Οι άνθρωποι με αναπηρίες δικαιώνονται στη χώρα μας μόνο στο τραγούδι

Σε καθημερινή βάση ανακαλύπτουμε τις διάφορες ατέλειες της κοινωνίας μας και δήθεν με έκπληξη αναρωτιόμαστε για το πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν. Οσοι από εμάς μπορούν να κάνουν όμως κάτι, απλώς αδιαφορούν, και αυτός ο χαρακτηρισμός είναι επιεικής.
Γιατί πώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει π.χ. κανείς τους υπευθύνους που σχεδόν σε καθημερινή βάση ανακοινώνουν στους επιβάτες τού μετρό, εδώ και δεν ξέρω πόσα χρόνια, ναι χρόνια!, ότι «ο ανελκυστήρας στον τάδε σταθμό είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας και οι άνθρωποι με αναπηρίες παρακαλούνται να κατεβούν στον προηγούμενο σταθμό και να πάνε οδικώς στον προορισμό τους».

Αυτό που δεν μας λένε βέβαια είναι το πώς, με ταξί; Ή νοερά, με τη σκέψη;

Εχει τύχει βέβαια να είναι χαλασμένοι και οι δύο ανελκυστήρες σε κάποιο σταθμό του προαστιακού (στην Πλακεντία) και να μεταφέρει κάποιος τον άνθρωπό του, που είναι σε αναπηρικό καροτσάκι, από τις σκάλες, με τη βοήθεια περαστικών.

Αλλά γι' αυτούς που πραγματικά είναι δράμα η ζωή στη χώρα μας, είναι για τους τυφλούς, για τους οποίους, εκτός από την Πολιτεία, αδιαφορούν και οι περισσότεροι από τους συνανθρώπους μας.

Χαρακτηριστικά αναφέρω την εμπειρία μου πρόσφατα, όταν βοηθώντας έναν ηλικιωμένο, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια από τη συζήτησή μας τυφλό από γλαύκωμα, να κατεβούμε τις σκάλες, όλοι όσοι ανέβαιναν κατευθύνονταν επάνω του, έχοντας την απαίτηση να κάνει στην άκρη ο τυφλός για να ανεβούν.

Στη συνέχεια, στη μικρή διαδρομή στην οποία συνταξιδέψαμε, μου εξέθεσε τα άπειρα καθημερινά προβλήματα που αντιμετώπιζε στις μετακινήσεις του και μικρές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για την αδιαφορία συνανθρώπων μας στο να κάνουν πιο εύκολη την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων από τα προβλήματα που προκύπτουν λόγω της αναπηρίας τους.

Βλέπετε, είχε τυφλωθεί σχετικά πρόσφατα και δεν είχε συνηθίσει στην ανθρώπινη αδιαφορία.

Εκτός από τη φυσική τύφλωση λόγω της βλάβης των αισθητήριων οργάνων της όρασης, υπάρχουν και αυτοί που από απροσεξία δεν κάνουν κάτι σωστά, αυτοί που μεταφορικά επίσης δεν κάνουν κάτι σωστά λόγω συγκεκριμένων συναισθημάτων, όπως ο θυμός, το μίσος, αυτός που είναι τύφλα στο μεθύσι, αυτός που περπατάει στα τυφλά στο σκοτάδι, τα εκτυφλωτικά φώτα που μας εμποδίζουν να δούμε τη νύχτα και πολλοί άλλοι χαρακτηρισμοί, που αρκετές φορές βοήθησαν έναν στιχουργό στο να γράψει κάποιο τραγούδι.

Στον χώρο του ροκ υπάρχουν αρκετά πετυχημένα τραγούδια που χρησιμοποίησαν την τύφλωση για να περιγράψουν την ψυχολογική κατάσταση του ερμηνευτή και έγιναν επιτυχίες.

Το When Α Blind Man Cries των Deep Purple είναι σίγουρα ένα από τα πιο γνωστά και αρχικά υπήρχε μόνο σαν δεύτερη πλευρά του μικρού δίσκου Never Before, όπως και το Blind των Talking Heads, το Blinded By The Lights του Bruce Springsteen, που έκαναν επιτυχία οι Manfrend Mann Earth Band, το Love Is Blind του Boy George, το Snowblid των Black Sabbath, τα Blind των Placebo, Hercules and Love Affair, Korn κ.ά.

Στο ελληνικό τραγούδι, το Τόσα χρόνια σαν τυφλός, του Απόστολου Καλδάρα, σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, με ερμηνευτή τον Μιχάλη Μενιδιάτη, είναι από τις μεγάλες επιτυχίες στο λαϊκό μας τραγούδι: Τόσα χρόνια σαν τυφλός έψαχνα για λίγο φως και δεν σ' έβλεπα γλυκιά μου που 'σουνα τόσο κοντά μου, να σου δώσω την καρδιά μου να μη νιώθω μοναχός.

Επίδομα για το «ζέσταμα» της μηχανής!

Ποια επιχείρηση θα συνέχιζε να λειτουργεί από τη στιγμή που τα έσοδά της δεν θα μπορούσαν να καλύψουν ούτε καν τα έξοδα της μισθοδοσίας της...

Καμία, θα ήταν η προφανής απάντηση του κάθε εργαζομένου στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας που σήμερα βιώνει περισσότερο από κάθε άλλη φορά τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που έχουν φτάσει στην πόρτα του- λίγο ακόμη και θα περάσουν το κατώφλι του. Στη στρατιά των 607.000 ανέργων προστίθενται καθημερινά και άλλοι ενώ όλες οι επιχειρήσεις εφαρμόζουν προγράμματα «έκτακτης ανάγκης» για να περάσουν τον χειμώνα που προβλέπεται να είναι ακόμη πιο δύσκολος...

Εν μέσω της ατμόσφαιρας μελαγχολίας που ζούμε η είδηση ότι σε πέντε δημόσιες επιχειρήσεις- τους συγκοινωνιακούς φορείς της πρωτεύουσας ΕΘΕΛ, ΗΣΑΠ, ΕΑΣ, ΗΛΠΑΠ και ΟΣΕ- οι μέσες ετήσιες αποδοχές των εργαζομένων είναι διπλάσιες ως και τριπλάσιες από τις αμοιβές των αντίστοιχων ειδικοτήτων στον ιδιωτικό τομέα (π.χ. των οδηγών) προκαλεί το κοινό αίσθημα.

Ακόμη όμως περισσότερο προκαλεί τους φορολογουμένους, τους απλούς πολίτες, το επίδομα για το «ζέσταμα της μηχανής» που εισπράττουν κάθε μήνα οι οδηγοί των λεωφορείων. Ναι, αμείβονται κάθε μέρα για δέκα λεπτά εργασίας πέραν του οκταώρου με την αιτιολογία ότι προτού ξεκινήσουν το δρομολόγιό τους πρέπει να ζεστάνουν τη μηχανή του λεωφορείου!!!

Η συγκεκριμένη αμοιβή των περίπου 70 ευρώ τον μήνα που ανακαλύφθηκε στο πλήθος των επιδομάτων των προνομιούχων μπορεί να θεωρείται ασήμαντη, ωστόσο προκαλεί όλους όσοι εργάζονται δεκάωρα και δωδεκάωρα κάθε μέρα χωρίς να παίρνουν ούτε καν τις νόμιμες υπερωρίες για να διαφυλάξουν την εργασία τους. Και σε αυτή την κατηγορία ανήκουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι.

Το ζήτημα δεν είναι να βρεθούν εργαζόμενοι απέναντι σε άλλους εργαζομένους.

Αλλωστε ο ευρύτερος δημόσιος τομέας αποτέλεσε προνομιακό χώρο διορισμών και ρουσφετιών τής εκάστοτε κυβέρνησης και για πολλά χρόνια φυτώριο κομματικών στελεχών.

Το ερώτημα είναι πώς θα απαντήσει σε αυτήν την εξωφρενική κατάσταση και πώς θα την αντιμετωπίσει- όπως και τόσα άλλα καυτά ζητήματα- η πολιτική ηγεσία του τόπου.

Και αυτό δεν είναι εύκολο, απαιτεί διάλογο, συναίνεση και αποφασιστικότητα...

ztsolis@dolnet.gr

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=72&artid=361314&dt=17/10/2010#ixzz12kOJSdWw

Περιβαλλοντική συνείδηση και ΙΧ

Oι τάσεις στην ελληνική αγορά αυτοκινήτου θα έλεγα ότι αλλάζουν περίπου κάθε οκτώ με δέκα χρόνια. Μικρός θυμάμαι να είναι μόδα τα κλασικά Sedan, έπειτα ήρθε η ώρα των Convertible και τελευταία εκείνη των SUV. Κριτήριο δεν υπήρξε ποτέ ούτε η πρακτικότητα ούτε η φιλικότητα στο περιβάλλον, αλλά το status.

Οι καιροί όμως αλλάζουν και η περιβαλλοντική συνείδηση που ξεκίνησε από τη Σκανδιναβία σύντομα επεκτάθηκε στη Δυτική Ευρώπη και τώρα δειλά-δειλά κάνει την εμφάνισή της και στην Ελλάδα. Τι σημαίνει όμως περιβαλλοντική συνείδηση όσον αφορά το αυτοκίνητο; Κατά τη γνώμη μου τέσσερα πράγματα:

1. Σωστή επιλογή του αυτοκινήτου ανάλογα με τις ανάγκες μας.

2. Σωστή χρήση του αυτοκινήτου ανάλογα με τον τύπο του.

3. Επιλογή αυτοκινήτου με κυρίαρχο κριτήριο τους χαμηλούς ρύπους (χαμηλοί ρύποι= χαμηλή κατανάλωση). 4. Αναγνώριση ότι ένα αυτοκίνητο δεν είναι για μια ζωή και ότι όταν παλιώσει πρέπει να αποσυρθεί σε ένα από τα εκατοντάδες κέντρα ανακύκλωσης που υπάρχουν στη χώρα μας. Σωστή χρήση των μεγάλων SUV για παράδειγμα σπανίως έγινε τα τελευταία χρόνια. Τα SUV είναι εξαιρετικά χρήσιμα αυτοκίνητα για μια χώρα όπως η Ελλάδα. Η Ελλάδα δίνει φανταστικές ευκαιρίες για εκδρομές, με υπέροχα βουνά και υπέροχες παραλίες που συχνά πυκνά δεν έχουν πρόσβαση παρά μόνο με ένα αυτοκίνητο εκτός δρόμου. Ενα μεγάλο SUV άρα είναι πολύ καλή επιλογή για μια οικογένεια που απολαμβάνει τις αποδράσεις. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για κάποιους οι οποίοι κινούνται επί το πλείστον μέσα στην πόλη. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κυκλοφορούμε στο κέντρο ένα αυτοκίνητο που εκπέμπει 200 ως 300 γραμμάρια CΟ2 /100 km αντί να κάνουμε το ίδιο με ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης των 100-150 γραμμαρίων CΟ2 /100 km. Και σίγουρα εάν έχουμε τη δυνατότητα να αγοράσουμε ένα μεγάλο SUV μπορούμε να έχουμε και ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης στην κατοχή μας.

Ο,τι όμως και να επιλέξουμε πρέπει να έχουμε γνώση των ρύπων που εκπέμπει αφενός για να επιβαρύνουμε κατά το δυνατόν λιγότερο το περιβάλλον και αφετέρου για να προστατέψουμε την τσέπη μας. Οι χαμηλοί ρύποι όπως προανέφερα σημαίνουν παράλληλα και χαμηλή κατανάλωση καυσίμου. Συνεπάγονται όμως πλέον και χαμηλότερα ετήσια τέλη κυκλοφορίας, όπως σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου. Και φυσικά ένα αυτοκίνητο που είναι φθηνότερο στη χρήση θα έχει σίγουρα και καλύτερη μεταπώληση.

Οταν όμως μιλάμε για μεταπώληση πρέπει να μιλάμε για αυτοκίνητα 10 ως 12 ετών. Διότι μπορεί μεν στη συγκεκριμένη χώρα να υπάρχει ζήτηση για οχήματα 15 ως 20 ετών, αυτό όμως δεν πάει να πει ότι πρέπει να καταστρέφουμε το περιβάλλον για να εισπράξουμε 100 με 300 ευρώ όταν έρθει η ώρα να απαλλαγούμε από την κατοχή του. Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι μετά τη δεκαετία το αυτοκίνητό μας έχει πλέον παλιώσει, αρχίζει να «ζητάει» πολλά σε ανταλλακτικά και άρα η σωστή συντήρησή του γίνεται ασύμφορη. Δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε την επιλογή να μην το συντηρήσουμε σωστά, διότι πολύ απλά σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη δεν λειτουργούν σωστά οι έλεγχοι. Ετσι εξηγείται η ύπαρξη 1.800.000 αυτοκινήτων άνω των 13 ετών (33% του συνόλου). Αυτοκίνητα που για να συντηρηθούν σωστά απαιτούνται 500 με 600 ευρώ, αλλά που στην πραγματικότητα συντηρούνται με 50 ως 100 ευρώ τον χρόνο. Ετσι, ενώ στην ΕΕ αποσύρεται ετησίως το 6% των κυκλοφορούντων ΙΧ, στην Ελλάδα αποσύρεται μόλις το 1%. Το αποτέλεσμα είναι στη χώρα μας η μέση ηλικία των ΙΧ να είναι τα 11 έτη, ενώ στην ΕΕ τα έξι έτη. Προσωπικά θεωρώ ότι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουμε περιβαλλοντική συνείδηση είναι εάν το περιβάλλον γίνει «μόδα»- και είναι πολύ ευχάριστο που σιγά σιγά αλλά σταθερά η μόδα αυτή κάνει την εμφάνισή της και στην Ελλάδα. Στη συνέχεια βέβαια και με την πάροδο των χρόνων η προστασία του περιβάλλοντος οφείλει να γίνει συνειδητή επιλογή του καθενός μας. Σε μια πόλη με αναπτυγμένη περιβαλλοντική συνείδηση θα ντραπείς να κυκλοφορήσεις ένα αυτοκίνητο 15ετίας που βγάζει μπλε καπνό και ρυπαίνει 10 φορές περισσότερο από το ίδιο μοντέλο σε νέο. Θα αισθανθείς άβολα στο μποτιλιάρισμα με ένα θηριώδες όχημα των 2.000 ως 2.500 κιλών τη στιγμή που μπορείς να κάνεις την ίδια δουλειά με ένα πολύ μικρότερο και καθαρότερο. Αντιθέτως, θα αισθανθείς πολύ καλύτερα εάν κινηθείς στο κέντρο με το κατάλληλο αυτοκίνητο και ακόμα καλύτερα εάν πάρεις μαζί σου και έναν δυο συνεργάτες που θα έπαιρναν και αυτοί αυτοκίνητο.

Ο κ. Γιώργος Βασιλάκης είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Εισαγωγέων Αυτοκινήτου.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=72&artid=358808&dt=06/10/2010#ixzz11bFmf3kp

«Σε µία δεκαετία οι µισοί Ελληνες θα κάνουν ποδήλατο»

«ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΟΥΣΑ τα ταξίδια µε το ποδήλατο στην Ευρώπη όλοι µε έλεγαν τρελό. Ηταν ένα εγχείρηµα που πολλοί δεν µπορούσαν να κατανοήσουν. Από τα ταξίδια µου έχω αποκοµίσει εµπειρίες που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ενώ ήταν µια εξαιρετικά καλή σωµατική άσκηση. Το αισιόδοξο, όµως, είναι ότι σήµερα οι τρελοί είµαστε πολύ περισσότεροι».

Στα 6 χρόνια που έζησε ως µετανάστης στη Γερµανία ο 63χρονος σήµερα Γιάννης Ουζουνίδης άρχισε να χρησιµοποιεί το ποδήλατο στην καθηµερινότητά του.

Η περιοχή όπου ζούσε ήταν ορεινή, η φύση ήταν όµορφη και το ποδήλατο αποτελούσε ένα βολικό µέσο µετακίνησης. Το 1974 επαναπατρίστηκε και εγκαταστάθηκε στην Κρύα Βρύση Πέλλας, όπου και ζει µέχρι σήµερα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80
Το ποδήλατο, όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Ουζουνίδης, ξαναµπήκε στη ζωή του στις αρχές της δεκαετίας του ’80. «Στην αρχή ξεκίνησα κάνοντας 20 χλµ. την ηµέρα. Σταδιακά αυτή η απόσταση άρχισε να µεγαλώνει. Το ’86 έκανα τον πρώτο γύρο της Ελλάδας, τον οποίο στην πορεία επανέλαβα άλλες δύο φορές. Ο µεγαλύτερός µου γύρος ήταν συνολικά 4.200 χλµ. και ο µικρότερος 3.000 χλµ. Το ‘87 ήρθε ο γύρος της Ευρώπης. Αρχικά είχα κάνει ένα πρόγραµµα να διανύσω 15.500

χλµ. σε τρεις µήνες, ωστόσο δεν είχα υποστήριξη και έτσι το περιόρισα στα 8.500

χλµ. Το ταξίδι διήρκεσε 42 µέρες, ενώ κάλυπτα περίπου 250 χλµ. την ηµέρα», θυµάται ο κ. Ουζουνίδης, ο οποίος σηµειώνει πως ούτε αυτό το κατόρθωµά του ήταν το «ταβάνι» των φιλοδοξιών του.

Κινδύνευσε η ζωή του
Δεν ήταν δε λίγες οι φορές που κατά τη διάρκεια της διαδροµής κινδύνευσε ακόµα και η ζωή του. «Καθώς οδηγούσα στη Στουτγάρδη κάποιος από ένα σταθµευµένο όχηµα άνοιξε την πόρτα και µε χτύπησε την ώρα που περνούσα, µε αποτέλεσµα να πέσω και να πάθω κάταγµα στο δεξί χέρι. Δεν µε πτόησε, όµως, καθόλου. Στον δρόµο µου συνάντησα πολλές φορές ληστές και απατεώνες».

Οι περιπέτειες του κ. Ουζουνίδη έχουν αναγνωριστεί διεθνώς, αφού ο ίδιος έχει µπει τρεις φορές στο βιβλίο Γκίνες για τις αποστάσεις που έχει καλύψει στις δύο ρόδες κι έχει ήδη εκδώσει 11 βιβλία, σχετικά µε τα ταξίδια του. Μάλιστα, δηλώνει αισιόδοξος για το γεγονός ότι τελευταία όλο και περισσότερος κόσµος ασχολείται συστηµατικά µε το ποδήλατο. «Παρατηρούµε πανελλαδικά µια στροφή υπέρ του ποδηλάτου. Ελπίζω και πιστεύω πως σε µια δεκαετία τουλάχιστον οι µισοί Ελληνες θα κάνουν ποδήλατο», προσθέτει.

«Θα τρέξω µε τα εγγόνια µου»
Το µεγαλύτερο επίτευγµά του, ωστόσο, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι έχει καταφέρει να πείσει και άλλους ανθρώπους να ασχοληθούν µε τον αθλητισµό. Οπως, για παράδειγµα, τον γιο του, µε τον οποίο συµµετείχαν το 1999 στον ποδηλατικό γύρο της Ελλάδας. «Πατέρας και γιος τρέχουµε σε Μαραθώνιους και Υπερµαραθώνιους.

Ελπίζω κάποτε να τρέξω µε τα εγγόνια µου», λέει ο κ. Ουζουνίδης.
nooz.gr