Το κοινωνικό σχολείο και ο πρωταθλητισμός της «ντόπας»

Aντιαθλητικό φάουλ έκανε το Υπουργείο Παιδείας, που προσκάλεσε τιμωρημένους για χρήση απαγορευμένων ουσιών (ντόπα) αθλητές, να μιλήσουν σε μαθητές για τις αξίες και τα οφέλη του αθλητισμού, όπως καταγγέλλει ο σύλλογος εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, «Ο Περικλής».

 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά και ενστάσεις σχετικά με το ρόλο του  κοινωνικού σχολείου που προβάλλει  το τελευταίο διάστημα το ΥΠΑΙΘ.  Από τις μέχρι τώρα δράσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στα πλαίσιά  του κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει  τον επικοινωνιακό  χαρακτήρα και την προσπάθεια προβολής της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου χωρίς όμως να δίνεται βάση  στους συγκεκριμένους τομείς που υποτίθεται ότι  δραστηριοποιείται. Αντίθετα στρέφεται στη σύνδεση  των θεματικών δράσεων με τους στόχους της αγοράς και την εμπορευματοποίησή τους.

Μπορεί η ευτυχία να ανιχνευθεί σε δύο ρόδες ποδηλάτου;

Άλλοι δρόμοι είναι μεγάλοι και άλλοι μικροί. Σε αυτούς συναντάμε ανηφόρες και κατηφόρες, τους περπατάμε, τους διασχίζουμε και προχωράμε. Θα μπορούσε άραγε η ευτυχία να βρίσκεται κάπου εκεί έξω; Ίσως μία βόλτα με τα πόδια να είναι περισσότερο ευεργετική από όσο νομίζουμε. Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα, η οποία πραγματοποιήθηκε από το East Anglia University, η μετακίνησή μας με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η βόλτα με τα πόδια ή το ποδήλατο μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ψυχική μας υγεία καταπολεμώντας μάλιστα αισθήματα αναξιότητας, δυστυχίας αλλά και την αγρυπνία.

Οχι άλλα πάντσερ

Οσοι παρακολουθούμε ραδιοφωνικές ή τηλεοπτικές αναμεταδόσεις αγώνων έχουμε ακούσει άπειρες φορές το κλισεδάκι «όπως λέμε στην ποδοσφαιρική γλώσσα». Δεν συστήνεται, βέβαια, ολόκληρη γλώσσα, αυτοτελής και αυτάρκης, μόνο και μόνο με πενήντα ή εκατό «ειδικές» λέξεις και λίγες μεταφορές. Οποιον όρο κι αν επιλέξουμε, πάντως, γλώσσα, ιδιόλεκτο, αργκό κ.ο.κ., η ποδοσφαιρική ομιλία και γραφή έχει και ενδιαφέρον και προϊστορία. Τμήμα της προϊστορίας της είναι και η βλακώδης απόφαση των χουντικών, Ιούλιο του 1973, να «εξελληνίσουν» τα λήμματα της ποδοσφαιρολογίας, να τα καθαρευουσιανίσουν μάλλον.
Αποφάσισαν δηλαδή και διέταξαν να λέμε σφαίρα την μπάλα, επαναφορά της σφαίρας το αράουτ (που πια συνηθίζεται ως πλάγιο άουτ), βολή το σουτ, επανορθωτικό λάκτισμα το πέναλτι, γωνιαίον λάκτισμα το κόρνερ, εκτίναξη το πλονζόν, κτυπώ την σφαίρα προς το κέντρον το σεντράρω και άλλα ευήθη.

Σουβλάκι, σαγιονάρα μπυροκοιλιά και Μουντιάλ εθνική υπερηφάνεια !

Ο ΤΑΖ αναρωτιέται τι έγιναν εδώ και μία μέρα τα σημαντικά προβλήματα αυτής της χώρας. Τελικά μόνο ένας Σαμαράς θα μας γλιτώσει. Κι ο Νίκος Περάκης.
Γιατί το γελάς; Αυτό δεν είναι το επώνυμο, το Σαμαράς εννοώ του συμπαθέστατου και κούκλου παίχτη της Εθνικής που σφράγισε χτες τη νίκη της Εθνικής; Αυτό είναι και του πρωθυπουργού μας. Τυχαίο δε νομίζω; Είναι σημάδι από τους ουρανούς. Και απόδειξη του ότι όταν ο Σαμαράς, ο πρωθυπουργός δηλαδή, μας λέει ότι όλα πάνε καλά, το εννοεί και το μεταδίδει ενεργειακά ακόμα και στη Βραζιλία.

Όταν ο αθλητισμός συναντάει την ανθρωπιά

Ανοιχτή επιστολή του Dawkins προς την 10χρονη κόρη του: Καλοί και κακοί λόγοι για να πιστεύεις

«Αγαπημένη μου Juliet,  
Τώρα που έγινες μόλις δέκα ετών, θέλω να σου γράψω για κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Αναρωτήθηκες ποτέ πώς γίνεται να γνωρίζουμε αυτά που γνωρίζουμε; Πώς ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι τα αστέρια, τα οποία μοιάζουν με μικροσκοπικές τρυπίτσες στον ουρανό, είναι στην πραγματικότητα τεράστιες μπάλες φωτιάς σαν τον Ήλιο, αλλά πάρα πολύ μακριά από τη Γη; Και πώς γνωρίζουμε ότι η Γη είναι μία μικρότερη μπάλα που περιστρέφεται γύρω από ένα από αυτά τα αστέρια, τον Ήλιο;»
«Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι η απόδειξη!»

«Απόδειξη δεν είναι πάντοτε μόνο μία απλή παρατήρηση, όμως η παρατήρηση βρίσκεται πάντα πίσω από την απόδειξη».

Το μεγαλείο της ευγενούς άμιλλας

Ένα περιστατικό που δείχνει το μεγαλείο του αθλητισμού και παράλληλα μεταδίδει  αισιοδοξία και ελπίδα. Μία από αυτές τις ιστορίες που χάνονται στον ορυμαγδό των αρνητικών ειδήσεων που μας τροφοδοτούν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης.
Συνέβη στον αγώνα ανώμαλου δρόμου στο Ναβάρε της Ισπανίας τον περασμένο μήνα, όταν ο Ισπανός αθλητής Iván Fernández Anaya, πρωταθλητής Ισπανίας στα 5 χιλιόμετρα στη κατηγορία των νέων,  άφησε τον Κενιάτη συναθλητή του Abel Mutai,  Ολυμπιονίκη στον ανώμαλο δρόμο,  να τερματίσει πρώτος.

«Σλάλομ» σε δύο πατρίδες

«Θα κρατήσω μόνο τη γερμανική σημαία γιατί πολύ απλά, η Ελλάδα ποτέ δεν μου προσέφερε τίποτα» δήλωσε ο ελληνικής καταγωγής Σιδέρης Τασιάδης, ασημένιος ολυμπιονίκης στο κανόε σλάλομ με τα χρώματα της Γερμανίας, και συνέχισε: «Η Ελλάδα δεν βοήθησε την οικογένειά μου, η οποία μετανάστευσε για να μπορέσει να με μεγαλώσει σωστά. Αντίθετα, η Γερμανία με ανακάλυψε, με ανέδειξε, μου έδωσε όλα τα εφόδια για να αναπτυχθώ αθλητικά. Εκεί μένω, εκεί μεγάλωσα και ζω, εκεί έβγαλα σχολείο, εκεί προπονούμαι καθημερινά. Μου παρείχαν προπονητή και ασφάλεια, μου εξασφάλισαν και το επαγγελματικό μου μέλλον».

Λονδίνο 2012: Οι Ολυμπιακοί αγώνες των Μασόνων ή θεωρίες συνομωσίας;

Πόση συνωμοσία αντέχετε ?
Σήμερα, έπειτα από επτά χρόνια, το Ολυμπιακό Στάδιο της πόλης ανοίγει τις πύλες του, υποδεχόμενο αθλητές και κοινό από όλο τον κόσμο, σε μια διοργάνωση που έχει ήδη συζητηθεί πολύ στην χώρα μας πριν καν ξεκινήσει, εξαιτίας του αποκλεισμού της Βούλας Παπαχρήστου για ένα σχόλιο που ανέβασε στο twitter της και του Δημήτρη Χονδροκούκη ο οποίος βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ.

Τώρα ναι! Επιτέλους αγώνες…

Όταν από παιδί θέλεις να γίνεις αθλητικός συντάκτης είναι γιατί σε επηρεάζουν δύο βασικά πράγματα. Τουλάχιστον τα αγόρια. Τουλάχιστον εμένα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Ώρες ατελείωτες έχω… γράψει μπροστά στην τηλεόραση για να βλέπω από τον Μαραντόνα μέχρι τον Μαροκινό Τιμουνί(!) που στην Ελλάδα… βαφτίστηκε Τιμουμί! Κι από τον Αλεξάντερ Καρέλιν μέχρι τους ολυμπιακούς εκπροσώπους των Παρθένων Νήσων. Μέχρι να αρχίσει, λοιπόν, η παρέλαση των αθλητών στην τελετή έναρξης των Αγώνων του Λονδίνου δεν ένιωθα τη μαγεία των Ολυμπιακών. Κάπου εκεί όμως ο διακόπτης γύρισε. Μπροστά στα μάτια μου 10.500 αθλητές και αθλήτριες στην κορύφωση της καριέρας τους. Ίσως και στην κορύφωση της ζωής τους.

Το άλλο με τον Τοπούλεν το ξέρεις;

Ο Γερμανός δημοσιογράφος Γιούργκεν Τοπούλεν, ο Σέρβος ποδοσφαιριστής Μετημία Δεντηβρίσκωβιτς, η σωστή προφορά του ονόματος Ευθειοβόλεν και ο παραλογισμός ενός status που έφτασε μέχρι τη Βουλή και το Λονδίνο. Περιγράφει, σχολιάζει, αναλύει και... χωνεύει ο Paparazzi.
Βράδυ Τετάρτης επιστρέφω από τη δουλειά στο σπίτι έχοντας στο μυαλό μου τα μακαρόνια με κιμά που με περιμένουν. Το διάστημα που μεσολάβησε από τη στιγμή που σκέφτηκα "μα, θα φάω τόσο βαριά 2 η ώρα τα ξημερώματα;" έως τη στιγμή που επανήλθα "τι λες, ρε; Πεινάς!" κράτησε μόλις δύο δευτερόλεπτα. Με επανέφερε στην τάξη το γουργούρισμα που άκουσα από το στομάχι μου.

Επανάληψη του ματς με την Ιταλία, ζητά η Bild!

Με το σύνθημα «Επαναδιαπραγμάτευση και στο σκορ!» και με μια αποκαλυπτική εικόνα του Μπαλοτέλι, κυκλοφορεί η λαϊκή γερμανική εφημερίδα, που θεωρεί την ήττα χώρας της «Ευρωπαϊκή Συνταγματική Εκτροπή»!Στον αέρα απειλεί να τινάξει την διοργάνωση του «Euro 2012» η γερμανική Bild που πικραμένη από την ήττα και τον αποκλεισμό, από τους Ιταλούς, απαιτεί από την Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να πατήσει πόδι και να κάνει επιτέλους χρήση των προνομίων που κάθε πλούσιος διαθέτει. Με άλλα λόγια να ζητήσει επανάληψη του αγώνα (ή επαναδιαπραγμάτευση των φάσεων των γκολ) όπως το ονομάζει με νόημα. Για να δείξει ότι και οι Γερμανοί πρέπει να απαιτήσουν από τους άλλους, αυτό που και οι άλλοι απαιτούν από τους Γερμανούς...

Ο Νοστράδαμος είχε προφητέψει τον ερχομό του Βλάση Τσάκα!

Ο διάσημος μάντης αναφέρεται στην έλευση του εκπροσώπου του πρίγκηπα και στη σημαντική προσφορά του στην ανθρωπότητα, αυτή τη σκοτεινή περίοδο

Ο μεγάλος προφήτης, στο κεφάλαιο ΙΞ’ φέρεται να μιλάει καθαρά για την «έλευση ενός στρογγυλόμορφου Μεσσία». Για ένα «μοναχικό και παράξενο «γίγαντα», που θα εμφανιστεί από το πουθενά φορώντας διαφημιστικά T-shirt, ενώ το θηρίο της παγκόσμιας κρίσης θα τρομοκρατεί τους ανθρώπους. Και σε μια δύσκολη εποχή για την ανθρωπότητα, θα διδάξει το παραμύθιασμα ως τον μόνο δρόμο προς την ελπίδα και τη σωτηρία.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις, ο άγιος «Τσακάνθρωπος» θα υπομείνει την δυσπιστία, τον σαρκασμό και τις λοιδωρίες που θα του επιφυλάξουν οι γραμματείς και οι φαρισσαίοι με καρτερικότητα. Δεν θα λυγίσει από το βάρος της ευθύνης. Και θα διδάξει στους μαθητές του αθλητικογράφους, ότι αντίθετα με ό,τι πίστευαν μέχρι τώρα, η ευτυχία δεν πηγάζει από την αποδοχή της πραγματικότητας, αλλά αντιθέτως, από την προσκόλληση του καθενός μας στην προσωπική του φαντασίωση. Δηλαδή στην απελευθέρωσή του από την αντικειμενική αλήθεια.

Όπως αποκάλυψε ομάδα ερευνητών του έργου του Νοστράδαμου,  ύστερα από πολύμηνη μελέτη των χειρογράφων του, η μορφή του Βλάση Τσάκα αποτελεί την ενσάρκωση ενός οικουμενικού μηνύματος. Θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία των ανθρώπων, προσπαθώντας με το δικό του μαρτύριο να τους διδάξει, όχι μόνο πώς θα ξεπεράσουν τις δυσκολίες αλλά και πώς θα μάθουν να μην κρίνουν τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους. Δείχνοντάς τους δηλαδή, ότι ο Μεσσίας δεν είναι απαραίτητο να ανταποκρίνεται στα στερεότυπά μας, αλλά μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μορφή.

Στην ανακοίνωση των ερευνητών, απάντησε πάντως μια ανεξάρτητη οργάνωση μελετητών της Βίβλου, που ισχυρίζεται ότι το όνομα «Τσάκας» έχει προωτοαναφερθεί στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Κεφ 10), ως «άγγελος του Κυρίου που θα τιμωρήσει τους άπιστους καβάλα σε μια αραβική καμήλα»
protagon.gr

Η δροµέας που έσπασε ένα ταµπού

Είναι µικροκαµωµένη, µε εύθραυστα δάχτυλα και γκρίζα κατσαρά µαλλιά. Ανοίγει το άλµπουµ µε τις ασπρόµαυρες φωτογραφίες και τα κιτρινισµένα αποκόµµατα εφηµερίδων. Σε όλες βλέπεις το ίδιο κορίτσι, µε τις κοτσίδες και τον αριθµό «606» στο στήθος. Πέρασαν 36 χρόνια από τότε που η Ζωζώ Χριστοδούλου έσπασε ένα ταµπού.

Κάθεται µε τα γόνατά της ενωµένα. Φοράει ένα πορτοκαλί µπλουζάκι από τους Ολυµπιακούς Αγώνες του 2004 και περιεργάζεται κειµήλια µιας άλλης εποχής: µετάλλια, κύπελλα και τρία φύλλα ελιάς πίσω από µια διάφανη ζελατίνα. «Είναι από το κλαδί ελιάς που µου έδωσαν στην εκκίνηση. Οταν τερµάτισα, απέµειναν αυτά...», λέει.

Το 1974 η Ζωζώ Χριστοδούλου έγινε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που έτρεξε στον Μαραθώνιο. Μέχρι τότε οι διοργανωτές των αγώνων δεν θεωρούσαν ότι οι γυναίκες έχουν το σθένος για να καλύψουν µεγάλες αποστάσεις.

Στους Ολυµπιακούς του ‘72 τις άφηναν να τρέχουν µέχρι 1.500

µέτρα. Στον στίβο επικρατούσε το άβατο για τις γυναίκες έως το 1928. Στους πρώτους νεώτερους Ολυµπιακούς Αγώνες το 1896, στη σκιά του Σπύρου Λούη ξεδιπλώθηκε η ιστορία της Σταµατίας Ρεβύθη. Η 30χρονη προσπάθησε να τρέξει στον Μαραθώνιο µαζί µε τους άνδρες. Οι διοργανωτές τής το απαγόρευσαν. Τελικά διήνυσε τη διαδροµή µόνη της, την εποµένη του αγώνα, σε 5 ώρες και 30 λεπτά, αλλά δεν της επέτρεψαν να τερµατίσει µέσα στο Καλλιµάρµαρο.

Η Ζωζώ Χριστοδούλου αγάπησε το τρέξιµο από µικρή. Αλλά οι απαγορεύσεις και οι περιορισµοί δεν την προίκισαν µε φιλοδοξίες για πολλά χιλιόµετρα. Το 1968 παρουσιάστηκε στον προπονητή Ηλία Αντζουλάτο ως αθλήτρια των 100 και 200 µέτρων. «Είδα όµως ότι ήταν µικρόσωµη και αργή και την έβαλα στις µεγάλες αποστάσεις», θυµάται ο κ. Αντζουλάτος.

Η αθλήτρια και ο προπονητής της έµαθαν από τις εφηµερίδες το 1974 ότι για πρώτη φορά θα έτρεχαν στον Μαραθώνιο της Αθήνας γυναίκες. Συνολικά 44, όλες από το εξωτερικό. «Τρίτη το έµαθα, Σάββατο έτρεξα», λέει η κ. Χριστοδούλου. Είχε ζητήσει από τους διοργανωτές να της επιτρέψουν να συµµετάσχει, αλλά χρειαζόταν να προσκοµίσει χαρτί γιατρού. Οταν οι γιατροί τη ρωτούσαν αν είχε κάνει προετοιµασία, απαντούσε αρνητικά. «Μου έλεγε ότι δεν µπορούσε να πει ψέµατα. Είχε µια µοναδική ευκαιρία και η ειλικρίνεια θα την κατέστρεφε», λέει ο κ. Αντζουλάτος. Τελικά ο καρδιολόγος Εµµανουήλ Χριστοδουλάκης έδωσε τη συγκατάθεσή του και η 23χρονη τότε αθλήτρια βρέθηκε στην αφετηρία.

«Πήγαινα µε σκοπό να τερµατίσω. Πολλοί νόµιζαν πως ήθελα να αποδείξω ότι οι γυναίκες µπορούν. Αλλά εµένα δε µ’ ενδιέφερε αυτό. Ηθελα να τρέξω», λέει η κ. Χριστοδούλου.

Ολοκλήρωσε τότε την προσπάθειά της σε 5 ώρες και ένα λεπτό. Τερµάτισε έκτη ανάµεσα στις γυναίκες και πέρασε κοντά στους 200 άνδρες. «Να σου πω πού κουράστηκα; Εδώ, στο στόµα», λέει. «Γιατί σε όλη τη διαδροµή ο κόσµος έλεγε:

“Η Ελληνίδα είσαι; Πρώτη θα βγεις!” και κουράστηκα στο στόµα από το να χαµογελάω...».

«Σε µία δεκαετία οι µισοί Ελληνες θα κάνουν ποδήλατο»

«ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΟΥΣΑ τα ταξίδια µε το ποδήλατο στην Ευρώπη όλοι µε έλεγαν τρελό. Ηταν ένα εγχείρηµα που πολλοί δεν µπορούσαν να κατανοήσουν. Από τα ταξίδια µου έχω αποκοµίσει εµπειρίες που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ενώ ήταν µια εξαιρετικά καλή σωµατική άσκηση. Το αισιόδοξο, όµως, είναι ότι σήµερα οι τρελοί είµαστε πολύ περισσότεροι».

Στα 6 χρόνια που έζησε ως µετανάστης στη Γερµανία ο 63χρονος σήµερα Γιάννης Ουζουνίδης άρχισε να χρησιµοποιεί το ποδήλατο στην καθηµερινότητά του.

Η περιοχή όπου ζούσε ήταν ορεινή, η φύση ήταν όµορφη και το ποδήλατο αποτελούσε ένα βολικό µέσο µετακίνησης. Το 1974 επαναπατρίστηκε και εγκαταστάθηκε στην Κρύα Βρύση Πέλλας, όπου και ζει µέχρι σήµερα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80
Το ποδήλατο, όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Ουζουνίδης, ξαναµπήκε στη ζωή του στις αρχές της δεκαετίας του ’80. «Στην αρχή ξεκίνησα κάνοντας 20 χλµ. την ηµέρα. Σταδιακά αυτή η απόσταση άρχισε να µεγαλώνει. Το ’86 έκανα τον πρώτο γύρο της Ελλάδας, τον οποίο στην πορεία επανέλαβα άλλες δύο φορές. Ο µεγαλύτερός µου γύρος ήταν συνολικά 4.200 χλµ. και ο µικρότερος 3.000 χλµ. Το ‘87 ήρθε ο γύρος της Ευρώπης. Αρχικά είχα κάνει ένα πρόγραµµα να διανύσω 15.500

χλµ. σε τρεις µήνες, ωστόσο δεν είχα υποστήριξη και έτσι το περιόρισα στα 8.500

χλµ. Το ταξίδι διήρκεσε 42 µέρες, ενώ κάλυπτα περίπου 250 χλµ. την ηµέρα», θυµάται ο κ. Ουζουνίδης, ο οποίος σηµειώνει πως ούτε αυτό το κατόρθωµά του ήταν το «ταβάνι» των φιλοδοξιών του.

Κινδύνευσε η ζωή του
Δεν ήταν δε λίγες οι φορές που κατά τη διάρκεια της διαδροµής κινδύνευσε ακόµα και η ζωή του. «Καθώς οδηγούσα στη Στουτγάρδη κάποιος από ένα σταθµευµένο όχηµα άνοιξε την πόρτα και µε χτύπησε την ώρα που περνούσα, µε αποτέλεσµα να πέσω και να πάθω κάταγµα στο δεξί χέρι. Δεν µε πτόησε, όµως, καθόλου. Στον δρόµο µου συνάντησα πολλές φορές ληστές και απατεώνες».

Οι περιπέτειες του κ. Ουζουνίδη έχουν αναγνωριστεί διεθνώς, αφού ο ίδιος έχει µπει τρεις φορές στο βιβλίο Γκίνες για τις αποστάσεις που έχει καλύψει στις δύο ρόδες κι έχει ήδη εκδώσει 11 βιβλία, σχετικά µε τα ταξίδια του. Μάλιστα, δηλώνει αισιόδοξος για το γεγονός ότι τελευταία όλο και περισσότερος κόσµος ασχολείται συστηµατικά µε το ποδήλατο. «Παρατηρούµε πανελλαδικά µια στροφή υπέρ του ποδηλάτου. Ελπίζω και πιστεύω πως σε µια δεκαετία τουλάχιστον οι µισοί Ελληνες θα κάνουν ποδήλατο», προσθέτει.

«Θα τρέξω µε τα εγγόνια µου»
Το µεγαλύτερο επίτευγµά του, ωστόσο, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι έχει καταφέρει να πείσει και άλλους ανθρώπους να ασχοληθούν µε τον αθλητισµό. Οπως, για παράδειγµα, τον γιο του, µε τον οποίο συµµετείχαν το 1999 στον ποδηλατικό γύρο της Ελλάδας. «Πατέρας και γιος τρέχουµε σε Μαραθώνιους και Υπερµαραθώνιους.

Ελπίζω κάποτε να τρέξω µε τα εγγόνια µου», λέει ο κ. Ουζουνίδης.
nooz.gr