Στη χώρα των χρυσόβουλων

Σ’ ένα από τα σχολεία που επισκέφτηκε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος -για τον αγιασμό, με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς- εξέφρασε ένα παράπονο. Όπως είπε, το 15ο Δημοτικό Σχολείο, το γνωστό Μαράσλειο, έχει ανεγερθεί σε χώρο που έχει παραχωρήσει η Εκκλησία, αλλά «δυστυχώς, όμως, δεν βλέπω πουθενά μια πινακίδα που να δείχνει αυτή τη προσφορά».
Εκ πρώτης ο αρχιεπίσκοπος έχει απόλυτο δίκιο. Και ο προκάτοχός του, είχε το ίδιο παράπονο. Και αναφερόταν συχνά στο γεγονός ότι σε εκτάσεις της Εκκλησίας, έχουν κτιστεί πανεπιστήμια και νοσοκομεία. Εκείνο που όμως ο μακαριότατος δεν λέει είναι το πώς βρέθηκαν στην ιδιοκτησία της Εκκλησίας οι εκτάσεις αυτές και σε ποιες περιόδους.
Οι περιουσίες των μονών κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας προέρχονταν κυρίως από δωρεές και αυτό γινόταν για να μην πάρουν την περιουσία οι κατακτητές. Οι Τούρκοι τότε διεκδικούσαν και έπαιρναν τις περιουσίες των Ελλήνων, αλλά όχι της Εκκλησίας στην οποία έδειχναν απόλυτο σεβασμό.

Ο Δαραβίγκας η ... ότι μας αξίζει τελικά.

Αν κάποιος κάνει ζάπινγκ σε κάποια παρακμιακά κανάλια αργά το βράδυ, θα έχει πολλά να δει. Και ανάμεσά τους, έναν τύπο με το όνομα Δαραβίγκας. Τον έβλεπα συχνά γιατί ξεχώριζε η φυσιογνωμία του. Η αλήθεια είναι, πως μια-δυο φορες που τον άκουσα, κατάλαβα ότι ταιριάζει απόλυτα στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό είδος.
Σ' ένα δημοσίευμα της Αυγής χθες, διάβασα πως ο συγκεκριμένος τύπος έχει παρελάσει από τα πλατό εκπομπών επιπέδου «Ερωτοδικείο» και «Εθνικά Μπούτια». Γκούγκλαρα λίγο τ' όνομά του και ρώτησα γνωστούς. Εκτός από την πολυσχιδή δραστηριότητά του σε τηλεοπτικές εκπομπές αυτού του είδους, έμαθα μερικά στοιχεία επιπλέον. Ήταν πολιτευτής του ΛΑΟΣ, νομίζω έκανε τον υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας, δηλώνει πρόεδρος ενός «Πανελλήνιου Αντικαρκινικού Αγώνα», επάγγελμα φυσικοθεραπευτής και δημοσιογράφος! Οι πιο πρόσφατες δραστηριότητές του, πάντως, είναι οι παρουσίες του σε εκπομπές άλλου δημοσιογράφου με το όνομα Χίος. High level.

Στο υπουργείο Παιδείας έχει διοριστεί ο «διανοούμενος»,πρώην ποδοσφαιριστής, Γιώργος Ανατολάκης !

Στο υπουργείο Παιδείας έχει προσληφθεί ο «άνθρωπος των τεχνών και των γραμμάτων», πρώην ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, Γιώργος Ανατολάκης.
Ο κ. Αρβανιτόπουλος προφανώς θεωρεί σημαντική την προσφορά του παλαίμαχου αθλητή και πρώην βουλευτή του ΛΑ.ΟΣ, στον χώρο της Παιδείας και για αυτό φρόντισε να τον διορίσει στο γραφείο του, σύμφωνα με την εφημερίδα «Δημοκρατία».

Μεγαλώσαμε τα παιδιά μας σαν πρίγκιπες, που στα δύσκολα δραπετεύουν

«H Κουρούνα με το νου της εμαγείρευε το φάβα»…Από όλες τις παροιμίες που μου έχει πει η γιαγιά μου αυτή νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα στην εποχή που ζούμε. Με τους πολλούς «επαναστάτες» χωρίς την επανάσταση.
Γιατί πιο εύκολο είναι απλώς να ρίχνουμε το ανάθεμα, να ψέγουμε αυτούς που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση, να κάνουμε την επανάσταση της πολυθρόνας χωρίς καμία ενδοσκόπηση και αυτογνωσία. Για να τα πάρουμε όμως από την αρχή. Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Η Ωραία Ελένη, από τον Όμηρο, μέχρι τον Ελύτη.

Ο Λιαντίνης για τη ωραία Ελένη 

Ο Ινδός, το πείραμα και η τρύπα στον τοίχο

Φετινός νικητής του βραβείου TED 2013 είναι ο Σουγκάτα Μίτρα. Το έπαθλο είναι ένα εκατομμύριο δολάρια, καθώς και η υλικοτεχνική υποστήριξη της κοινότητας του TED για την πραγματοποίηση της προσπάθειάς του. Στόχος του Σουγκάτα Μίτρα είναι «να δημιουργήσει ένα ηλεκτρονικό σχολείο». Ένα πρωτότυπο πείραμα γνώσης, όπου τα παιδιά θα μπορούν να μαθαίνουν το ένα από το άλλο αλλά και από καθηγητές ανά τον κόσμο, συνδεδεμένους στο internet.
Ο Σουγκάτα, μας είπε στην ομιλία του, πως - όταν ήταν καθηγητής πληροφορικής και προγραμματισμού στην Ινδία - του έκανε εντύπωση ότι οι γονείς του κολεγίου στο οποίο δίδασκε, καμαρώναν πόσο έξυπνα ήταν τα παιδιά τους και πόσο καλά χειριζόταν τον υπολογιστή. Αναρωτήθηκε, λοιπόν, «μόνο τα παιδιά των πλουσίων είναι έξυπνα;» Δίπλα ακριβώς από το κολέγιο υπήρχε μια φτωχογειτονιά με αγράμματα παιδιά. Και έτσι ο Σουγκάτα σκέφτηκε να κάνει το πείραμα της τρύπας. Άνοιξε μια τρύπα στον τοίχο του κολεγίου και εγκατέστησε έναν υπολογιστή με σύνδεση στο internet και ένα προστατευτικό τζάμι. Εγκατέστησε ένα ποντίκι και μια κάμερα. Τα παιδιά της φτωχογειτονιάς τον ρώτησαν «τι είναι αυτό;» και ο Σουγκάτα τους είπε «δεν ξέρω». «Μπορούμε να το ακουμπήσουμε;», τον ρώτησαν. «Μόνο άμα θέλετε», τους απάντησε και έφυγε χωρίς καμία άλλη εξήγηση.

Πατριωτισμός η Πλουτοκώσταινα ?

Να ξεχάσουμε την Ελλάδα που κάποτε αγαπήσαμε, αυτή τη χώρα που πολλοί από εμάς εξακολουθούμε να αγαπάμε. Τι χειρότερο μπορεί να φέρει αυτή η κρίση από την υποτίμηση του όποιου πατριωτικού αισθήματος μπορεί ο καθένας να κουβαλάει μέσα του; Στον τρόπο που σκέφτεται, στον τρόπο που συμπεριφέρεται, στον τρόπο που αντιδρά.
Παρεξηγημένη λέξη ο πατριωτισμός. Αφού την εξόρισε στην παρανομία ο προοδευτικός λυρισμός της Μεταπολίτευσης, τώρα την καπηλεύονται οι χρυσαυγίτες και οι παραφυάδες τους. Πώς να τολμήσεις να την προφέρεις όταν βλέπεις μπροστά σου τα παιδιά του μπόντι μπίλντινγκ με τα ξυρισμένα κεφάλια και το ροπαλοφόρο λεξιλόγιο;

Καλός αγώνας , Paulo Coelho

«Ο άνθρωπος δεν θα πάψει ποτέ να ονειρεύεται. Το όνειρο είναι η τροφή της ψυχής, όπως τα φαγώσιμα είναι η τροφή του σώματος. Πολύ συχνά βλέπουμε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας να σβήνουν και να μην εκπληρώνονται, αλλά πρέπει να εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε, διαφορετικά η ψυχή μας πεθαίνει κι η αγάπη δεν μπορεί να εισχωρήσει.
Στην πεδιάδα που απλώνεται μπροστά στα μάτια σου δόθηκαν οι πιο σκληρές μάχες της «ανακατάκτησης». Το ποιός είχε δίκιο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως και από τις δυο μεριές αγωνίζονταν τον Καλό Αγώνα.

Ανοικτή πρόσβαση στη γνώση, για όλους !

Η αλλιώς ...Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης

 Η πληροφορία είναι δύναμη. Όμως, όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι  που θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Ολόκληρη η παγκόσμια  επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά, η οποία δημοσιεύθηκε στη  διάρκεια των αιώνων σε βιβλία και περιοδικά, ολοένα ψηφιοποιείται και  κλειδώνεται από μια χούφτα ιδιωτικές εταιρείες. Θέλετε να διαβάσετε τις  δημοσιεύσεις που έχουν τα πιο διάσημα αποτελέσματα των επιστημών; Θα  πρέπει να στείλετε τεράστια ποσά σε εκδότες, όπως η Reed Elsevier.
 Υπάρχουν εκείνοι που αγωνίζονται για να αλλάξει αυτό. Το Κίνημα  Ανοικτής Πρόσβασης..

Η εποχή του Παντελίδη

Η Google ανακοίνωσε τις λίστες με τα δημοφιλέστερα βίντεο της χρονιάς στο Youtube. Mια ματιά στις προτιμήσεις των Ελλήνων μπορεί να σου δείξει πολλά περισσότερα από εκείνα που φαίνονται στην οθόνη σου. Ναι και τα δέκα πρώτα βίντεο είναι  μουσικά. Είναι βίντεο εμπορικής μουσικής που, μερικά κομμάτια της, βρίσκονται κοντά στην κατηγορία του trash. Αλλά και αυτό είναι υποκειμενικό. Ποιος μπορεί, άλλωστε, να κρίνει τα γούστα του άλλου; Έτσι, όπως ο υπόλοιπος πλανήτης παρακολουθήσαμε με ζήλο το σουξέ του Κορεάτη, αλλά τα δώσαμε όλα για τον Παντελή Παντελίδη, την Πάολα και το Πουλάκι Τσίου. Αυτό ίσως να εξηγείται από τα δημογραφικά του κοινού: βίντεο βλέπουν κατά κύριο λόγο νέοι που διαθέτουν και περισσότερο χρόνο στη διάθεση τους. Όμως αυτές είναι τελικά οι προτιμήσεις των Ελλήνων; Αυτό είναι το μέτρο της αισθητικής τους;

Υποψηφιότητα για Πούλιτζερ έθεσε σήμερα η "Ημέρα" !!

Τελικά η εφημερίδα "Ημέρα" , ανακάλυψε τη συνωμοσία της χρονιάς στην εκδήλωση για τα 300 χρόνια από τη γέννηση του Ζαν Ζακ Ρουσσώ , που διοργανώνει το 5ο Λύκειο Λαμίας

Ανακάλυψε τον Δούρειο Ίππο που θα χρησιμοποιηθεί , για τη "μνημονιακή "μεταστροφή των μαθητών της Λαμίας.

Σου λέει , φέρνουν έναν "μνημονιακό" δημοσιογράφο με ένα θέμα πιασάρικο , και με το που βγουν έξω , μαθητές , γονείς και άλλοι προσκεκλημένοι , θα ζητωκραυγάζουν , αλαλάζοντας ,υπέρ της Τρόικας .

Βέβαια , ο (αν) εγκέφαλος  που σκέφθηκε αυτή τη ραδιουργία σε βάρος του Ελληνικού λαού και δη του Λαμιώτικου , ξέχασε να γράψει , για μια φορά ακόμη, πόσο μεγάλο λάθος ήταν η μετεγκατάσταση του 5ου Λυκείου...

Αλήθεια, που είναι οι ποιητές;

Η ποίηση υπήρξε πάντα κάτι πολύ περισσότερο από δομημένα έντεχνους και δυσνόητους στίχους.
Πρώτιστο καθήκον της ποίησης είναι να δίνει οραματικά ρεαλιστικές, υπερβατικά επαναστατικές και καθόλου μεταφυσικές  απαντήσεις, στο πανάρχαιο όσο και διαχρονικό ερώτημα για το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η ποίηση  εκπορεύεται από στενό ιδιωτικό –ποτέ ιδιοτελή- χώρο και προορίζεται για τον ευρύτερο δημόσιο.
Η ποίηση απαντάει με σιωπές στους θορυβώδεις φωνασκούντες και υψώνει λόγο αφύπνισης στους φιμωμένους σιωπούντες.

Αλήθεια που είναι οι ποιητές;

Η ποίηση κατοικεί στα πετρόχτιστα  μετερίζια της ιστορίας και αποστρέφεται τα μαρμάρινα σαλόνια της εξουσίας.

Όσο διαμοιράζεται η ποίηση, τόσο αναπαράγεται και όσο αποθησαυρίζεται, τόσο πεθαίνει.

Κατεξοχήν παντιέρα έγερσης, πνευματική και συνειδήσεων, είναι η ποίηση και όχι τιμαλφές, σε προθήκες και με ασφάλεια φυλαγμένο.

Ποτέ η ποίηση δεν προτείνει απαντήσεις, κυρίως απαντάει μ’ ερωτήσεις.

Που είναι οι ποιητές;

Συλλέκτες χαμηλότονων λόγων και μακρόσυρτων σιωπών  είναι οι ποιητές, που τις προβάλλουν σε κραυγές.

Η παιδική και αδηφάγα περιέργεια ορίζει τους ποιητές, που τους μετουσιώνει σε διαστελλόμενη κόρη ματιού, συλλεκτήρα φωτός και χρωμάτων.

Οι ποιητές σπαταλούν όλα τα ‘’τώρα’’, για να κερδίσουν κάποιο ‘’αεί’’.

Οι ποιητές είναι οι προφήτες των κοινωνικών αλλαγών και κήρυκες επαναστάσεων.

Είναι οι ποιητές;

Ακούω τους άρπαγες να κατακεραυνώνουν την ‘’αρπαχτή’’.

Βλέπω τους αδικούντες να νομοθετούν ‘’επί δικαίω’’.

Παρακολουθώ τους ριψάσπιδες να ομνύουν στην πατρίδα.

Και, ειλικρινά, αναρωτιέμαι:

Οι ποιητές;
protagon.gr

Τα ταμπού και στερεότυπα μιας «επετείου»

Ο πιο διαδεδομένος αλλά και θεσμοθετημένος εθνικός μύθος για την Επανάσταση του ’21 είναι η «κήρυξή» της από τον Π. Π.  Γερμανό στις 25 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα, αν και, όπως γράφει ο ίδιος στα «Απομνημονεύματά» του, βρισκόταν στα Νεζερά  της Αχαΐας!
Εξάλλου, πώς να «ευλογούσε» μια εξέγερση που είχε ανάψει «ο απατεών και εξωλέστατος Παπαφλέσσας» και απέκρουαν οι «πεφοβισμένοι» πρόκριτοι;
Η μετάθεση της εθνικής γιορτής από την 1η του Γενάρη – όπως την είχε καθιερώσει η Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου – στις 25 του Μάρτη, έγινε από το βασιλιά Όθωνα το 1838 για να την αποκόψει από τις επαναστατικές – φιλελεύθερες καταβολές της και να της προσδώσει θρησκευτικό χαρακτήρα. Δεν δίσταζε μάλιστα να απαγορεύει το «νόμιμο εορτασμό» της επετείου, όταν απειλούνταν με αντιμοναρχικές διαδηλώσεις.
“Τι όνειρο ήταν χθες και σήμερα! -Χθες στο πεδίον του Αρεως με την Εθνική Νεολαία. Το έργον μου! Εργον που ενίκησε μέσα σε τόσες αντιδράσεις! Σχεδόν 18 χιλιάδες παιδιά από Αθήνας και Πειραιά, περίχωρα και από πολλές επαρχίες. Φάλαγξ “Ι.Μεταξά” Πατρών! (…) -Σήμερα. Τελετή. Ενθουσιασμός. Αποθέωσις. Παρέλασις στρατού θαυμασία. Απόγευμα παρέλασις Σχολείων Προσκόπων κτλ. και Εθνικής Νεολαίας με τα Τάγματα εις την ουράν. Αι φάλαγγες της ΕΟΝ ατέλειωτοι! Ολοι ντυμένοι! Περίπου 12-14 χιλιάδες! Εντύπωσις εις τον κόσμον καταπληκτική!”
Αυτά τα ενθουσιαστικά σχόλια έγραφε ο δικτάτορας Ι. Μεταξάς στο «Ημερολόγιό» του στις 25 Μαρτίου 1938, αυτοθαυμαζόμενος για το «εθνοσωτήριον έργον του», που είχε εγκαινιάσει με την αιματηρή καταστολή της εργατικής εξέγερσης το Μάη του ’36 στην πόλη μας. Μόνο που «ξέχασε» να σημειώσει ότι για τις παρελάσεις το φασιστικής κοπής καθεστώς της 4ης Αυγούστου είχε σπαταλήσει 22.000.000 δραχμές, ενώ διέθεσε μόλις 5.000.000 για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού! «Ξέχασε» φυσικά να αναφέρει ότι οι 50.000 μαθητές που υποχρεώθηκαν να παρελάσουν ή να «εκδηλώσουν τον ανυπόκριτον εθνικόν ενθουσιασμόν» έγιναν μουσκίδι από την καταιγίδα που ξέσπασε την ίδια ώρα-γεγονός που έκρυψαν τα λογοκριμένα Επίκαιρα που προβλήθηκαν στους κινηματογράφους.
Το μενού
Ηταν η βασιλο-μεταξική δικτατορία του «πάγου και του ρετσινόλαδου» που μας κληροδότησε το μιλιταριστικό θεσμό των μαθητικών παρελάσεων ως «συμπλήρωμα των στρατιωτικών» και στο πλαίσιο της «εθνικής Γυμναστικής»(!) για την οικοδόμηση του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού».
Έτσι το επίσημο εορταστικό «μενού» των εθνικών επετείων που εκπονούν νομαρχίες και δήμοι περιλαμβάνει υποχρεωτικά και μια καθαρά εξωσχολική εκδήλωση όπως οι παρελάσεις, ώστε να τονωθεί η «εθνική συνείδηση» των νέων, αντί να αναπτυχθεί ο ιστορικός προβληματισμός στη νέα γενιά που έχει μπουχτίσει «από τα λόγια τα τριμμένα, τα μάταια λόγια όποιου Έπους», όπως φώναζε αγανακτισμένος ο Σικελιανός.
Όσοι «βασιλικότεροι του βασιλέως» εκπαιδευτικοί απειλούν με πειθαρχικά μέτρα μαθητές/τριες που για συνειδησιακούς λόγους αρνούνται να «γίνουν στρατιωτάκια», δεν παραβιάζουν μόνο το Σύνταγμα αλλά και τη Σύμβαση της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που κύρωσε με νόμο και η χώρα μας το 1992. Ας μην ξεχνούν ότι η χώρα μας έχει καταδικαστεί επανειλημμένα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβιάσεις ατομικών δικαιωμάτων και περιορισμούς στην ελευθερία της συνείδησης. Προπαντός ας μην ξεχνούν ότι ένα σημαντικό μέρος του μαθητικού δυναμικού είναι παιδιά οικονομικών προσφύγων και μεταναστών που το εθνοκεντρικό εκπαιδευτικό μας σύστημα αγνοεί ή περιφρονεί την εθνική, θρησκευτική, πολιτισμική τους ιδιαιτερότητα.
Οι «Ηρακλείς» των παρελάσεων ισχυρίζονται πως έτσι καταπολεμούν την «ιστορική αμνησία». Στην πραγματικότητα όμως στρουθοκαμηλίζουν μπροστά στον «ιστορικό αναλφαβητισμό» της νέας γενιάς και την διχάζουν τη στιγμή μάλιστα που, ενωμένη με τις παλιότερες γενιές, πρέπει να δώσει κρίσιμες μάχες για το παρόν και το μέλλον της.
Είναι στη φύση των επετείων να ερεθίζουν τη μνήμη, ιστορική ή χαλκευμένη. Οι «εθνικές», μάλιστα, τα πάσης φύσεως «πατριωτικά» ανακλαστικά, προκαταλήψεις, μίση και πάθη κατά «των προαιώνιων εχθρών του Γένους» ή όσων «απειλούν την «εθνική μας καθαρότητα» ή θέλουν να μας «αρπάξουν το εθνικό μας σύμβολο»-κατά τους σημαιοφόρους της διαιρετικής ιδεολογίας του εθνικισμού. Φαίνεται πως είχε δίκαιο ο Ερνέστ Ρενάν όταν όριζε το έθνος ως «μια ομάδα ανθρώπων που τους ενώνει μια εσφαλμένη άποψη για το παρελθόν και το μίσος για τους γείτονες τους»!
Με φαιό μοντέλο
Καθώς, λοιπόν, ακούω κάθε φορά τις δηλώσεις - κονσέρβες των επισήμων στο τέλος της παρέλασης, σκέφτομαι με μελαγχολία και οργή ότι οι δικτατορίες πέφτουνε αλλά οι παρελάσεις τους ζουν και βασιλεύουν, προς δόξαν της αβασίλευτης δημοκρατίας μας! Σκέφτομαι τις παράτες της 4ης Αυγούστου στο Παναθηναϊκό Στάδιο για την επέτειο του ’21, όταν ο Ι. Μεταξάς, απευθυνόμενος στον Γεώργιο Γλίξμπουργκ, αναφωνούσε: «Μεγαλειότατε, ιδού ο στρατός σας εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεσθε».
Δεν επρόκειτο, βέβαια, για τα γνωστά αγήματα των στρατιωτικών παρελάσεων, αλλά για τους μαθητές – φαλαγγίτες της ΕΟΝ, τους Προσκόπους και τους μαθητές των σχολείων, που από τον Μάρτιο του 1936 θα υποχρεωθούν να παρελαύνουν «ενώπιον των επισήμων, συμπληρωματικώς προς τα στρατιωτικά τμήματα»! Επρόκειτο, φυσικά, για την ελληνική απομίμηση του φασιστικού – ναζιστικού μοντέλου οργάνωσης της νεολαίας που περιλάμβανε «γυμναστικάς επιδείξεις, λαμπαδηφορίας και εθνικήν ηθικήν Αγωγήν».
Από τότε η αποχή των μαθητών από την παρέλαση επέσυρε την αποβολή από το σχολείο και «μουντζούρωμα του χαρτιού κοινωνικών φρονημάτων», εφόσον κρίνονταν μη «νομιμόφρονες». Η Χούντα, ως κληρονόμος των παραδόσεων της 4ης Αυγούστου και ως γέννημα – θρέμμα του εμφυλιοπολεμικού καθεστώτος, δια στόματος του πραξικοπηματία στρατηγού Σπαντιδάκη, εξέφραζε, κατά την πρώτη παρέλαση της εφτάχρονης τυραννίας, «απόλυτον ικανοποίησιν από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης, όπερ καταδεικνύει ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί έχουν ενστερνισθεί τας αρχάς της επαναστάσεως της 21ης Απριλίου»!
Αν και οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δεν κατέφυγαν σε χουντικές ακρότητες, άφησαν όμως άθικτο το μιλιταριστικό θεσμό των παρελάσεων, με τη σιωπηλή μάλιστα συναίνεση και της επίσημης Αριστεράς, που, με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, νομιμοποιήθηκε η συμμετοχή των Αντιστασιακών Οργανώσεων στις παρελάσεις.
Αλλά και τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, είτε γιατί τα έλεγχαν «πατριωτικές» πλειοψηφίες είτε από υπερβολικό σεβασμό προς τον «πατριωτισμό» των μελών τους, απέφυγαν να καταγγείλουν αυτόν τον ολοκληρωτικής έμπνευσης θεσμό, που καλλιεργεί στη νέα γενιά ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας και εμποδίζει τη διαμόρφωση ελεύθερων συνειδήσεων.
Νέοι «εχθροί»
Καθώς τα σχολεία μας έχουν γεμίσει από «παρείσακτους», από προσφυγόπουλα που είναι πρώτα στα μαθήματα και στον αγώνα της ζωής, οι κλειστοφοβικοί «της μητέρας πατρίδας» έχουν μετατρέψει τις μαθητικές παρελάσεις σε νέα «Μεγάλη Ιδέα του Έθνους», σε νέο «Αλβανικό έπος»! Μόνο που «ο εχθρός» είναι πια στη δική μας χώρα… «οι Αλβανοί που τους πολεμήσαμε το ’40», όπως είπε σε σχετική εκπομπή αριστούχος «γηγενής» μαθήτρια, αφήνοντάς μας εμβρόντητους για τις ιστορικές της γνώσεις!
Η εθνοκεντρική, μονοπολιτισμική, μονοθρησκευτική παιδεία μας καλλιεργεί στα παιδιά έναν αυτιστικό, μυωπικό εθνικισμό, που τα ωθεί να κάνουν ακόμα και αποχή ή κατάληψη-όπως συνέβη το 1996 στη Θεσσαλονίκη-εις βάρος των αλλοδαπών συμμαθητών τους! Είναι εξίσου αποκαλυπτικό και ενδεικτικό το γεγονός ότι η χώρα μας μόλις μετά το 1987-και μετά από καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας - υιοθέτησε την από το 1960 διακήρυξη της UNESCO για την καταπολέμηση των διακρίσεων στην Εκπαίδευση που, σε συμβολικό επίπεδο, συμπυκνώνονται στο περιβόητο ζήτημα της «σημαίας».
Το «ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ» από διακήρυξη του εκπαιδευτικού κινήματος πρέπει να γίνει καθημερινή διεκδίκηση και πράξη, γιατί οι «ξένοι» αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Η αυτοδίκαιη απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα αν γεννήθηκαν στη χώρα μας ή ξεκίνησαν εδώ τις σπουδές τους όσο ήταν ανήλικοι, αποτελεί στοιχειώδη προϋπόθεση για ένα σχολείο ίσων τουλάχιστον αφετηριών-ευκαιριών.
Η «εικονοκλαστική» αυτή αναφορά στην ιστορία της 25ης Μαρτίου, δεν αρκεί, φυσικά, να γκρεμίσει βαθιά ριζωμένα ταμπού της «εθνικώς ορθής» Ιστορίας μας. Κριτικές, μαχητικές νεανικές συνειδήσεις δεν μπορούν να αναπτυχθούν με την ακαδημαϊκή αναδίφηση της ιστορίας ή την επιλεκτική μνήμη. Και οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει πια να ανέχονται τον άχαρο ρόλο του αφηγητή – διεκπεραιωτή μιας απονευρωμένης «εξεταζόμενης ιστορικής ύλης».

Η επανάσταση των σχολείων

Ο μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης ανακάλυψε το μυστικό του Μνημονίου. Υπογράφτηκε για να πληγεί η Ορθοδοξία! Εξ ου και το πάγωμα στις προσλήψεις ιερέων. Ετσι ετοιμάζει αντιμνημονιακό συλλαλητήριο πιστών στο κτίριο της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας! Η Ορθοδοξία πάνω απ’ όλα, και ειδικά η φράση του Ευαγγελίου για «τα καλά και συμφέροντα» και όχι για «ταις ψυχαίς ημών».

Μόνο που στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας υπάρχει -όπως, εξάλλου και σε ολόκληρη την Ελλάδα- συνωστισμός διαδηλώσεων. Γονείς και καθηγητές, σε αγαστή συνεργασία με τοπικούς πολιτευτές, διαδηλώνουν κατά των συνενώσεων εκείνων των σχολείων που έχουν περισσότερους καθηγητές από μαθητές. Αρνούνται να δεχθούν ότι σχολεία που δεν έχουν λόγο ύπαρξης δεν κοστίζουν μόνο στον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και στη μόρφωση των παιδιών. Στην επαρχία Βοΐου, για παράδειγμα, υπάρχουν Γυμνάσια και Λύκεια σε κάθε κωμόπολη (Σιάτιστα, Εράτυρα, Γαλατινή, Τσοτύλι, Πεντάλοφος και Νεάπολη). Ολες οι προτεινόμενες συνενώσεις αφορούν χωριά που απέχουν μόλις οκτώ χιλιόμετρα. Παρ’ όλα αυτά, δήμαρχοι -νυν κι αποτυχόντες υποψήφιοι- σήκωσαν το μπαϊράκι της επανάστασης. Είναι σίγουρο δε ότι μόλις τελειώσουν το επαναστατικό τους καθήκον θα αρχίσουν να ελεεινολογούν τον κ. Πάγκαλο, ο οποίος είπε «μαζί τα φάγαμε στο πλαίσιο ενός φαυλοκρατικού συστήματος».

Φυσικά, «όπου λούφα και αναταραχή, η ΟΛΜΕ είναι πρώτη». Βολικά κήρυξε τρίωρη στάση εργασίας την Παρασκευή -για να γίνει το Σαββατοκύριακο τριήμερο- προσθέτοντας άλλη μία στις 19 κινητοποιήσεις που έκανε από την αρχή αυτής της σχολικής χρονιάς. Να σημειώσουμε εδώ ότι από την έναρξη αυτού του σχολικού έτους χάθηκε πάνω από το ένα τρίτο των εργάσιμων ημερών: από τις 115 ημέρες οι 41 ήταν γιορτές, διακοπές και απεργίες.

Αλλά γι’ αυτό το σκάνδαλο δεν ευαισθητοποιήθηκε κανένας γονέας. Ουδείς, επίσης, ξεσηκώθηκε για το γεγονός ότι έχουμε αναλογικά με τους μαθητές τους περισσότερους καθηγητές σε ολόκληρο τον ΟΟΣΑ και τους χαμηλότερους δείκτες εκπαίδευσης. Οι γονείς το μόνο που θέλουν είναι να έχουν το κτίριο στο χωριό τους, άσχετα αν εκεί μία στις τρεις μέρες δεν γίνονται μαθήματα και τα παιδιά τους βγαίνουν ξύλα απελέκητα. Είναι οι προτεραιότητες κάθε κοινωνίας που φαίνονται ανάγλυφα και στις κινητοποιήσεις των γονέων και μαθητών σε κάποια σχολεία της Πιερίας. Εκεί γίνεται αποχή από τα μαθήματα από το νηπιαγωγείο μέχρι την Δευτέρα Λυκείου. Οπως εξήγησε ένας τοπικός δήμαρχος, τα παιδιά της τρίτης θέλουν να δώσουν εξετάσεις...

Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε μόνο από τα σκάνδαλα των πολιτικών. Χρεοκόπησε από το μεγάλο τους σκάνδαλο: το χουβαρνταλίκι με τα λεφτά των άλλων. Σπέρνοντας σχολεία σε κάθε χωριό, πανεπιστημιακές σχολές σε κάθε κεφαλοχώρι, νοσοκομεία σε κάθε κωμόπολη, καταφέραμε να έχουμε μεγαλοπρεπή κτίρια και πολλούς μισθοδοτούμενους και ευχαριστημένους ψηφοφόρους, αλλά να πατώνουμε στην Υγεία και στην Παιδεία. Αντί να προσφέρονται υπηρεσίες στον πληθυσμό, προσφέρονται θέσεις εργασίας. Γι’ αυτό ανησυχεί η ΟΛΜΕ. Θα χαθούν 3.500 με 4.000 οργανικές θέσεις εργασίας, λέει. Για τα χιλιάδες παιδιά που βγαίνουν αγράμματα από τα σχολεία δεν έχουν να πουν τίποτε...
Tου Πασχου Μανδραβελη

Ο «λαός» των γηπέδων ως αγωνιστές του Τίποτα

«Βάλτε φωτιά/κάψτε γερά/Ομόνοια και Πειραιά/
το Σύνταγμα και τη Βουλή/και της μαμάς τους το…/που το πηδούσαν Γερμανοί...»

Ακραίο, πλην σφόδρα αγαπημένο ποδοσφαιρικό σύνθημα του Βόρειου χώρου.
Είναι συγκλονιστική η δήλωση του 40χρονου, ευτραφούς εφοπλιστή (που είναι σίγουρο ότι ούτε για το αμπε-μπα-μπλομ δεν έχει ρισκάρει στη ζωούλα του), μπροστά στις κάμερες «….και μάλιστα υπέροχη είναι η νίκη όταν έρχεται στο 92».
Μεγάλος ηγέτης, της πλέον δημοφιλούς ομάδας στο πανελλήνιο, που στις τάξεις της διαθέτει ανενδοίαστους πολιτικούς, μεγάλους -δήθεν- καλλιτέχνες και διάσημους, άλλους μαϊντανούς, «εκφραστές» πάντα του δημόσιου κοινωνικού χώρου. Ενός χώρου, όπου η κανιβαλική συμπεριφορά μπερδεύεται γλυκά με το συναίσθημα που αποπνέει η Ομαδάρα, το οποίο «ενώνει» τον ανύπαρκτο ιστό ανάμεσα σ’ ένα καταπιεσμένο προλεταριάτο, σ’ ένα εγγενές περιθώριο με την ανάγκη του αδικημένου μεσο-αστού για πρωτιά.
Το ‘χουμε ζήσει πολλές φορές το έργο. Η ανυπαρξία σοβαρής πολιτικής, η απώλεια της ελάχιστης αξιοπρέπειας ενδύονται την καθαρότητα αγωνιστή του Τίποτα και προσφέρουν «ταυτότητα» στις ασημαντότητες.
Κανείς δεν αμφιβάλλει πως το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ, όπως κανείς δεν αμφιβάλλει -φαντάζομαι- πως η ποδοσφαιροποίηση μιας κοινωνίας, είναι ο προθάλαμος του νέου Φασισμού.
Ωστόσο, η ιστορία των άθλιων παραγόντων του ποδοσφαίρου -στους οποίους εξέχουσα θέση κατέχουν ύπουλες χρυσοφόρες ύαινες, πετρελαιάδες, τραπεζίτες, έμποροι των Εθνών κι άλλα ««λουλούδια» του νόμιμου κατά τα άλλα υποκόσμου- είναι η μόνη απόδειξη της απίστευτης διαπλοκής ανάμεσα στο βρώμικο Αναγκαίο και τις συναλλαγές του με την Εξουσία.
Όλη αυτή η ιστορία πράσινων, βένετων κι ερυθρών, η απολυταρχική χρωματολαγνεία της ομαδοποίησης των… αδυνάτων και η εκτόνωση της καθημερινής μιζέριας μέσα από σώβρακα και φανέλες σε καιρούς κρίσεων, οδηγεί για μια ακόμα φορά τους σώφρονες σε ψυχιατρικές ατραπούς.
Είμαι σίγουρος, πως για μια ακόμα φορά, οι ποδοσφαιρικές «αδικίες» προσφέρονται προς παραδειγματική εκμετάλλευση από πολιτικούς και άλλους παράγοντες.
Είμαι σίγουρος, για μια ακόμα φορά, πως η Πολιτεία δεν θα κάνει το καθήκον της απέναντι στα καθοίκια που διαβιούν κι εξουσιάζουν το χώρο του ποδοσφαίρου.
Είμαι επίσης σίγουρος, πως τα ΜΜΕ για μια ακόμα φορά, με τον τρόπο τους, θα ρίξουν λάδι στη φωτιά, μιλώντας για ένα χουλιγκανισμό που… έρχεται από το Πουθενά και οδεύει προς το Καθόλου, εν αγνοία τους, φυσικά…
Γι’ αυτό, θέλοντας να «γλυκάνω» τις άθλιες εικόνες παραγόντων και τιποτοφρόνων, ενημερώνω πως, κι εγώ, ανήκω στη μαύρη θύελλα του Βορρά, κι ότι κινείται πάνω απ’ τον Πηνειό, καλό θα είναι να έχει διαβατήριο.
Ας το γράψω και σουρεαλιστικά, όπως το ακούω…«δεν είμαι καλά, βάλτε ένα γκολ, χαλαρά..».

ΥΓ.
Βεβαίως-βεβαίως, εκτός της φυλακής εβρίσκεται,
ο της Καβάλας Μάκαρος,
με τη πουράκλα θαλερή και τη μουστάκλα του στριφτή…
καθώς κι ο λάτρης τσαμπουκάς και κουτσαβάκη γειτονιάς,
ο Αχιλλέας Μπέος….

Και τώρα πάλι γεια σας….

 του Ηλία Κουτσούκου
http://www.pressinaction.gr

«Κατώτερη μορφή επικοινωνίας και μορφή ψυχασθένειας το Facebook»

 Το Facebook μάς τρελαίνει... Αυτό ισχυρίζεται κορυφαία κοινωνιολόγος στις ΗΠΑ, ενώνοντας τη φωνή της με πλειάδα ειδικών που λένε ότι τα sites κοινωνικής δικτύωσης δεν συνδέουν τους ανθρώπους - αντιθέτως, τους απομονώνουν από την πραγματικότητα προκαλώντας κάτι σαν σύγχρονη τρέλα στον ψυχισμό τους.

Οι φρενήρεις ρυθμοί με τους οποίους επικοινωνούμε online μέσω του Τwitter, του Facebook και των γραπτών μηνυμάτων «οδηγούν σε μία ψυχοπαθολογική συμπεριφορά» , γράφει στο νέο της βιβλίο «Μόνοι Μαζί» η Σέρι Τερκλ, καθηγήτρια στο ΜΙΤ, η οποία πρωτοστατεί στην επίθεση κατά των νέων μορφών επικοινωνίας.

Την περασμένη εβδομάδα εμφανίστηκε στο δημοφιλές τηλεοπτικό σόου του κωμικού Στίβεν Κόλμπερτ, όπου είπε ότι έχει πάει σε κηδείες όπου οι πενθούντες συγγενείς ελέγχουν κάθε δύο λεπτά το iΡhone τους.

Η θέση της δρος Τερκλ είναι απλή: η τεχνολογία απειλεί να κυριαρχήσει επί της ζωής μας και να μας απομονώσει από την επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Δημιουργώντας μας την ψευδαίσθηση ότι μας επιτρέπει να επικοινωνούμε καλύτερα, μας κάνει να ζούμε σε μία κυβερνο-πραγματικότητα πολύ κατώτερη, και συχνά πιο σκληρή, από τον πραγματικό κόσμο.

Κλασικό παράδειγμα θεωρείται η περίπτωση της άτυχης Σιμόν Μπακ. Είχε 1.048 «φίλους» στο Facebook, όταν όμως ανακοίνωσε ότι θα αυτοκτονήσει δεν βρέθηκε κανένας να την αποτρέψει, και ούτε ένας δεν προσπάθησε να τη σώσει, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί τόσο εύκολα στην πραγματική ζωή. Η επίθεση εναντίον των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει γίνει μόδα στις ΗΠΑ. Ενα άλλο μπεστ σέλερ, του Νίκολας Καρ, που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Στα ρηχά: Να τι κάνει το Ιnternet στο μυαλό μας», υποστηρίζει ότι το βασικό ανθρώπινο ένστικτο για αναζήτηση νέων πληροφοριών και κοινωνική δικτύωση μας έχει εθίσει στο «εύκολο αλλά ρηχό» ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Πολλοί υπάλληλοι γραφείου ελέγχουν τα e-mail τους ως και 30 φορές την ώρα. «Εχουμε γίνει σαν τα ποντίκια σε εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας, σαν πειραματόζωα που πατάμε άσκοπα μοχλούς με την ελπίδα ότι θα κερδίσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικής ή διανοητικής τροφής. Αυτό που κάνει ακόμη πιο ακαταμάχητα τα ψηφιακά μηνύματα είναι η αβεβαιότητα. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα ότι κάποιο σημαντικό e-mail περιμένει να το ανοίξουμε, παρ΄ ότι ξέρουμε πως τα περισσότερα μηνύματα που έρχονται online είναι ασήμαντα» γράφει ο Καρ.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=380159&dt=25/01/2011#ixzz1C4JhuMq2

Όταν το γράμμα του νόμου σκοτώνει το πνεύμα του

Σαράντα εκπαιδευτικοί του Συλλόγου Διδασκόντων Καθηγητών του 2ου ΓΕΛ Γιαννιτσών, καταδικάστηκαν από ποινικό δικαστήριο με ποινή φυλάκισης 12 μηνών με τριετή αναστολή επειδή έκαναν δεκτά, εκπρόθεσμα, τα πιστοποιητικά δικαιολόγησης απουσιών για τέσσερεις μαθητές που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.
Στα δικαστήρια βρέθηκαν οι εκπαιδευτικοί μετά από μήνυση που κατέθεσε εναντίον τους ο, τότε , διευθυντής του λυκείου.
Σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, ενδεχομένως, να υπήρξε νομική απόκλιση, όμως πολλά είναι τα ερωτηματικά που δημιουργούνται με αφορμή την απόφαση αυτή, τα οποία χρειάζεται να προβληματίσουν όλους μας, για το κατά πόσο πρέπει να μετατρέπονται οι χώροι εκπαίδευσης σε πεδία δικαστικών αντιπαραθέσεων.
Η διαφορά ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους δικαστές είναι ακριβώς αυτή: οι εκπαιδευτικοί δεν είναι και δεν πρέπει να γίνουν δικαστές, δεν σκέφτονται και δεν θα αρχίσουν να σκέφτονται ποτέ ως δικαστές. Αν συμβεί αυτό, θα πάψουν να είναι παιδαγωγοί.
Η απόφαση, περισσότερο φαίνεται να πάρθηκε για παραδειγματισμό και τρομοκράτηση και όχι επειδή άπτεται της ουσίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όταν τα παιδιά χάνουν εκατοντάδες διδακτικές ώρες επειδή δεν διορίζονται έγκαιρα οι εκπαιδευτικοί ή επειδή δεν έχουν φτάσει τα βιβλία στην ώρα τους, δεν υπήρξε καμία δικαστική έρευνα και καμία δικαστική απόφαση που να καταδικάζει τους υπεύθυνους. Γιατί; Είναι νόμιμο το να λείπουν βιβλία και εκπαιδευτικοί ή μήπως είναι ηθικό;
Όταν υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που εγκαταλείπουν τη βασική εκπαίδευση για να εργαστούν, επειδή η ευνομούμενη πολιτεία δεν κατάφερε να μεριμνήσει ώστε τα παιδιά αυτά να μην χρειάζεται να δουλεύουν αλλά να γεμίζουν τις σχολικές αίθουσες, δεν υπήρξε καμία δικαστική έρευνα και καμία δικαστική απόφαση που να δικάζει τους υπεύθυνους.
Όταν οι εκπαιδευτικοί έχουν μείνει απλήρωτοι για μήνες ή και για χρόνια, δεν υπήρξε καμία δικαστική έρευνα και καμία δικαστική απόφαση που να καταδικάζει τους υπεύθυνους.
Αν, για παράδειγμα, κάποιος μαθητής ξεπερνάει το όριο απουσιών κατά μία ή δύο, πρέπει, με βάση το νόμο, να κόβεται; Είναι παιδαγωγικά σωστό; Υπάρχουν μαθητές που εργάζονται τα βράδια, ειδικά μαθητές των ΕΠΑΛ, για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Αν κάποιος από αυτούς αργοπορήσει λίγο την πρώτη ώρα, πρέπει, με βάση το νόμο, να παίρνει απουσία; Δηλαδή, τι είναι παιδαγωγικά σωστό για τον αργοπορημένο μαθητή; Να τον τιμωρήσουμε που καθυστέρησε επειδή χρειάστηκε να δουλέψει το βράδυ ή να τον επιβραβεύσουμε που προσπαθεί, παρ’ όλες τις αντιξοότητες, να κατακτήσει αυτό που η ευνομούμενη κοινωνία του στερεί επιδεικτικά;
Η δικαστική απόφαση μας προτρέπει να κάνουμε το πρώτο, όλη η εκπαιδευτική κοινότητα, και όχι μόνο, συντάσσεται με το δεύτερο. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως όταν ένα παιδί βρεθεί έξω από το χώρο του σχολείου υπάρχουν πολλοί που το περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες για να το «αξιοποιήσουν» κατάλληλα.
Οι αρμόδιοι και λαλίστατοι, κατά τα άλλα, υπουργοί και υφυπουργοί τι γνώμη έχουν; Θα μπορούσε κάποιος να δεχτεί πιο εύκολα την αυστηρότητα της απόφασης αν το γράμμα του νόμου εφαρμοζόταν και σε άλλες, πιο σημαντικές υποθέσεις. Όμως, δυστυχώς, αν κάποιος έχει «τα μέσα», συγγενή βουλευτή για παράδειγμα, τότε η δικαιοσύνη απουσιάζει επιδεικτικά.
Πόσοι φοροφυγάδες έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Πόσοι εργοδότες που χρωστάνε στα ασφαλιστικά ταμεία έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Πόσοι «ζημενσαδόροι» έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Πόσοι «βατοπεδινοί» έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Το χειρότερο είναι πως το γράμμα του νόμου δεν προβλέπει τίποτε για όσους πολιτικούς ψεύδονται πριν τις εκλογές, όπως αποδεικνύεται μετά από αυτές, και για όλους όσους μας κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, φέρνοντας τη χώρα στη σημερινή κατάσταση.
Στη συνείδηση του κόσμου, όμως, έχει αποφασιστεί ήδη γι’ αυτούς η μεγαλύτερη καταδίκη.

Χρηστος Κυργιακης

Η βοή των πλησιαζόντων..

Οι φοιτητικές ταραχές στη Βρετανία, επί αρκετές εβδομάδες, αποτελούν συνέχεια σε ανάλογη αναταραχή που διατρέχει τους νεανικούς πληθυσμούς στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία. Σε όλη την Ευρώπη, στο πλούσιο κέντρο και την φτωχή περιφέρεια, η νεολαία πρώτη αντιδρά στην περιστολή του κράτους πρόνοιας, όπως αυτή εκφράζεται στην παιδεία, στον πολιτισμό, στον κοινωνικό μισθό.

Οι Βρετανοί φοιτητές δεν αντιδρούν μόνο στην αύξηση των διδάκτρων και οι ηπειρωτικοί Ευρωπαίοι δεν αντιδρούν μόνο σε μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούν στην κυνική σύνδεση της παιδείας με την παραγωγή. Αντιδρούν διότι καλούνται να χρηματοδοτήσουν αδρά τις σπουδές τους και να διαθέσουν τη νιότη και τη ζωτικότητά τους, χωρίς να λαμβάνουν καν μια καριέρα· απεναντίας, οδηγούνται σε ένα επισφαλές περιβάλλον, εργασιακά και κοινωνικά, εκ των προτέρων φτωχό και αυστηρά προδιαγεγραμμένο. Οι νέοι των αναταραχών είναι οι, κατά τεκμήριο, πιο μορφωμένοι και υποσχόμενοι, οι γόνοι των μεσοστρωμάτων που θα ανατροφοδοτούσαν την κυκλοφορία των ελίτ με νέα ζωτικότητα και νέες ευαισθησίες, που θα έδιναν νέο περιεχόμενο στις δημοκρατίες της ύστερης νεωτερικότητας. Η αντίδρασή τους είναι η εναντίωσή τους σε έναν μείζονα αποκλεισμό που τους απειλεί: αποκλεισμό από την κοινωνική κινητικότητα, αποκλεισμό από το μέλλον, συμπίεση σ' ένα δυσφορικό παρόν. Αυτό που βλέπουμε στην ταραγμένη Ευρώπη σήμερα είναι πνευματική κόπωση, ανίκανες ηγεσίες, κοινωνική στασιμότητα, συρρίκνωση του δημόσιου χώρου, εξουθένωση του συλλογικού βίου, σχετικοποίηση των ηθικών αξιών, αποθέωση του ατομικιστή θηρευτή. Υπό μία έννοια, η ποικίλη Ευρώπη είναι σαν να βιώνει ένα μακρύ επώδυνο μεταίχμιο, σαν να μεταβαίνει από τα καταγωγικά πεδία της ελληνικής δημοκρατίας και της ρωμαιοχριστιανικής οικουμενικότητας προς μια δυσοίωνη μετανεωτερική ρευστότητα. Σαν να περιμένει την επέλαση των βαρβάρων. Αυτή η βοή των πλησιαζόντων ταράζει τους νέους της Γηραιάς Αλβιώνος, της γηραιάς Ευρώπης.

Δίολκος...

 Μια ταινία 22 λεπτών, δημιουργημένη με το σύστημα του animation (εικονοκινητική τεχνική) αναπαριστά με μοναδικό τρόπο το εξαιρετικό μνημείο τεχνικού πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδας, τον Δίολκο: μια οδό από ξηράς για την μεταφορά πλοίων ανάμεσα στον Σαρωνικό και τον Κορινθιακό κόλπο κατά μήκος του Ισθμού της Κορίνθου, τότε που δεν υπήρχε ο πορθμός. Η ταινία παρουσιάζει πολλές άλλες τεχνολογικές λεπτομέρειες, αλλά σκηνές της ζωής των ναυτικών εκείνης της μακρινής εποχής: τυχερό παιχνίδι, επίσκεψη στον ναό του Ποσειδώνα, γλέντι σε καπηλειό, καθώς και μια συναισθηματική συντυχία.

Πρόκειται για ένα έργο-συμβολή στην μελέτη της αρχαίας ελληνικής Τεχνολογίας, μια παραγωγή του  Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας  σε συνεργασία με την Εταιρεία Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας.

Δημιουργοί της ταινίας είναι οι Θ.Π. Τάσιος, Ν. Μήκας, Γ. Πολύζος, οι οποίοι έχουν λάβει ως τώρα δύο βραβεία: 

Καλύτερης ταινίας αναφερόμενης στην αρχαιότητα στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Κύπρο (Νοέμβριος 2009) και 

Καλύτερης εκπαιδευτικής ταινίας στην 8η Διεθνή Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας του Μεσογειακού Χώρου στην Αθήνα (Μάιος 2010)

Αξίζει να το δείτε!

 http://www.naftemporiki.gr/video/video.asp?id=27474

Μαύρα Χριστούγεννα για τους εκπαιδευτικούς

Μια μέρα πέρασε μετά την επίσκεψη του Dominic Strauss Kahn (με το που γράφεις το όνομά του νιώθεις αμέσως Ευρωπαίος και ξεχνάς τα προβλήματά σου), ο οποίος σαν άλλος ρωμαίος αυτοκράτορας ήρθε να επιθεωρήσει μια από τις πολλές επαρχίες του νότου, μοιράζοντας συμβουλές προς τους προσκυνημένους του πολιτικού μας συστήματος και αέρα κοπανιστό για τους πεινασμένους υπηκόους.
Τσιμπώντας μας φιλικά στο μάγουλο, όπως κάνουν όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, μας συνέστησε την αρετή της υπομονής και ταυτόχρονα μας διαβεβαίωσε ότι τελικά θα τα καταφέρουμε. Αρκεί να εξακολουθήσουμε να είμαστε καλά παιδιά (είναι αλήθεια Dominic ότι δυσκολεύεσαι να πληρώσεις το ενοίκιο του σπιτιού σου και δεν έχεις να πάρεις δώρο στα εγγόνια σου φέτος τα Χριστούγεννα;).
Εκεί που μας υπόσχονταν ότι το 2013 τελειώνουν (λέμε τώρα) τα βάσανα, άρχισαν να κάνουν επίδειξη καλής αρίθμησης, μιλώντας για 2014, ίσως και 2015 με προοπτική να φτάσουμε αισίως στο 2024.
Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να παραμείνουν ως έχουν ή να αλλάξουν προς το χειρότερο, όλες οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν σε βάρος των εργαζομένων και υπέρ των αφεντικών, αλλιώς μεγάλο κακό θα μας βρει (μάλλον τώρα βιώνουμε κάποιο μεγάλο καλό και δεν το καταλάβαμε).

Μέτρα για τους παλιούς
Για τους εκπαιδευτικούς, όλων των κατηγοριών και όλων των ηλικιών, τα Χριστούγεννα που έρχονται θα είναι τα χειρότερα των τελευταίων ετών.
Η κατάργηση του δώρου, η μείωση μισθών και επιδομάτων και η ακρίβεια να έχει φτάσει στα ύψη, αρκούν για να φέρουν στα πρόθυρα της φτώχιας, αν δεν έχει συμβεί ήδη, πολλούς εκπαιδευτικούς.
Παράλληλα στα πλαίσια της συνέχισης των περικοπών στο δημόσιο τομέα συζητούν το ενδεχόμενο της κατάργησης βασικών επιδομάτων όπως αυτό της εξωδιδακτικής απασχόλησης και του οικογενειακού επιδόματος, με τελικό σκοπό τη δραστική τους μείωση για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
Είναι τόσο ανάλγητοι που δεν διστάζουν να κόψουν ακόμη και αυτά τα πενιχρά επιδόματα που δίνουν στους πολύτεκνους.
Για όσους εκπαιδευτικούς πλησιάζουν προς τη σύνταξη, συζητούν το ενδεχόμενο της κατάργησης του εφάπαξ με τελικό σκοπό τη δραστική του μείωση για να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Εξακολουθεί βέβαια να ισχύει η τριετής τουλάχιστον καθυστέρηση μέχρι την καταβολή του, η μείωση των συντάξεων, η περικοπή ιατρικών εξετάσεων που καλύπτονται από τον ΟΠΑΔ και ο συνεχής κίνδυνος κατάρρευσής του(του ΟΠΑΔ) λόγω της τζογαδόρικης κλοπής των αποθεματικών του.
Η αύξηση του ωραρίου διδασκαλίας των εκπαιδευτικών βρίσκεται στα σκαριά (σύνθημα: εξορθολογισμός, παρασύνθημα: διαρθρωτική αλλαγή) σε συνδυασμό με την αξιολόγηση σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών που οδηγεί στον, όχι και τόσο, κρυφό πόθο της άρσης της μονιμότητας.

Αντί-μετρα για τους νέους
Οι νεοδιόριστοι βλέπουν τα μαύρα Χριστούγεννα εις τριπλούν, αφού ο νόμος 3848/2010 τους υποχρεώνει-τιμωρεί ώστε για τρία χρόνια να μη μπορούν να μετατεθούν, ούτε να αποσπαστούν από την περιοχή του πρώτου διορισμού τους. Γιατί συμβαίνει αυτό; Κανένας υπεύθυνος δεν μπήκε στον κόπο να δώσει μια εξήγηση που να στηρίζεται σε λόγους με παιδαγωγικό, οικονομικό ή κοινωνικό περιεχόμενο. Ο μόνος ορατός λόγος που προκύπτει συμπερασματικά είναι πως η υποχρεωτική τριετία λειτουργεί για να εκφοβίσει τους νεοδιόριστους, να τους τσακίσει οικονομικά και ψυχικά ώστε να τους αναγκάσει να τρέξουν πίσω από τους γνωστούς καλοθελητές αυξάνοντας την πελατεία κάποιου κομματικού γραφείου, της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης.
Παράλληλα θα αρχίσει να ισχύει ο θεσμός του «κυρ μέντορα» για κάθε νεοδιόριστο ώστε να ολοκληρωθεί ο κύκλος της ταλαιπωρίας και της απαξίωσης (6 χρόνια στο δημοτικό, 6 χρόνια στο γυμνάσιο-λύκειο, 10 χρόνια στο πανεπιστήμιο-μεταπτυχιακό-στρατό,10 χρόνια εξετάσεις ΑΣΕΠ, που πήγε η ζωή μου βρε παιδιά;)
Για τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς το μέλλον σχεδιάζεται χωρίς τους ίδιους με μοναδική προοπτική την ελαστική εργασία, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα παρά μόνο υποχρεώσεις, ανασφάλεια και για καταβολή μισθών ούτε λόγος.
Οι διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών για τη νέα χρονιά προβλέπονται … πολικές (υπό το μηδέν), καθώς με πρωτοφανή πολιτική αναλγησία αρνούνται να εφαρμόσουν την αναλογία 1 προς 1 στους διορισμούς παίρνοντας πίσω τις υποσχέσεις που οι ίδιοι έδωσαν.
Τα διάφορα προγράμματα ΕΣΠΑ μπήκαν στην ημερήσια διάταξη της εκπαίδευσης συμπαρασύροντας ανθρώπους και δικαιώματα. Χρειάστηκε κατάληψη της δευτεροβάθμιας της Γ’ Αθήνας για να τηρηθούν τα αυτονόητα και να αποδειχτεί πως οι αγώνες όταν γίνονται όπως πρέπει έχουν και μαζικότητα και αποτελέσματα (είπατε κάτι κύριοι της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ;).
Όσοι από τους αδιόριστους περίμεναν μόνιμο διορισμό, θα συνεχίσουν να περιμένουν λένε τα μηνύματα που έρχονται από το υπουργείο Παιδείας.
Όσο για την ύπαρξη «κόκκινων γραμμών» που υποτίθεται ότι έχει η κυβέρνηση στην εφαρμογή αντιλαϊκών πολιτικών είναι το πιο κακόγουστο αστείο. Καμία κόκκινη γραμμή , καμία ντροπή, κανέναν πολιτικό και ηθικό ενδοιασμό δεν έχουν στην πρακτική τους αν είναι να εξασφαλίσουν το δικό τους πολιτικό μέλλον και την κερδοφορία των πραγματικών εντολοδόχων τους.
Κόκκινη γραμμή μπορούν να θέσουν μόνο οι πολίτες στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.
Η εμπειρία της περασμένης χρονιάς μας διδάσκει πως οι αντεργατικές πολιτικές που έχουν σκοπό να εφαρμόσουν, θα φτάσουν μέχρι εκεί που εμείς θα τους επιτρέψουμε να φτάσουν.
Να βάλουμε εμείς τις απροσπέραστες κόκκινες γραμμές σε πολιτικές, σε πολιτικούς, σε συνδικαλιστές και οικονομικούς παράγοντες πριν μας περάσουν την αλυσίδα στα πόδια και στο σβέρκο.

xrkyrgiakis@yahoo.gr