Πού είναι το κινητό μου;

H Charlenne deGuzman δημιούργησε μια μίνι ταινία, με πρωταγωνίστρια την ίδια, τους φίλους της και τα κινητά τους τηλέφωνα! Το "I Forgot My Phone" περιγράφει στιγμές καθημερινότητας, από ένα πρωινό με φίλους μέχρι μια έξοδο σε ροκ συναυλία, υπογραμμίζοντας πόσο η ψηφιακή τεχνολογία επηρεάζει τις διαπροσωπικές σχέσεις. Kομψό, καυστικό, πικρόχολο, αρκετά καταθλιπτικό και to the point οσον αφορά στον σχολιασμό του.

 

Είναι άραγε η κοινωνία μας κάτι διαφορετικό από την Πάολα που βγαίνει στην πίστα, αλαλάζοντας «της πουτάνας γίνεται!!!»;

Aγαπητό μου ημερολόγιο, είναι κάμποσος καιρός που πέρασαν και οι άγιες μέρες του Πάσχα, αλλά εγώ δεν λέω να τις αποχωριστώ. Τις πέρασα, βλέπεις, πλάι σε καθόλα αξιόλογους ανθρώπους που προσπαθούσαν όμως να με πείσουν ότι δεν έγινε και τίποτα αν πηγαίνεις πού και πού στην Πάολα και στον Παντελίδη. Έχεις φάει αρνάκι ακούγοντας λαϊκο-ποπ «επιτυχίες» ντάλα μεσημέρι, συνοδευόμενες από τον «κοινό νου» που πλέον περιλαμβάνει και την παρακμή ως κανονικότητα; Ο συγχωρεμένος ο Ρασούλης είχε πει κάποτε, στη μία και μοναδική γκαγκάν συνάντηση που αξιώθηκα να έχω μαζί του, ότι τη δεκαετία του ’80 συνέβη στην Ελλάδα η μεγαλύτερη πολιτιστική αντεπανάσταση που έγινε ποτέ. Και, ναι, η διαφορά ανάμεσα στον Λε-Πα και την Άντζελα από τη μια, και την Πάολα και τον Παντελίδη από την άλλη, μπορεί να είναι και μικρή. Μπορεί, όμως, να είναι και μεγάλη. paola

 

 Κάμποσα χρόνια πριν μπορούσες να γνωρίζεις με ασφάλεια ότι αυτός που ακούει Χατζιδάκι δεν θα ακούσει και Αντύπα – και μην ακούσω τις χιλιοειπωμένες κοινοτοπίες για τον Χατζιδάκι που έβαλε στο ραδιόφωνο τον Φλωρινιώτη.

Η κουκλάρα με τα μούσια και η υπέρβαση

Σαν πολύς ντόρος δεν έγινε με τη νικήτρια της Eurovision; Ένα γεγονός, το οποίο δε θα είχαν κάποιοι από εμάς διαφορετικά πάρει χαμπάρι, διαφημίστηκε, χλευάστηκε, σχολιάστηκε και διακωμωδήθηκε τόσο πολύ στους διαδικτυακούς κύκλους, που αναπόφευκτα οδήγησε και αυτούς που δεν ενδιαφέρονται για τη Eurovision και για τα διάφορα τρικ του μάρκετινγκ που παίζονται στη σκηνή της – γιατί κακά τα ψέματα, τα τελευταία χρόνια νικούν στη Eurovision κατά κανόνα εκείνοι που παρουσιάζουν το πιο παράξενο, ανορθόδοξο, ασυνήθιστο θέαμα – να ασχοληθούν, να μάθουν, να κοιτάξουν, ποια είναι πια αυτή η κυρία Κοντσίτα Βουρστ, και γιατί γέμισε το facebook με εικόνες του Ιησού με μάσκαρα και ψηλοτάκουνο.

Πες μου τι γίνεται μ’ εκείνα τα παιδιά που δε μορφώνονται κανονικά

Πώς θα ήταν αν το παιδί σου αποφάσιζε να αφήσει το σχολείο για να βοηθήσει την οικογένεια να μαζέψει χρήματα για να γλιτώσει από τον βραχνά των χρεών;
Εσύ τι θα του έλεγες; Και εν τέλει, πώς λειτουργεί ο γονιός εκείνος που ρίχνει το παιδί του στην εργασία από την τρυφερή ηλικία της εφηβείας;
"Πες μου τι γίνεται μ’ εκείνα τα παιδιά, που αν και γεννιούνται κανονικά, δε μεγαλώνουν κανονικά, δεν ονειρεύονται κανονικά, ούτ' ερωτεύονται κανονικά", λέει ο στίχος.
Όσο κι αν θέλουμε να κάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα, όσο κι αν θέλουμε να προσποιηθούμε ότι μπορούμε να αντέξουμε μέχρι το πέρας της κρίσης, όσο κι αν προσπαθούμε εν τέλει να μην γκρινιάζουμε και να μεμψιμοιρούμε, η πραγματικότητα είναι σκληρή, βρίσκεται δίπλα μας και πρέπει να την κοιτάμε στα μάτια.

"Η φτώχεια είναι απλά ο καταλύτης για τον φασισμό μας ".

Τις πιο σοφές κουβέντες σπάνια τις ακούς από επίσημα και αναγνωρισμένα χείλη. Συνήθως τις λένε μεταξύ τους οι απλοί άνθρωποι, σε παρέες, καφενεία, παγκάκια και στις βόλτες. Ενίοτε, όμως, τις ακούς και σε Δημοτικά Συμβούλια, όπως έγινε στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης.
 Το βίντεο με την ομιλία του Θέμη Σεβαστιάδη κοσμεί, ήδη, πολλά wall στο facebook και κυκλοφορεί εξίσου ως viral στο twitter. Λογικό, λέει πράγματα αυτονόητα, πράγματα που θες να πιστεύεις ότι αρκετός κόσμος τα έχει στο κεφάλι του, αλλά που πλέον δεν έχεις βάσιμες ελπίδες ότι ισχύει κάτι τέτοιο.

 

 «Αυτή η κοινωνία δεν έχει καταλάβει ότι τον εκτρέφει τον φασισμό, χρόνια, στο σύνολό της», λέει και -νομίζω- είναι ο μόνος που ζητά «συγγνώμη» από επίσημο βήμα και ανοιχτό μικρόφωνο. Κανείς άλλος δεν το έχει κάνει, κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να το πει, έστω και για τους τύπους.

Τελικά είμαστε κοινωνία κανίβαλων

Με 65% ανεργία στους νέους ως 25 ετών, τους ζητούμε όταν βρουν δουλειά να πληρώνονται €511 ώστε να παίρνουν από την εργασία τους σύνταξη τριπλάσια, άνθρωποι που βάραγαν σφραγίδες ως τα 40 τους που βγήκαν στη σύνταξη.
Τους υποβάλλουμε σε έμμεση  φορολόγηση εξόντωσης, ενώ οι φόροι δεν έχουν καμία ανταπόδοση.
Τους αντιμετωπίζουμε ατιμωτικά, κοροϊδεύοντας το γεγονός ότι πηγαίνουν σε καφετέριες με το χαρτζιλίκι από την οικογένεια, αντί να μείνουν κλεισμένοι σε 4 τοίχους να μαραζώσουν στα νιάτα τους, και γιατί μένουν στο πατρικό τους.
Ταυτόχρονα, όμως, κυνηγάμε να κλείσουμε και την τελευταία μικρομεσαία επιχείρηση που θα μπορούσαν να βρουν δουλειά.

Η πληγή της ανεργίας στους νέους

Μία από τις πληγές, που δεν μπορεί να επουλώσει η κυβέρνηση και ούτε μπορεί να αποκρύψει και που είναι στίγμα για την πολιτική της, είναι η ανεργία. Μια ανεργία που στις ηλικίες 16-25 ετών λαμβάνει δραματικές διαστάσεις φτάνοντας στο ποσοστό του 65% και 37,7% στις ηλικίες 25-34 ετών. Η νεολαία της χώρας δηλαδή βρίσκεται στο περιθώριο της οικονομικής και, κατά συνέπεια, κοινωνικής ζωής της χώρας.
Η Ελληνική Στατιστική Αρχή υπολογίζει τους άνεργους, για τον Μάιο, στους περίπου 1.400.000, σκαρφαλώνοντας στο ποσοστό του 27,6%.

Το δικό σου παιδί θα μαζέψει φράουλες;

Μία από τις μεγάλες χαρές που προσφέρει η ενασχόληση με τα ιδιαίτερα μαθήματα είναι η προσωπική σχέση με τον μαθητή, αν καταφέρεις να σε εμπιστευτεί. Το μεγάλο μειονέκτημα είναι η επαφή με κάποιους από τους γονείς.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απάντηση σε μία μητέρα. Θεώρησα πως έπρεπε να της πω ότι το παιδί της, που είναι ήδη 18 ετών, δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή και πως, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε έστω και τώρα να το βοηθήσει να αντιληφθεί ορισμένα πράγματα.
Με έναν πολύ αγενή τρόπο μου απάντησε πως το παιδί της προορίζεται για επιστήμονας και δεν έχει καμία ανάγκη να μάθει ταπεινές δουλειές. Όταν αναφερθήκαμε στις δουλειές του σπιτιού, μου είπε πως αυτές ήταν αποκλειστικά δική της αρμοδιότητα και τα παιδιά της θα έπρεπε να αφοσιωθούν στις σπουδές τους. Τέλειωσε τη μικρή της διάλεξη με το εξής: «Κι εσύ για να έχεις κάνει σπουδές, σημαίνει πως οι δικοί σου σε απάλλαξαν από όλα όσα θα σου αποσπούσαν την προσοχή. Το ίδιο κάνω για τα παιδιά μου.
 Δεν τα προορίζω να πάνε να μαζεύουν φράουλες με τους Πακιστανούς».

Η υπέρβαση της κρίσης προϋποθέτει την υπέρβαση της εποχής

Μπορεί να κατέβει  όλη η κοινωνία ενώπιον του κυβερνείου ή της βουλής για να διαδηλώσει την αντίθεσή της στην ακολουθούμενη πολιτική ή στη διαφθορά, ή να το δηλώσει με το μέσον των δημοσκοπήσεων. Το Σύνταγμα εντούτοις εξουσιοδοτεί τον κυβερνήτη να πει ότι γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις αντιρρήσεις της [...] όλες οι πολιτικές δυνάμεις, και αυτές που δηλώνουν φιλολαϊκές και οι άλλες, από την αριστερά έως την δεξιά, είναι βαθιά ολιγαρχικές [...] Μπορεί να συγκρούονται μεταξύ τους για τη νομή της εξουσίας, αλλά είναι εξ ολοκλήρου αλληλέγγυες στο ζήτημα του αποκλεισμού της κοινωνίας των πολιτών από την πολιτεία [...] η υπέρβαση της κρίσης, προϋποθέτει την υπέρβαση της εποχής μας

Για την "Ελλάδα"

Της Χριστιάννας Λούπα

Για την Ελλάδα, τη μεγάλη, τη θεόρατη, που ανοίγει την αγκαλιά της και μας κλείνει όλους μέσα, αλλά και για εκείνη τη μικρούλα, τη θλιμμένη, που ο καθένας από μας μέσα του κουβαλά, θα ήθελα σήμερα να σας μιλήσω, φίλοι μου. Με το δικό μου τρόπο…
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας λίγους στίχους που έγραψα τις μεταμεσονύκτιες ώρες κάποιας λευκής νύχτας, λίγους μήνες πριν, όταν με έπνιγε το παράπονο για τούτη εδώ τη χώρα που σπαράζει. Ένιωσα σα να βλέπω ένα πρόσωπο αγαπημένο να χάνεται, να βουλιάζει, να μου ζητά βοήθεια κι εγώ να μην μπορώ να κάνω κάτι να το σώσω και να τρελαίνομαι... Πόσο σίγουρη είμαι, ότι οι περισσότεροι από σας έχετε δοκιμάσει παρόμοια αισθήματα!

Είσαι πρωτοετής; Μάθε τι σε περιμένει...

Η αλήθεια είναι ότι κάθε χρόνο οι πρωτοετείς με την είσοδό τους στη σχολή αντιμετωπίζονται σαν «βασιλιάδες» από ορισμένους δήθεν αθώους και καλούς φοιτητές η οποίοι φυσικά έχουν άλλες βλέψεις…

Το οργανωτικό σημείωμα με την ένδειξη «αυστηρά για εσωτερική χρήση» της φοιτητικής παράταξης ΔΑΠ – ΝΔΦΚ που δημοσιεύει το indymedia από το 1ο οργανωτικό σεμινάριο της ΔΑΠ το 2003 στη Θεσσαλονίκη με θέμα «επικοινωνιακή προσέγγιση πρωτοετών και νέων στελεχών» δείχνει τον τρόπο με τον οποίο δρουν τα μέλη της φοιτητικής παράταξης μέσα στα Πανεπιστήμια.

Σύμφωνα με το σημείωμα τα μέλη της ΔΑΠ θα πρέπει να έχουν συγκεκριμένο τρόπο προσέγγισης αναλόγως με την κατηγορία των πρωτοετών (Κομματικά ενταγμένοι στο δικό τους χώρο ή σε άλλο χώρο, με αρνητική προδιάθεση προς όλες τις παρατάξεις και με μετριοπαθή στάση), να έχουν συγκεκριμένο ντύσιμο, λόγο και συμπεριφορά.

Παράλληλα το σημείωμα αναφέρει το πώς θα πρέπει να απαντάνε σε συνηθισμένες ερωτήσεις και πως θα πρέπει να συμπεριφέροντε στα τραπεζάκια που έχει η οργάνωση σε κάθε Πανεπιστήμιο.

Τα συμπεράσματα και τα σχόλια τα αφήνουμε σε εσάς… Κηπουρός

Μήνυμα προς την απέναντι όχθη

Μεθυσμένα Ξωτικά - Ιδιώνυμο

Εθελοντές..Πολεμούν την κρίση με... κουτάλες και εκδρομές

Ευαισθητοποιημένοι πολίτες και οργανώσεις σηκώνουν τα μανίκια και αντιμετωπίζουν τη δύσκολη κατάσταση με χαμόγελο και έξυπνες, μα προπάντων αποτελεσματικές για τον διπλανό τους ιδέες
«ΥΦΕΣΗ είναι όταν ο γείτονάς σου χάνει τη δουλειά του. Κρίση είναι όταν εσύ χάνεις τη δουλειά σου» είχε πει ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν καυτηριάζοντας τον ατομικισμό που συνήθως επικρατεί σε περιόδους οικονομικής κρίσης.
«Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» είναι το ρητό που επικρατεί όταν ο οικογενειακός προϋπολογισμός περιορίζεται, τα αποθέματα σε ρευστό εξαντλούνται και η ανεργία αυξάνεται. Την ίδια στιγμή το κάλεσμα των «αιρετικών» για αλληλεγγύη ακούγονται
αφελή ή ρομαντικά, ενώ ακόμη και όσοι επιθυμούν να βοηθήσουν τους λιγότερο προνομιούχους αισθάνονται συνήθως πλήρη αδυναμία να είναι χρήσιμοι στους άλλους, τη στιγμή που οι ίδιοι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν μια άνετη διαβίωση. Και όμως, υπάρχουν πολίτες που αποδεικνύουν ότι η αντίσταση στην κρίση δεν περνά αναγκαστικά μέσα από το... πορτοφόλι μας. Με όπλο τα παλιά τους βιβλία, τις μαγειρικές τους κουτάλες, τα ρούχα που δεν χρειάζονται πια, τις δεξιότητες και τις γνώσεις τους ή απλώς τον ελεύθερο χρόνο τους, σηκώνουν τα μανίκια και παίρνουν την κρίση στα χέρια τους!
«Δεν χρειάζεται να φτάσεις στην άλλη άκρη του κόσμου για να βοηθήσεις τους συνανθρώπους σου. Καμιά φορά η λύση είναι τόσο απλήόσο το να μαγειρέψεις ένα επιπλέον πιάτο φαΐ και να το προσφέρεις σε έναν γείτονα που ξέρεις ότι το στερείται» λέει στο «Βήμα» η κυρία Μαρία Αλιπράντη, γραφίστρια. Η φιλοσοφία της δεν περιορίζεται σε θεωρητικό επίπεδο αλλά υλοποιείται καθημερινά μέσω του εγχειρήματος που τιτλοφορείται «Μαγειρική Αγάπης» και βασίζεται στο εξής απλό σκεπτικό: άτομα που αγαπούν τη μαγειρική αλλά δεν μπορούν να αναλάβουν τη δέσμευση να γίνουν εθελοντές σε κάποιο ίδρυμα ή συσσίτιο, μπορούν να μαγειρέψουν κάτι στο σπίτι τους- ένα επιπλέον πιάτο φαΐ, μια πίτα, μία κατσαρόλα σούπα, ένα γλυκό, οτιδήποτε επιθυμούν. Στη συνέχεια, οι εθελοντές της «Μαγειρικής Αγάπης» έρχονται σε επαφή με συγκεκριμένα ιδρύματα και ΜΚΟ και διοργανώνουν μια ομαδική παράδοση του φαγητού.

«Στόχος μας είναι οι ερασιτέχνες μάγειρες να συμμετάσχουν στην παράδοση του φαγητού και να καθήσουν στο ίδιο τραπέζι με τα άτομα του ιδρύματος. Είναι άλλωστε στην κουλτούρα των Ελλήνων να αναπτύσσουν θαλπωρή και ουσιαστική επικοινωνία γύρω από ένα τραπέζι» τονίζει η κυρία Αλιπράντη. « Ωστόσο, ακόμα και αν κάποιος δεν μπορεί να παρευρεθεί, μπορεί να βοηθήσει μαγειρεύοντας για κάποιον που διαφορετικά θα στερούνταν ακόμη και τα βασικά. Είμαστε δέκα εκατομμύρια Ελληνες. Αν οι μισοί από εμάς έφτιαχναν ένα επιπλέον πιάτο φαΐ, δεν θα πεινούσε κανένας στην Ελλάδα» προσθέτει η κυρία Εμμανουέλα Θεοδωράκη, έτερο μέλος της ομάδας.

Στα θρανία


Η κυρία Μαρία Παπαμίχου (όρθια, δεξιά) προσφέρει τις γνώσεις της στο Σχολείο Μεταναστών Αν οι επιδόσεις στην κουζίνα δεν είναι το δυνατό σας σημείο, μπορείτε να βοηθήσετε με μια δεξιότητα που εσείς θεωρείτε δεδομένη, ωστόσο για ορισμένους είναι ζήτημα επιβίωσης να την κατακτήσουν! Πρόκειται για την ελληνική γλώσσα, την οποία δεκάδες εθελοντές διδάσκουν δωρεάν κάθε Κυριακή σε μετανάστες στο πλαίσιο του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών, μια ελεύθερη πρωτοβουλία μεταναστών και Ελλήνων για την εκμάθηση της ελληνικής και την καταπολέμηση του ρατσισμού. «Εδώ και έξι χρόνια που λειτουργεί το σχολείο έχουν περάσει από τα θρανία του 4.000 μετανάστες και εκατοντάδες εθελοντές δάσκαλοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά το ξέσπασμα της κρίσης, ενώ οι οικονομικές συνεισφορές και οι δωρεές μειώθηκαν, η προσφορά σε ανθρώπινο δυναμικό αυξήθηκε!» σχολιάζει ο κ. Θανάσης Κούρκουλας, μέλος της συντονιστικής ομάδας του σχολείου. «Η αλληλεγγύη ανάμεσα στους συμπολίτες, έλληνες και μετανάστες, είναι η μόνη απάντηση στην κρίση. Εχω ζήσει για πολλά χρόνια στη Γερμανία και έχω βιώσει την αίσθηση του να ανήκεις στη “μειοψηφία”. Ετσιεδώ κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω τους ανθρώπους να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία» λέει στο «Βήμα» η κυρία Μαρία Παπαμίχου , κοινωνική παιδαγωγός και εθελόντρια δασκάλα στο Σχολείο Μεταναστών. «Δεν πρόκειται για ελεημοσύνη ούτε για φιλανθρωπία. Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ζει σύμφωνα με τις αρχές του» προσθέτει με νόημα.

Ο χρόνος είναι... χρήμα

Σε αντίθεση με τη φιλανθρωπία που συχνά εμπεριέχει την έννοια της ανισότητας (μια και ο περισσότερο ευνοημένος παρέχει ελεημοσύνη στον ασθενέστερο), η αλληλεγγύη δομείται πάνω στη βάση της ισότητας. Σε αυτό το πνεύμα, τα μέλη του δικτύου ανταλλαγής υπηρεσιών που τιτλοφορείται «Τράπεζα Χρόνου» έχουν καθιερώσει το εξής πρωτότυπο σύστημα: κάθε μέλος προσφέρει μία ώρα από τον χρόνο του κάνοντας κάτι στο οποίο είναι ικανός και κερδίζει ένα «νόμισμαχρόνο», το οποίο μπορεί να «εξαργυρώσει» μέσα σε έξι μήνες, λαμβάνοντας μια ωριαία υπηρεσία από κάποιο άλλο μέλος. «Ετσιανταλλάσσονται σε πνεύμα ισότητας κάθε είδους υπηρεσίες, από δικηγορικές συμβουλές και βοήθεια στα λογιστικά, μέχρι μαθήματα μαγειρικής και φροντίδα ηλικιωμένων,χωρίς κανείς να νιώθει “κατώτερος”. Αντιθέτως, μέσα από την “Τράπεζα Χρόνου” έμαθα όχι μόνο να είμαι χρήσιμη στους άλλους αλλά και να δέχομαι τη βοήθειά τους, να είμαι ανοιχτή στην προσφορά των συνανθρώπων μου» λέει στο «Βήμα» η κυρία Ελένη Χαρατζή, η οποία συχνά προσφέρει υπηρεσίες φροντίδας ηλικιωμένων και σε αντάλλαγμα λαμβάνει μαθήματα υπολογιστών και διαχείρισης οικονομικών.

«Αν έχει κανείς ανοιχτό μυαλό, μπορεί να μάθει πράγματα που ποτέ δεν φανταζόταν ότι θα κα τάφερνε. Αρκεί να μην “κολλάει” στις συγκεκριμένες δεξιότητές του και να είναι έτοιμος να δώσει βοήθεια όπου τον χρειάζονται» προσθέτει ο αδελφός της κ. Θεώνας Χαρατζής, μαθηματικός, ο οποίος εκτός από μαθήματα στον τομέα του προσφέρει και... βοήθεια σε μετακομίσεις. Σε αντάλλαγμα, έμαθε από άλλο μέλος να παίζει κιθάρα, κάτι που, όπως δηλώνει, ποτέ στο παρελθόν δεν φανταζόταν ότι θα έκανε.

Εξορμήσεις περιπέτειας

Αν το μόνο που μπορείτε να διαθέσετε είναι λίγες ώρες διασκέδασης και χαλάρωσης, η συνεισφορά σας δεν είναι καθόλου αμελητέα. Αντιθέτως, μπορεί να προσφέρει μεγάλη χαρά σε παιδιά με κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, τα οποία στερούνται λόγω ελλιπών πόρων της απλής δυνατότητας... να διασκεδάσουν. Ετσι τα μέλη της πρωτοβουλίας «Εκδρομή της Αγάπης» έχουν αναλάβει να διοργανώνουν δωρεάν εκδρομές για άπορα παιδιά και να τα βοηθούν μέσω της διασκέδασης να ανακαλύψουν τα ταλέντα τους, να αγαπήσουν τα ταξίδια και να αναπτύξουν την κοινωνικότητα και την εξωστρέφειά τους. «Εχουμε ξεκι νήσει ένα ωραίο ταξίδι έμπρακτης συνεισφοράς και το απολαμβάνουμε. Και δεν είμαστε οι μόνοιγια την ακρίβεια,γινόμαστε όλο και περισσότεροι» σχολιάζει μιλώντας στο «Βήμα» ο κ. Τιμολέων Γκέτσος, υπεύθυνος διαχείρισης και επικοινωνίας της νεοσύστατης ομάδας, η οποία μόλις χθες είχε προγραμματίσει την πρώτη εκδρομή στο Ναύπλιο για παιδιά δημοτικού από το Ζάννειο Ιδρυμα Παιδικής Προστασίας. Συνολικά θα πραγματοποιηθούν πέντε μονοήμερες εκδρομές με τα συγκεκριμένα παιδιά, στο πλαίσιο των οποίων οι εθελοντές έχουν διοργανώσει ένα παιχνίδι περιπέτειας όπου «οι μικροί πρωταγωνιστές καλούνται να βοηθήσουν τον Φιλέα Φογκ να κάνει τον γύρο του κόσμου σε... πέντε ημέρεςμε σκοπό να ανακαλύψει το μυστικό της ανθρωπότητας! Μέσα από τέτοιου είδους παιχνίδια τα λιγότερο ευνοημένα παιδιά μπορούν να πιστέψουν ότι έχουν την ίδια αξία και τις ίδιες ευκαιρίες με όλα τα άλλα, και κυρίως να αναπτυχθούν και να μάθουν παίζοντας» προσθέτει ο κ. Δημήτρης Θεοδοσόπουλος , υπεύθυνος προγράμματος.
«ΑΠΟΣΤΟΛΗ»: ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ

Η Μαρία Αλιπράντη ετοιμάζει ένα... πιάτο βοηθείας με μια μικρή μαγείρισσα ΕΙΔΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ από όπου θα μπορούν όλοι όσοι έχουν ανάγκη να προμηθεύονται είδη πρώτης ανάγκης προετοιμάζει η Αρχιεπισκοπή και η φιλανθρωπική οργάνωση της Εκκλησίας «Αποστολή».Το μέτρο που έχει εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες του εξωτερικού στοχεύει στην ανακούφιση των βασικών αναγκών των ατόμων που είναι άνεργα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ταυτόχρονα τους τελευταίους δύο μήνες διπλασιάστηκαν από πέντε σε δέκα χιλιάδες οι μερίδες φαγητού που προσφέρει στα συσσίτιά της η Αρχιεπισκοπή και οι ενορίες της.Ενώ,όπως δηλώνουν οι επιτελείς της οργάνωσης «Αποστολή»,οι ανάγκες καθημερινά αυξάνονται καθώς όλο και περισσότεροι Ελληνες και ξένοι προσφεύγουν στα συσσίτια ζητώντας βοήθεια.

Σχεδόν ταυτόχρονα η Εκκλησία αυξάνει και την προσφορά σε είδη ένδυσης μέσω των καταστημάτων που διαθέτει η «Ταβιθά» που υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή,ενώ πολλές μητροπόλεις σε όλη τη χώρα διαθέτουν ρούχα τα οποία προσφέρουν σε όλους όσοι το ζητούν.Πρόκειται για είδη ρουχισμού τα οποία βρίσκονται σε καλή κατάσταση,συγκεντρώνονται από τους εθελοντές της Εκκλησίας,στέλνονται σε καθαριστήρια και στη συνέχεια διανέμονται.

Ακόμη,όπως επισημαίνεται από την Αρχιεπισκοπή,τα φιλανθρωπικά ταμεία των μητροπόλεων και της Αρχιεπισκοπής προσφέρουν μετρητά κυρίως για την αντιμετώπιση μεγάλων αναγκών όπως είναι η αντιμετώπιση του κινδύνου κατασχέσεων.

ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΤΑΣ, ΧΑΡΙΣΕ ΤΟ!

Ο κ. Μάκης Προδρόμου (στο μέσον) με εθελόντριες και εθελοντές σε χαριστικό παζάρι που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη Κανένα αντικείμενο δεν θεωρείται «άχρηστο» εν μέσω κρίσης και ομάδες ενεργών πολιτών αναλαμβάνουν να μας το υπενθυμίζουν εμπράκτως μέσω της διοργάνωσης χαριστικών παζαριών.Ο κ. Μάκης Προδρόμου από τη Θεσσαλονίκη είναι ο εμπνευστής ενός πανελλήνιου δικτύου ανταλλαγής μέσω Διαδικτύου το οποίο τιτλοφορείται «xariseto.gr».

Πλην των διαδικτυακών,διοργανώνει και χαριστικά παζάρια στην πόλη ανά τακτά χρονικά διαστήματα. «Μας φέρνουν εκατοντάδες αντικείμενα,από παλιά βιβλία και ρούχα μέχρι παιχνίδια, CD και μικροσυσκευές,και εμείς δημιουργούμε την πλατφόρμα που τα διοχετεύει σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.Στόχος είναι να περάσουμε στον Ελληνα την κουλτούρα της επαναχρησιμοποίησης και της ανταλλαγής.Είναι κρίμα να πετάμε στα σκουπίδια πράγματα που βρίσκονται σε καλή κατάσταση τη στιγμή που χιλιάδες συμπολίτες μας βρίσκονται σε ανάγκη» σχολιάζει ο ίδιος μιλώντας στο «Βήμα».


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=370103&dt=28/11/2010#ixzz16blcczR8