Σλάβοϊ Ζίζεκ – Η εμπάθεια του τρομοκράτη

Η «Δευτέρα Παρουσία» του Γουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς μοιάζει να αποτυπώνει τέλεια το σημερινό μας αδιέξοδο. "Οι καλύτεροι δίχως πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι ωθούνται από την ένταση του πάθους".
Αυτό αποτελεί μια άριστη περιγραφή της διαφοράς που διακρίνει σήμερα τους αναιμικούς φιλελεύθερους από τους παθιασμένους φονταμενταλιστές. "Οι καλύτεροι" δεν είναι πλέον ικανοί να στρατευτούν ολόψυχα, ενώ «οι χειρότεροι» αποδύονται σε πράξεις ρατσιστικού, θρησκευτικού, σεξιστικού φονταμενταλισμού.
Είναι όμως οι τρομοκράτες φονταμενταλιστές, είτε πρόκειται για χριστιανούς είτε για μουσουλμάνους, πραγματικά φονταμενταλιστές με την αυθεντική έννοια του όρου; Πιστεύουν πραγματικά; Εκείνο που τους λείπει είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο εύκολα διακρίνει κανείς σε όλους τους γνήσιους φονταμενταλιστές, από τους θιβετιανούς βουδιστές μέχρι τους Άμις των ΗΠΑ: η έλλειψη εμπάθειας και φθόνου, η βαθιά αδιαφορία για τον τρόπο ζωής των μη πιστών. Αν οι σημερινοί δήθεν φονταμενταλιστές πραγματικά πιστεύουν ότι έχουν βρει τον δρόμο τους προς την αλήθεια, γιατί να νιώθουν ότι απειλούνται από τους μη πιστούς, γιατί να τους φθονούν;

Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας

Carlo Cipolla

Πνευματώδης, χιουμορίστας και απόλυτα διεισδυτκός στους ανθρώπινους χαρακτήρες!
Τα ανθρώπινα όντα ανήκουν σε τέσσερις βασικές κατηγορίες (ένας από τους 5 βασικούς νόμους που θα δούμε παρακάτω):



Τους κακοποιούς ή  ληστές (bandit Β)
Τους  ευφυείς (intelligent Ι), 
Τους  ηλίθιους (stupid S)  
Τους ανήμπορους ή φουκαράδες (the helpless Η)

O κακοποιός ζημιώνει τους άλλους για να ωφεληθεί ο ίδιος.
Ο ευφυής με τις ενέργειές του ωφελεί τους άλλους και επίσης ωφελείται ο ίδιος.
Ο ηλίθιος είναι όποιος προκαλεί ζημιά σε άλλον άνθρωπο ή σε ομάδα ανθρώπων χωρίς να ωφεληθεί ο ίδιος ή ακόμα έχοντας και προσωπική  ζημία.
Ο φουκαράς ωφελεί μεν τους άλλους, αλλά ζημιώνεται ο ίδιος γιατί οι άλλοι τον εκμεταλλεύονται.

Υπάρχουν πέντε βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας:

Οδηγίες του Επίκουρου για έναν φιλοσοφημένο τρόπο ζωής

Ο άνθρωπος που έχει διαφωτιστεί από την επικούρεια φιλοσοφία θα αποπειραθεί να κάνει τις επιλογές εκείνες που θα τον οδηγήσουν στην ηδονή ή όπως την ευχαρίστηση συναίσθημα οικείο και συμβατό με τη φύση του, ενώ από την άλλη θα αποφύγει όποια κατάσταση μπορεί να του προκαλέσει πόνο.
Με ποια κριτήρια, όμως, κάποιος μπορεί να κάνει τις κατάλληλες επιλογές; Ποιο είναι το καλό που εύκολα μπορεί να το κατακτήσει και πώς μπορεί να παρακάμψει ή ακόμα καλύτερα να αντιμετωπίσει το κακό; Ο Επίκουρος σε μία προσπάθεια να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, προβαίνει σε μία ταξινόμηση των επιθυμιών.

Θεωρίες συνωμοσίας... Το εθνικό μας σπορ!

Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα; Και μη σας φαίνεται καθόλου ανόητο το ερώτημα, καθότι αυτό αντικατοπτρίζει την πλέον αγαπημένη μας συνήθεια. Τη συνωμοσιολογία...
Δεν παν να λένε ότι οι συνωμοσιολόγοι είναι γραφικοί... Δεν παν να λένε ότι καμία θεωρία συνωμοσίας δεν έχει επαληθευτεί (μην σπεύσετε να τραβήξετε κανένα παράδειγμα από τα μαλλιά...), εμείς εκεί το χαβά μας!
Λίγο καφενείο, λίγο λαϊκή και λίγο ίντερνετ και η διασπορά του μύθου είναι τάχιστη!
Και ας μπω στο ψητό της δημιουργίας του...
Ποιά είναι μια αγαπημένη τροφή για τις συνωμοσίες;
Μα φυσικά τα εθνικά θέματα!

Θα μοιραζόσουν το φαγητό σου με έναν άγνωστο;

Σε αυτό το κοινωνικό πείραμα, δύο άνδρες προσπαθούν να ζητήσουν από εντελώς άγνωστους σε αυτούς ανθρώπους να μοιραστούν το φαγητό μαζί τους. Μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες, αγοράζουν οι ίδιοι μια πίτσα και την προσφέρουν σε ένα άστεγο, που την έχει πραγματικά ανάγκη. Η αντίδρασή του στο τέλος του βίντεο θα σας συγκινήσει...


 

Υποθέστε ότι οι άνθρωποι ζουν για πάντα.

 Υποθέστε ότι οι άνθρωποι ζουν για πάντα. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, ο πληθυσμός κάθε πόλης χωρίζεται στα δύο: στους Υστερινούς και τους Τωρινούς.
Οι Υστερινοί ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει λόγος να βιαστούν να ξεκινήσουν μαθήματα στο πανεπιστήμιο, να μάθουν μια δεύτερη γλώσσα, να διαβάσουν Βολταίρο ή Νεύτωνα. να διεκδικήσουν προαγωγή στη δουλειά τους, να ερωτευτούν, να κάνουν οικογένεια. Για όλα αυτά τα πράγματα, τους περιμένει απεριόριστος χρόνος.
 Μέσα στην αιωνιότητα, είναι δυνατό να επιτευχθούν τα πάντα. Κατά συνέπεια, τα πάντα μπορούν να περιμένουν. Άλλωστε, οι βιαστικές αποφάσεις εγκυμονούν σφάλματα. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με τη λογική τους; Τους Υστερινούς τούς αναγνωρίζει κανείς σε κάθε κατάστημα και σε κάθε χώρο περιπάτου. Περπατούν με ήρεμο βηματισμό και φορούν φαρδιά, άνετα ρούχα. Απολαμβάνουν να διαβάζουν οποιοδήποτε περιοδικό βρεθεί ανοιχτό μπροστά τους, ή ν’ αλλάζουν τη διαρρύθμιση των επίπλων στα σπίτια τους, ή να αφήνονται σε μια συζήτηση, με τον ίδιο τρόπο που ένα φύλλο πέφτει από το δέντρο.

Το καλύτερο μάθημα ζωής μας δίνει ένας άνθρωπος "τρελός"...

Μεγάλες αλήθειες από έναν άνθρωπο που η κοινωνία κατέταξε .....
στους "τρελούς" και "περίεργους"


 

Τα παιδιά δεν σας ανήκουν, οδηγίες για ευαίσθητους γονείς και ονειροπόλα παιδιά!

H απεριόριστη υπακοή καταστρέφει την παιδική ψυχή. Μην ακρωτηριάζετε ψυχικά το παιδί σας γιατί μόνο εκείνο μπορεί να βρει το σωστό μονοπάτι που οδηγεί στην διάπλαση της ψυχής του. Δεν πρέπει να προσπαθείτε να ελέγχετε τα παιδιά σας και να τα περιορίζετε σχεδιάζοντας το μέλλον τους, γιατί η αβεβαιότητα είναι πρώτος νόμος της δημιουργίας.
Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμπαν παίζεται συνεχώς ένα ουράνιο παιχνίδι, στο οποίο όλα είναι δυνατά, και ένα ελεύθερο πνεύμα ανά πάσα στιγμή έχει μπροστά του άπειρες επιλογές. Μήπως τα ξεχάσατε όλα αυτά μεγαλώνοντας ή μήπως δεν σας δόθηκε η ευκαιρία να τα μάθετε ποτέ;

Αφήστε τα παιδιά σας να κάνουν μόνα τους τις επιλογές τους, και μην προβάλετε πάνω τους τις δικές σας προσδοκίες, γιατί δεν είναι κτήματά σας. Μην χάσετε τη μεγάλη ευκαιρία να συνεισφέρετε στην χαρά της δημιουργίας, δίνοντας στα παιδιά σας το δικαίωμα να πάρουν τις ευθύνες για το μέλλον στα χέρια τους. Μην γίνετε εχθροί των παιδιών σας, γιατί, όπως λέει και ο μεγάλος ποιητής και φιλόσοφος Khalil Gibran, στο ποίημά του Τα Παιδιά: «Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά, Είναι γιοι και κόρες που ίδια η ζωή χάρισε στον εαυτό της.

Χώκινς - Ζούμε σ ένα matrix;

Πριν από μερικά χρόνια το δημοτικό συμβούλιο της Μόντσα στην Ιταλία απαγόρευσε στους ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων να έχουν χρυσόψαρα μέσα σε στρογγυλές γυάλες. Ο εισηγητής του μέτρου εξήγησε ότι είναι άκαρδο να κρατάς ένα χρυσόψαρο σε γυάλα με καμπύλες επιφάνειες, καθώς έτσι το ψάρι, κοιτώντας έξω, θα έχει μια παραμορφωμένη άποψη της πραγματικότητας. Αλλά εμείς πώς ξέρουμε ότι η δική μας εικόνα της πραγματικότητας είναι αληθινή και απαραμόρφωτη;
Άραγε, δεν θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε και εμείς στο εσωτερικό μιας μεγάλης γυάλας για «χρυσόψαρα», με αποτέλεσμα την παραμόρφωση και της δικής μας οπτικής από έναν πελώριο φακό; Η εικόνα της πραγματικότητας για ένα χρυσόψαρο διαφέρει από τη δική μας, αλλά πώς είμαστε τόσο σίγουροι ότι εκείνη είναι λιγότερο πραγματική;

Aποδεσμεύσου για να ζήσεις

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω, κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…

Ο βλαχοδήμαρχος του Μαραθώνα!

Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν μια περίεργη αίσθηση του χιούμορ· και για την ακρίβεια, δεν έχουν καμιά σχέση με το χιούμορ, αλλά με τη χυδαιότητα. Ό,τι τους συνδέει με τη φτήνια, τους ενθουσιάζει, τους κάνει να γελούν και να χαίρονται… Στη θέα του κάθε γραφικού, του κάθε αναξιοπαθούντος, του κάθε νούμερου εν γένει, δείχνουν αξιοπρόσεκτη για την επιστήμη της ψυχολογίας προσήλωση.
 Λατρεύουν τα καραγκιοζιλίκια μόνο και μόνο γιατί τους κάνουν να νιώθουν κάπως ανώτεροι. Όσο πιο κοντά στον πάτο της τροφικής αλυσίδας βρίσκεται το «ίνδαλμά» τους, τόσο περισσότερο εκτιμούν τον αμφιβόλου ποιότητος εαυτό τους. Η πλάκα τους σχετίζεται με τη γελοιότητα, τον εκπεσμό, την ασυγκράτητη χυδαιότητα. Τους ενθουσιάζει το κραυγαλέο και τους αναλύει σε γέλια ο εξευτελισμός.

Τι χάνουμε όταν είμαστε συνεχώς online;

Όσο περισσότερο κανείς περνάει την ώρα του στο διαδίκτυο, τόσο η ζωή του στερείται από διάφορα ζωτικά πράγματα, όπως ύπνο, φίλους και παραγωγικότητα, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική έρευνα, με τον εύγλωττο τίτλο «Τι δεν κάνουμε όσο είμαστε online».
Η μελέτη του Ινστιτούτου Τεχνολογικής Πολιτικής της Ουάσιγκτον, με επικεφαλής τον Σκοτ Γουόλστεν, σύμφωνα με τη βρετανική «Ντέιλι Μέιλ», δείχνει ότι για κάθε ώρα που ένας άνθρωπος περνάει online, εργάζεται κατά μέσο όρο 16 λεπτά λιγότερα.
Ακόμα, για κάθε μια ώρα online, κανείς χάνει επτά λεπτά ύπνου τα βράδια, ενώ περνάει 17 λεπτά λιγότερα στον «έξω» κόσμο (τον πραγματικό). Επίσης, διαπιστώνεται πως μετά το 2006, τουλάχιστον στις ΗΠΑ (αλλά κάτι ανάλογο προφανώς συμβαίνει και στις άλλες ανεπτυγμένες χώρες) οι άνθρωποι περνάνε συνολικά 18 λιγότερες ημέρες τον χρόνο με παρέες φίλων (δια ζώσης και όχι ηλεκτρονικές)

Πού είναι το κινητό μου;

H Charlenne deGuzman δημιούργησε μια μίνι ταινία, με πρωταγωνίστρια την ίδια, τους φίλους της και τα κινητά τους τηλέφωνα! Το "I Forgot My Phone" περιγράφει στιγμές καθημερινότητας, από ένα πρωινό με φίλους μέχρι μια έξοδο σε ροκ συναυλία, υπογραμμίζοντας πόσο η ψηφιακή τεχνολογία επηρεάζει τις διαπροσωπικές σχέσεις. Kομψό, καυστικό, πικρόχολο, αρκετά καταθλιπτικό και to the point οσον αφορά στον σχολιασμό του.

 

Εσείς , για ποια πράγματα θα μετανιώσετε άραγε μεγαλώνοντας ;

Μετά από χρόνια και όσο μεγαλώνεις, το μόνο πράγμα που δεν θα πρέπει να κάνεις είναι να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Ξεκίνα τις αλλαγές πριν τα χρόνια περάσουν και μετανιώνεις...
1) Που δεν ταξίδεψες όσο περισσότερο γίνεται, όταν σού δόθηκε η ευκαιρία Mεγαλώνοντας θα αντιληφθείς πως τα ταξίδια είναι πολύ πιο εύκολα όσο είσαι νέος και πολύ πιο οικονομικά, ειδικά αν αποκτήσεις οικογένεια και πρέπει να πληρώνεις για τρία ή και τέσσερα επιπλέον άτομα.
2) Που δεν έμαθες μια ξένη γλώσσα. Ειδικά αν έχεις φάει άπειρες σχολικές ώρες για να μάθεις κάποια που έχεις εντελώς ξεχάσει -π.χ. λατινικά ή αρχαία ελληνικά
3) Που παρέμεινες σε μια προβληματική σχέση. To μοναδικό πράγμα για το οποίο μπορεί να μετανοιώσει όποιος εγκαταλείψει μια κακή σχέση, είναι που δεν το είχε κάνει νωρίτερα.
4) Που ξέχναγες και δεν έβαζες αντηλιακό. Οι ρυτίδες, οι πανάδες και το μελάνωμα θα σου θυμίζουν τι μεγάλη χαζομάρα ήταν το εξωτικό μαύρισμα.

«Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα είναι ότι κάνουμε το παν για να μην σκοτώσουμε αμάχους»

Βετεράνοι του ισραηλινού στρατού αναφέρουν ότι είναι δύσκολο να αποφευχθούν θάνατοι πολιτών.
Πρώην στρατιώτες του ισραηλινού στρατού διαψεύδουν τους ισχυρισμούς του Ισραήλ ότι κάνει το παν για να αποφύγει να πλήξει αμάχους. Όπως ο Σάι Νταβίντοβιτς, που υπηρέτησε στον προηγούμενο πόλεμο στη Γάζα τον Νοέμβριο του 2012. Μιλώντας στον «Independent», λέει ότι είχε λάβει επανειλημμένως την διαταγή να πυροβολήσει σε μια πολυσύχναστη περιοχή της πόλης Μπεΐτ Χανούν στην Λωρίδα της Γάζας.
«Ήταν σουρεαλιστικό γιατί βλέπαμε παιδιά να παίζουν στο Μπεΐτ Χανούν. Με τα κιάλια βλέπαμε πολλούς αμάχους αλλά δεν θυμάμαι ποτέ κανείς να μίλησε γι' αυτούς. Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν "πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσουμε χωρίς να χτυπήσουμε αμάχους;"», λέει. «Το πυροβολικό δεν έχει μεγάλη ακρίβεια. Είναι ανήθικο να χρησιμοποιείται σε περιοχές όπου ζουν άμαχοι».

“Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε?"

“Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σαν μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστο μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.
Και μεις τι κάνουμε, ρε αντί να τη ζήσουμε?
Τι την κάνουμε? Τη σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…
Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.
Μα αφού είναι οργανωμένες, πως είναι σχέσεις?
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πως να οργανώσεις τα συναισθήματα…
Έτσι, μ’αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες?

Φέρτε βία, αντέχουμε!

Ήταν το 1982, όταν είχα διαβάσει ένα ρεπορτάζ στον «Ταχυδρόμο» με τις περιγραφές από τις βιαιότητες αυτονομιστών στην Ινδία. Δε θυμάμαι τις φωτογραφίες που συνόδευαν το ρεπορτάζ, πάντως δεν έδειχναν αίματα και κατακρεουργημένους ανθρώπους. Οι περιγραφές, όμως, ήταν αρκούντως παραστατικές. Οι λέξεις. Έκανα μήνες να συνέλθω από τη φρίκη και την ανατριχίλα.
Μάλλον, νομίζω ότι δεν συνήλθα ποτέ. Τις θυμάμαι ακόμη, με κάθε λεπτομέρεια, όπως και το πού βρισκόμουν, με ποιον, τι μέρα ήταν, τι φορούσα όταν τις διάβαζα. Κοινώς, συγκλονίστηκα κι αυτό θα με ακολουθεί μια ζωή. Ξέρω τι σημαίνει βία, πόλεμος, φρικαλεότητες, εμφύλιος. Δε χρειάστηκα ποτέ κάτι περισσότερο για να με ταρακουνήσει. Δε χρειάζομαι φωτογραφίες από νεκρά παιδιά και βασανισμένους στρατιώτες για να ευαισθητοποιηθώ.
Τα τελευταία χρόνια, ιδίως με την επικράτηση των social media, με το πρόσχημα του «Δείτε τα εγκλήματα του τάδε» εμφανίζονται συνεχώς φωτογραφίες και video με αποτρόπαιο περιεχόμενο. Με πτώματα, ακρωτηριασμένα μέλη, κρεμάλες, βασανισμούς, αποκεφαλισμούς, πυροβολισμούς, καψίματα.

Η τραγωδία ως άλλη καθημερινότητα

Η φράση μιας Ολλανδής μητέρας που έχασε τον νεαρό γιο της στο μαλαισιανό Μπόινγκ είναι καθοριστική: «Πρέπει να βρω έναν τρόπο να συνεχίσω να ζω», είπε με πνιγμένη από τον πόνο φωνή. Αυτός ο Ιούλιος που διανύουμε είναι από τους πιο αιματοβαμμένους.
Οι νεκροί στη Γάζα πλησίαζαν χθες βράδυ τους 600, οι Ισραηλινοί που έχουν σκοτωθεί είναι μέχρι στιγμής 27, το Μπόινγκ 777 που κατερρίφθη στην Ανατολική Ουκρανία άφησε πίσω του 298 θύματα, ένα νέο ναυάγιο στη Λαμπεντούζα μετράει, προς το παρόν, 180 πνιγμένους μετανάστες – ορισμένοι πέθαναν από ασφυξία στα αμπάρια.
Ο Ομπάμα ζήτησε κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, εδώ και δύο ημέρες, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν το ίδιο, ο υπαρχηγός της Χαμάς δηλώνει ανυποχώρητος («ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι η Γάζα έχει αποφασίσει να θέσει τέρμα στον αποκλεισμό της με το αίμα της και τον ηρωισμό της»), ο υπουργός Επικοινωνιών του Ισραήλ εμφανίζεται επίσης αδιάλλακτος («δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για εκεχειρία»).

Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο όταν είναι συνάνθρωπος

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες, ενώ οι επαφές είναι εύκολες. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, γεννιέται η έννοια του συνανθρώπου. Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο όταν είναι συνάνθρωπος. Γιατί αλλιώς μόνος του δεν μπορεί να ξεκολλήσει και να πάει πιο πέρα. Άρα έχει φτάσει στο όριό του.Με τον συνάνθρωπο, ο άνθρωπος δεν είναι πια ο ένας, οι άνθρωποι δεν είναι πια οι εμείς. Άρα ξαφνικά γίνονται οι άλλοι και οι άλλοι άλλοι. Τεράστιο θέμα. Τεράστιο θέμα να μην λες από την αρχή ότι είμαι «εγώ». Αυτοί που είναι συνάνθρωποι καταλαβαίνουν πολύ γρήγορα ότι είμαι ο άλλος. Και για τον άλλον, είμαι ο άλλος άλλος.
Το αρχικό σύστημα αναφοράς στο εγωιστικό είναι: είμαι εγώ και οι άλλοι. Έχει ενδιαφέρον γιατί είναι εγώ, μοναδικό και οι άλλοι πληθυντικό. Πολύ συχνά όταν έχουμε ανθρώπους που είναι σε μια παρέα στην πραγματικότητα αναζητούν την αναπαραγωγή του εγώ τους.

Άκου, πτώμα, να μαθαίνεις.

"Άκου, πτώμα, να μαθαίνεις. Έτσι, έχουν τα πράγματα.

Όχι, ο καρκίνος δεν παίρνει τους καλύτερους. Ούτε το εγκεφαλικό, ούτε η καρδιοπάθεια, ούτε καμία άλλη ασθένεια. Τους μάγκες δεν τους πάτησε το τρένο. Ο θάνατος είναι αδιάκριτος, κοινός, απόλυτος. Μοναχικός. Το συλλογικό υποσυνείδητο αρέσκεται να "θρηνεί". Όχι αυτόν που πέθανε. Ούτε καν αυτό που εκπροσωπεί, παρόλο που το κραυγάζει.
Θρηνεί αυτό που αντιπροσωπεύει στην προσωπική του ματιά, την ιδεολογική φορεσιά με την οποία έντυσε ένα πρόσωπο. Πενθεί, εν τέλει, είτε το "τέλος μιας δικής του εποχής" ή τον ίδιο το μετέωρο φόβο του θανάτου. Του δικού του θανάτου, του δικού του τέλους, του οποίου μια γεύση παίρνει από έναν "ξένο" θάνατο που αγωνιά να οικειοποιηθεί με υπέρμετρη ευαισθησία. Όσο κι αν ερίζουμε, κλαίμε μόνο για τους "δικούς μας ανθρώπους", αυτούς με τους οποίους ζήσαμε, μοιραστήκαμε στιγμές μιας ζωής που πέρασε. Και κλαίμε το ανεπίστρεπτο αυτών των στιγμών. Εγωιστικά, μοναχικά, ναρκισσιστικά. Όπως μας ταιριάζει.