Σλάβοϊ Ζίζεκ – Η εμπάθεια του τρομοκράτη

Η «Δευτέρα Παρουσία» του Γουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς μοιάζει να αποτυπώνει τέλεια το σημερινό μας αδιέξοδο. "Οι καλύτεροι δίχως πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι ωθούνται από την ένταση του πάθους".
Αυτό αποτελεί μια άριστη περιγραφή της διαφοράς που διακρίνει σήμερα τους αναιμικούς φιλελεύθερους από τους παθιασμένους φονταμενταλιστές. "Οι καλύτεροι" δεν είναι πλέον ικανοί να στρατευτούν ολόψυχα, ενώ «οι χειρότεροι» αποδύονται σε πράξεις ρατσιστικού, θρησκευτικού, σεξιστικού φονταμενταλισμού.
Είναι όμως οι τρομοκράτες φονταμενταλιστές, είτε πρόκειται για χριστιανούς είτε για μουσουλμάνους, πραγματικά φονταμενταλιστές με την αυθεντική έννοια του όρου; Πιστεύουν πραγματικά; Εκείνο που τους λείπει είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο εύκολα διακρίνει κανείς σε όλους τους γνήσιους φονταμενταλιστές, από τους θιβετιανούς βουδιστές μέχρι τους Άμις των ΗΠΑ: η έλλειψη εμπάθειας και φθόνου, η βαθιά αδιαφορία για τον τρόπο ζωής των μη πιστών. Αν οι σημερινοί δήθεν φονταμενταλιστές πραγματικά πιστεύουν ότι έχουν βρει τον δρόμο τους προς την αλήθεια, γιατί να νιώθουν ότι απειλούνται από τους μη πιστούς, γιατί να τους φθονούν;

Κορνήλιος Καστοριάδης: «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας»

Συμπληρώθηκαν δεκαέξι χρόνια. Τέτοιον καιρό, Ιανουάριο του 1998, κηδεύτηκε στο Παρίσι ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Φαίνεται ότι κάποιοι στην ωραία μας χώρα συγκινούνται πολύ από αυτή την επέτειο. Πλην όμως η συγκίνησή τους λειτουργεί ως κίνητρο λογοκλοπής.
Διακινούν, λοιπόν, στο διαδίκτυο ένα εκτεταμένο απόσπασμα (1.200 λέξεις τουλάχιστον) συνέντευξης του Κορνήλιου Καστοριάδη. Χωρίς όμως να αναφέρουν ποιός δημοσιογράφος την πήρε και πότε αυτή δημοσιεύτηκε. Επί πλέον, παραπληροφορούν. Παραθέτουν ως δήθεν πηγή τους το βιβλίο του Καστοριάδη “Η ελληνική ιδιαιτερότητα” (β΄ τόμος, εκδόσεις Κριτική). Ωστόσο, στο βιβλίο αυτό δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο, ουδεμία συνέντευξη. Και δεν θα μπορούσε να υπάρχει.

Ο Χαϊκάλης, οι «παντελονάτοι» , ο Λάκης και οι σκελετοί στην ντουλάπα.

Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Μόνο κάτι ολίγιστοι – αφελείς – επέσανε από τα «σύ(γ)ννεφα με παντελόνια» - που θα ‘λεγε ο Βλαδίμηρος ο Μαγιακόφσκι(ς). Άπαντες οι πολιτικολογούντες των απανταχού καφενέδων, το υποψιασμένο – μέχρι συνωμοσιολογίας – πόπολο δηλαδή, την έχει πλέον σακουλευτεί: οι παντελονάτοι (όχι όσοι φοράνε παντελόνια, αλλά εκείνοι που τα 'χουν παντελονιάσει) κάνουνε κουμάντο και είναι του – καταρρέοντος – έθνους η ανωτάτη αρχή.
Η αφεντομουτσουνάρα μου, η οποία συχνάκις συναγελάζεται με τους στραβωμούτσουνους παντογνώστες των ελληνικών καφενείων, τους έχει ακούσει με τα αυτάκια της να καταργιούνται την γαμημένη μοίρα τους οι χολερικοί, που δεν τους (απ)αξίωσε να ‘ναι βολευτές τώρα που κληρώνει, για να πιάσουνε την καλή.

Η κατάθλιψη των εορτών

Άγχος, ένταση, υποχρεώσεις ασφυκτικές και προσδοκίες ατελέσφορες. Δόσεις απαιτητικές δανείων, που κάποτε μια επίφαση ευμάρειας χάρισαν. Μνήμες καιρών ευτυχισμένων, που παρήλθαν ανεπιστρεπτί, επιτείνοντας την αίσθηση του κενού και του μάταιου.
Σύγκριση ενός παρελθόντος ανέμελου με του παρόντος την καταχνιά και τη νοσταλγία. Μοναξιά, εγκατάλειψη και ανασφάλεια για ένα επερχόμενο, ζοφερό και ανεξέλεγκτο μέλλον. Ρευστές επαγγελματικές προοπτικές και ατομικές βιογραφίες αβέβαιες, που ταλανίζονται σε μια κοινωνία της επικινδυνότητας.

Εσείς από που θα πάτε στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης ;

Την Κυριακή 23/11/2014, εορτάστηκε με τις απαραίτητες τιμές η επέτειος της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου από την Περιφέρεια , τον δήμο , αντιπροσωπεία πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και του κλήρου.
Την Κυριακή 7/12/2014 , θα εορταστεί με τις ανάλογες τιμές και από την Επιτροπή Περιοχής Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ  ,  την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας ( Π.Ε.Α.Ε.Α. – Δ.Σ.Ε. )
Βίοι παράλληλοι , ακόμη και σε μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της σύγχρονης  ιστορίας , με τους  «άρχοντές» μας να δείχνουν κολλημένοι , 62 χρόνια τώρα.
Στο ίδιο «ενωτικό» μήκος κύματος και η «καλαίσθητη» ταμπέλα στην είσοδο του δημαρχείου Λαμίας , που οδηγεί στο μουσείο Εθνικής Αντίστασης, δείχνει προς δυο κατευθύνσεις.
Λες και δεν πρέπει ποτέ να συναντηθούν μεταξύ τους..
Εσείς από πού θα πάτε ;

Ο νέος πατριωτισμός: εγωισμός στα γενικά, ταπεινότητα στα ατομικά

“Η Ελλάδα υπήρξε στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της μια φτωχή χώρα, αλλά με υψηλό δείκτη αξιών. Οι αξίες αυτές ήταν αξίες της φτώχειας. Ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων μας ξεκινά από το γεγονός ότι στην περίοδο του εικονικού πλούτου πετάξαμε μαζί με τη φτώχεια και τις αξίες της, γιατί πιστέψαμε ότι ήταν άχρηστες, αφού είμαστε πια πλούσιοι. Τώρα επιστρέφουμε πάλι στη φτώχεια, αλλά χωρίς τις αξίες”.

Γιώργος Κουρής, η κατσαρίδα της Μεταπολίτευσης

Όλοι τον γνωρίζουν από παλιά, δεν υπάρχουν αθώοι εδώ. Ο άνθρωπος περικλείει όλες τις συνιστώσες του κακού- κανείς δεν έχει γλυτώσει από τους βρώμικους πολέμους που κήρυττε ανάλογα με τη συγκυρία κάθε εποχής.
Το ‘89 έβριζε με χυδαίους χαρακτηρισμούς το τότε κόμμα του Παν. Λαφαζάνη και συκοφαντούσε τον ηγέτη του, τον Χαρίλαο Φλωράκη, ακόμα και ως κάτοχο κότερου. Χειρότερα έλεγε για το τότε κόμμα του Παν. Σκουρλέτη, το ΚΚΕ εσ., και τον Λεωνίδα Κύρκο, που αποκαλούσε φιλιππινέζα του Μητσοτάκη. Η αριστερά  είχε υποστεί την πιο βρώμικη και χωρίς φραγμούς επίθεση του εκδότη αυτού τα χρόνια που κατοχυρωνόταν ο όρος «Αυριανισμός».

Οι καλοί Έλληνες του Βορίδη

Παρακολούθησα για λίγο την ομιλία του Μ. Βορίδη, ο οποίος ορίστηκε αντικαταστάτης του πρωθυπουργού για την πρώτη ημέρα συζήτησης της πρότασης για την παροχή εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Έχει ευχέρεια λόγου, είναι άνετος στο βήμα, φαίνεται έξυπνος. Ίσως γι' αυτό το τελευταίο, να είναι και πιο επικίνδυνος από τους υπόλοιπους ακροδεξιούς. Αναρωτήθηκα αν όλοι όσοι τον έβλεπαν γνωρίζουν το παρελθόν του. Το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν του. Και αν δεν το γνώριζαν, μήπως άραγε υποψιάστηκαν κάτι όταν τον άκουσαν να κλείνει την ομιλία του λέγοντας πως στον δρόμο που έχει χαράξει η κυβέρνηση «έχουμε μαζί μας όλους τους καλούς Έλληνες" !

Ιστορικά διαμορφώνεται η φορολογική συνείδηση

Καταντάει κουραστικό και για τον ίδιο να επανέρχεται κάποιος στις ίδιες περίπου παρατηρήσεις. Ακούγοντας μάλιστα συχνά σχόλια επιδοκιμαστικά για τις τοποθετήσεις του. Το πρόβλημα βρίσκεται στην διαπίστωση πως ενώ πάρα πολλοί συμφωνούν στο ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί άλλο αυτή η κατάσταση, τελικά τίποτε δεν αλλάζει. Είτε κυριαρχεί η πολιτική και κοινωνική αδράνεια, είτε εκτιμήσεις μικροπολιτικού χαρακτήρα και περιθωριακής αντίληψης εγκλωβίζουν τις εξελίξεις στα ίδια μονοσήμαντα μονοπάτια. Τα πράγματα παραμένουν στάσιμα.

Κρεμάστε έναν ιδιοκτήτη για παραδειγματισμό...!

Η ιδιοκτησία για πολλούς, είναι μια ψευδαίσθηση ματαιότητας. Για άλλους όμως, είναι το βασικότερο οικονομικό μέγεθος στο πέρασμα από τη φεουδαρχιική στην αστική κοινωνία... Αυτή λειτούργησε ως  εγγυήτρια δύναμη στην πιστοληπτική ικανότητα των κρατών και εταιρειών, αυτή οργάνωσε και τις πρώτες δημοκρατίες. Αυτή όμως έδιωξε και τον κακόμοιρο τον Αδάμ από τον παράδεισο...
Στην Ελλάδα, η  ακίνητη περιουσία  διέφερε πάντα από την υπόλοιπη Ευρώπη. Πάντοτε είχαμε καθεστώς μικροιδιοκτησίας και την επίφαση μιας περιουσιακής βάσης για όλα τα στρώματα και όλες τις τάξεις. Ακόμα και αν δεν μπορούσες  να αγοράσεις κάτι νόμιμα, σου επέτρεπαν να χτίσεις αυθαίρετο...! Γιατί το έκαναν;

Ποίημα στους φίλους (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

Ένα ποίημα ύμνος στο αληθινό νόημα της φιλίας από τον σπουδαίο αυτόν συγγραφέα, που αναδεικνύει την αξία που έχουν οι αληθινοί φίλοι στη ζωή των ανθρώπων. Φίλοι που θα χαρούν με τη χαρά σου και θα λυπηθούν με την λύπη σου και όχι αντίστροφα. Φίλοι ειλικρινείς. Υπάρχουν άραγε; Κι όμως, η ζωή μας δείχνει ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βρει την αληθινή φιλία. Είναι αυτοί οι μερικοί τυχεροί, που αν μη τι άλλο θα πρέπει να αισθάνονται ευλογημένοι και χαρούμενοι...

"Η ζυγαριά να είναι χαλασμένη και ο μπακάλης να το ξέρει"

Του Γιώργου Κωστούλα

Θεωρώ τη φράση του τίτλου τον πιο σύντομο, περιεκτικό και πλήρη ορισμό του Λαϊκισμού. Συγχρόνως, η φράση υπογραμμίζει πως, ό,τι κάνει αποκρουστικό τον λαϊκισμό είναι ακριβώς αυτή η εξαπατητική επίγνωση, η κυνική υστεροβουλία αυτών που τον μετέρχονται. Αυτή η άκρα ιδιοτέλεια της χρησιμοποίησής του προς ίδιον όφελος. Κάτι που επαληθεύει τον αφορισμό: "Τον λαϊκισμό τον μετέρχονται οι μεγάλοι και τον υφίστανται οι μικροί".
Εξάλλου η πιο εμφανής μορφή του λαϊκισμού είναι η πολιτική πρακτική της λειτουργίας του ως βάσης ενός κοινωνικού χειραγωγικού συμβολαίου, σύμφωνα με το οποίο οι πολιτικοί παρέχουν απλόχερα κρατικές προσόδους σε ομάδες ή άτομα, με αντάλλαγμα τη ψήφο τους. Υπομιμνήσκει, συγχρόνως, ο λαϊκισμός τη φιλόξενη θαλπωρή του πολιτικού γραφείου.

Η αμνησία του Λοβέρδου και το παρακράτος των πελατών...

Υπάρχουν δυο Ελλάδες: αυτή της ΓΣΕΕ και αυτή των ημετέρων του φαύλου πολιτικού συστήματος.
Τα στοιχεία της πρώτης τα έκανε γνωστά χθες η ΓΣΕΕ. Σύμφωνα με έκθεση της Γενικής Συνομοσπονδίας δεν είναι πλέον λίγες οι επιχειρήσεις που πληρώνουν τους εργαζόμενούς τους συστηματικά με έναντι του μισθού και τα υπόλοιπα σε κουπόνια για το super market, ενώ πολλοί εργαζόμενοι δέχονται να δουλεύουν για ένα πιάτο φαγητό και ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, προκειμένου να μην πάρουν τον δρόμο της ανεργίας.
Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί εκατοντάδες επιχειρήσεις που χρωστούν στους υπαλλήλους τους μισθούς τριών έως και 12 μηνών και πληρώνουν με έναντι, ενώ άλλες καταβάλλουν τις αμοιβές ανά τρίμηνο και όχι μηνιαίως, όπως υποχρεούνται...

«Το σενάριο της σειράς «Game of Thrones» δείχνει αυτό που θα ζήσει σύντομα ο πλανήτης μας.

«Το σενάριο της σειράς «Game of Thrones» δείχνει αυτό που θα ζήσει σύντομα ο πλανήτης μας: ένα είδος νέου Μεσαίωνα, γεμάτου βία, αταξία, φυσικές καταστροφές, πολεμικούς ηγέτες, μάχες εξουσίας με γρήγορες εναλλαγές. Περιγράφει τον κόσμο που έρχεται μετά το τέλος της αμερικανικής αυτοκρατορίας, ένα νέο θεαματικό Μεσαίωνα, όπου καμία εξουσία δεν είναι σταθερή και όπου όλα επιτρέπονται». Το εντυπωσιακό κείμενο του Ζ. Αταλί, όσο απαισιόδοξο κι αν ακούγεται, είναι η πιο πιθανή εικόνα του μέλλοντος, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές.

Ο ανεύθυνος ψηφοφόρος είναι εδώ , δυστυχώς..

Όταν τα κόμματα κολακεύουν τους πολίτες – κι εκείνοι αποδέχονται την κολακεία.
Ο μέσος ψηφοφόρος δεν είναι απλά αδαής. Πάνω από όλα, είναι συστηματικά μεροληπτικός στις πολιτικές του θέσεις. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρει, το πρόβλημα είναι ότι προκρίνει συστηματικά μία πολιτική θέση δίχως πραγματικά να γνωρίζει τις επιπτώσεις της.
Έρευνες έχουν δείξει, για παράδειγμα, ότι οι ψηφοφόροι συστηματικά υποτιμούν τα οφέλη του εμπορίου με άλλες χώρες και τις αντιμετωπίζουν εχθρικά. Επίσης, έχουν την τάση να υπερεκτιμούν τα τρέχοντα προβλήματα της οικονομίας και να υποτιμούν τις μελλοντικές προοπτικές της. Παράλληλα, συχνά υποτιμούν τα οφέλη της ελεύθερης οικονομίας και πιστεύουν ότι οι ίδιοι είναι περισσότερο θύματα παρά συμμετέχοντες στην οικονομία. Αν υιοθετούνταν οι πολιτικές τους θέσεις, που είναι ουσιαστικά αντίθετες με τις γνώμες των επιστημόνων, οι συνέπειες θα ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστες για την οικονομία και τη ζωή τους.

Η δικτατορία των δημοσίων υπαλλήλων..

Εδώ και 4 χρόνια, όλους αυτούς που μας κυβερνάνε, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι μην τυχόν απολυθεί έστω και ένας Δημόσιος Υπάλληλος.
Ασχετα αν είναι αργόμισθος, δεν πάει στην δουλειά του, είναι λαμόγιο, κλέφτης, φακελάκιας, μιζαδόρος.
Ασχετα αν διορίστηκε παράνομα, με παράνομη συναλλαγή από κάποιο άλλο λαμόγιο πολιτικό που τον διόρισε για να τον ψηφίζει, (στην παράνομη συναλλαγή συμμετέχουν δύο πλευρές).
Καταστράφηκε η ιδιωτική οικονομία απλά για να διατηρηθούν αργόμισθοι και παράνομα διορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι από τα κομματικά ρουσφέτια.

Οι ακομμάτιστοι του Θεοδωράκη, η οικογενειοκρατία και οι χορηγίες

Του Φέλιξ

Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν έχει λέει θέσεις, γιατί περιμένει να διαμορφωθούν από τους ανθρώπους που συντάσσονται μαζί του εν καιρώ. Θα είναι θέσεις αντίθεσης στο κατεστημένο, την οικογενειοκρατία και το κομματικό παρελθόν. Και πριν προλάβει να αναρτήσει τη νέα σειρά φωτογραφιών από την εσχατιά της αγροτοτουριστικής τρέντυ Ελλάδας, ήρθε η σκληρή πραγματικότητα. Πέντε ανθρώπους ανακοίνωσε όλους κι όλους ως υποψήφιους και ήταν αρκετοί για να πάρει το Ποτάμι τις διακηρύξεις περί μη κομματικής προέλευσης και αξιοκρατίας.
Ο Μίλτος Κύρκος, γιός του Λεωνίδα Κύρκου, είναι φαντάζομαι το ίδιο εικόνα της οικογενειοκρατίας, όσο και η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και πλείστοι άλλοι που έχουν πάρει ως προίκα την πολιτική και την περιφέρουν ως επάγγελμα. Και αυτό το έκανε ο Θεοδωράκης στο ξεκίνημα που είχε κάθε δικαίωμα να κάνει ακριβώς το αντίθετο

Το σκάνδαλο των τραπεζών με απλά λόγια

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και με βάση τα πραγματικά γεγονότα. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος όχι για να συμφωνήσουμε, αλλά για να μιλάμε για πράγματα που ισχύουν και όχι για αόριστες πολιτικές.
Οι τράπεζες είναι επιχειρήσεις που η λειτουργία τους εκ των πραγμάτων συνδέεται με την Οικονομία. Οι μεταβολές σε μια επιχείρηση όπως η τράπεζα, επηρεάζει ή μπορεί και να καθορίζει την Οικονομία, άρα και την κοινωνία. Αυτό είναι ένα δεδομένο.
Το δεύτερο είναι πως οι τράπεζες από τα τέλη τη δεκαετίας του ‘80 δεν λειτουργούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή δεν παίρνουν τα χρήματα των καταθετών με τα οποία επενδύουν δίνοντας κέρδη στον καταθέτη μέσω των τόκων.

Συνελήφθη μικρομεσαίος για μικροποσότητα αξιοπρέπειας

Ντρέπομαι.

Ντρέπομαι που ζω σε μια χώρα που αν κάποιος παρασύρει και τραυματίσει σοβαρά με το αυτοκίνητο έναν άνθρωπο, έχει αυτόφωρο με ισχύ δυο εικοσιτετράωρα, ενώ αν χρωστάει στο ασφαλιστικό του ταμείο πάνω από 5 χιλιάρικα έχει διαρκές αυτόφωρο, για πάντα.
Ντρέπομαι που υπάρχει εισαγγελέας που δίνει εντολή σύλληψης μιας 80χρονης για χρέη στο ΤΕΒΕ, και ντρέπομαι ακόμα παραπάνω που υπάρχει αστυνομικός που εκτελεί την εντολή αναντίρρητα.
Ντρέπομαι που στις 29 Ιουνίου 2011 τα δικά μας ΜΑΤ έριξαν στην πλατεία Συντάγματος 4 τόννους δακρυγόνα και ασφυξιογόνα χημικά, κατόπιν εντολής του τότε υπουργού κ. Παπουτσή και πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου, ενώ τα αντίστοιχα ΜΑΤ της Ισπανίας και της Ιταλίας αρνούνται να στραφούν ενάντια σε απλούς και ειρηνικούς πολίτες, και στις αντίστοιχες περιπτώσεις βγάζουν τα κράνη και ενώνονται με το Λαό. Κάθε φορά.

Το παραμύθι των αποζημιώσεων

Η συνάντηση του Μανώλη Γλέζου με τον πρόεδρο της Γερμανίας μπορεί να γεννήσει μερικές γοητευτικές σκέψεις για τις εκπλήξεις της ζωής και την ηθική της ιστορίας. Ειδικά η ιστορία, είναι συχνά αυθάδης και ασεβής, κυρίως όταν σε βάζει να αναρωτηθείς για την απόδοση των θυσιών που έγιναν σε αίμα. Όταν βλέπω παλιούς εχθρούς να σμίγουν σαν φίλοι, πάντα θυμάμαι τα θύματα των μαχαριών τους. Ας είναι, η ζωή και η ιστορία βαδίζουν μαζί, το αίμα στεγνώνει πιο γρήγορα από τη μνήμη.
Τα τελευταία χρόνια ο Μανώλης Γλέζος θέτει πιεστικά το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων από την πλευρά της Γερμανίας. Δεν είναι ο μόνος, απλώς στις ρυτίδες του έχει χαραχθεί και το ιστορικό αποτύπωμα της Κατοχής. Ομοίως, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας το έβαλε στο τραπέζι της συζήτησης με τον ομόλογό του.

 «Έθεσα το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου. Θέλω να επισημάνω ότι η Ελλάδα δεν παραιτήθηκε ποτέ των διεκδικήσεών της. Απαιτείται η επίλυση του προβλήματος με την ταχύτερη δυνατή έναρξη συνομιλιών». Επίσης ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει πιεστικά τις αποζημιώσεις.
Εντάξει. Νομικά είναι σωστό. Πολιτικά είναι ηθικό και χρήσιμο. Όμως αν το δεις από ψηλά, διαπιστώνεις ότι αυτή η υπόθεση σημαδεύεται από τη γλοιώδη, υποκριτική και συνάμα γελοία στάση που τήρησε η ελληνική πολιτική τάξη. Εβδομήντα χρόνια δεν έκανε απολύτως τίποτα. Ανέχθηκε, σιώπησε, συγκάλυψε. Ο ένας ήθελε να στείλει μετανάστες, ο άλλος ζητούσε δανεικά, ο τρίτος  πολιτική στήριξη. Και ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού φούσκωνε τους λογαριασμούς του με μαύρο γερμανικό χρήμα.