηγήτρια οργανωτικής συμπεριφοράς και ηγεσίας στο IMD της Λωζάνης στην Ελβετία. Είναι διευθύντρια του προγράμματος Στρατηγικές για την ηγεσία, το οποίο είναι ανοικτό μόνο για γυναίκες.

Σεξ, ψέματα και φαρμακοβιομηχανίες

Εφεύρεση των φαρμακευτικών εταιρειών είναι το «πρόβλημα» της χαμηλής γυναικείας λίμπιντο προκειμένου να μοσχοπουλήσουν το ροζ Viagra. Γυναικεία Σεξουαλική Δυσλειτουργία (ΓΣΔ) δεν υπάρχει, λέει νέα έρευνα, που κατηγορεί τις φαρμακοβιομηχανίες ότι προσπαθούν να κερδίσουν από μια αγορά που στην πραγματικότητα δεν υφίσταται.

Σύμφωνα με την έρευνα που περιέχεται στο βιβλίο «Σεξ, ψέματα και φαρμακοβιομηχανίες» του αυστραλού καθηγητή Ρέι Μόινιχαν, οι παρασκευαστές του ροζ Viagra πληρώνουν γιατρούς για να «αποδείξουν» ότι η χαμηλή λίμπιντο είναι ένα ευρέως εξαπλωμένο πρόβλημα στον γυναικείο πληθυσμό το οποίο απαιτεί φαρμακευτική αγωγή. Εφθασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζονται ότι τα δύο τρίτα των γυναικών υποφέρουν από αυτήν- ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς δυσαρεστημένες από τον σεξουαλικό τους παρτενέρ.

Μιλώντας στη Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση ο Μόινιχαν υποστηρίζει ότι τα φάρμακα που υποτίθεται ότι αυξάνουν τη λίμπιντο έχουν αποτύχει προς το παρόν να αποδείξουν ότι κάνουν τη δουλειά τους. Οι φαρμακοβιομηχανίες έχουν επενδύσει εκατομμύρια στην αναζήτηση του γυναικείου αντίστοιχου του θαυματουργού μπλε χαπιού και προτού ακόμη το βρουν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια τεράστια αγορά που το αναμένει σαν «σωτήρα» από μια κατασκευασμένη διαταραχή.

«Το μάρκετινγκ των φαρμάκων συγχωνεύεται με την ιατρική επιστήμη με τρομακτικό τρόπο» λέει ο Μόινιχαν. «Μάλλον έχει έρθει ο καιρός να επανεξετάσουμε με ποιον τρόπο ορίζει τις διάφορες κοινές παθήσεις το ιατρικό κατεστημένο και προτείνει πώς να τις αντιμετωπίσουμε» .

Το 2005 η Ρfizer, που παρασκευάζει το Viagra, χρηματοδότησε μελέτη που έδειξε ότι το 63% των γυναικών υποφέρει από σεξουαλική δυσλειτουργία η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί με τεστοστερόνη και βεβαίως Viagra.

Το 2006 η Ρrocter & Gamble, που παρασκευάζει ένα επίθεμα τεστοστερόνης για γυναίκες, χρηματοδότησε έρευνα που έδειξε ότι η μία στις 10 γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση υποφέρει από τη διαταραχή χαμηλής σεξουαλικής επιθυμίας.

Το 2008 η Βoehringer Ιngelheim, που παρασκευάζει χάπι που περιέχει τη δραστική ουσία flibanserin η οποία υποτίθεται ότι ενισχύει τη γυναικεία λίμπιντο, χρηματοδότησε έρευνα που επίσης έδειξε ότι μία στις 10 γυναίκες χρειάζεται βοήθεια σε αυτόν τον τομέα.

Πολλοί επιστήμονες που αναμείχθηκαν σε αυτές τις μελέτες είτε εργάζονταν στη φαρμακοβιομηχανία είτε είχαν οικονομικές δοσοληψίες με αυτήν. Αντίθετα, επιστημονικές μελέτες χιλιάδων γυναικών που πραγματοποιήθηκαν χωρίς χρηματοδότηση από φαρμακευτικές εταιρείες εκφράζουν αμφιβολία για το αν η έλλειψη ενδιαφέροντος για το σεξ μπορεί να χαρακτηριστεί «δυσλειτουργία».

Τελικά η Ρfizer απέσυρε το ροζ Viagra από την αγορά διότι δεν έκανε τίποτα, το επίθεμα τεστοστερόνης απορρίφθηκε από τον αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων και Τροφίμων το 2004 επειδή αύξαινε τον κίνδυνο για καρκίνο και καρδιακά, ενώ το χάπι με flibanserin απορρίφθηκε τον περασμένο Ιούνιο λόγω σοβαρών παρενεργειών. «Το οικοδόμημα των επιστημονικών αποδείξεων για τη ΓΣΔ παραμένει στη θέση τουδίνοντας την εντύπωση ότι υπάρχει μια τεράστια “ανικανοποίητη ανάγκη”. Οι φαρμακοβιομηχανίες δεν θα εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους για να ικανοποιήσουν την ανάγκη που βοήθησαν να κατασκευαστεί» λέει ο Μόινιχαν. Και ζητεί μιαάλλη προσέγγιση στον ορισμό των νέων διαταραχών μέσω επιτροπών χωρίς διασυνδέσεις στις φαρμακευτικές εταιρείες ώστε «να αποσυνδέσουμε το μάρκετινγκ από την ιατρική επιστήμη».


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=358017&dt=02/10/2010#ixzz11HPosqEr