Το Γεφύρι της Πλάκας δεν έπεσε από τη βροχή, όχι !

Τα γεφύρια της ιστορίας δεν πέφτουν από μία μπόρα.
Ούτε καν από έναν κατακλυσμό.
Η Ελλάδα, σύμφωνα με την UNESCO, έχει 210 αρχαιολογικά μουσεία, πάνω από 250 οργανωμένους αρχαιολογικούς χώρους (και εκατοντάδες ανοργάνωτους και εγκαταλελειμμένους), πάνω από 19.000 κηρυγμένα μνημεία και χώρους. Όμως στο πλαίσιο των προγραμμάτων οικονομικής… «σωτηρίας» της χώρας, που εφαρμόστηκαν πιστά τα προηγούμενα χρόνια, η μοίρα τους ήταν αντίστοιχη με αυτή του λαού μας: Κατάρρευση, αποδιοργάνωση, διάλυση, ξεπούλημα.

Αλήθεια, πόσο πολιτισμένοι είμαστε;

Στο Δημοτικό σχολείο, πριν από πολλά χρόνια, μας έλεγαν οι δάσκαλοι ότι ο πολιτισμός μιας χώρας είναι ευθέως ανάλογος με την κατανάλωση σαπουνιού στη χώρα αυτή. Σήμερα μπορεί να καταναλώνουμε πολύ σαπούνι αλλά είναι αμφίβολο αν είμαστε πολιτισμένοι όσο θέλουμε να πιστεύουμε και ειδικότερα σε σύγκριση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Ας μου επιτραπεί να απαριθμήσω μια σειρά από καθημερινές δικές μας ενέργειές, οι οποίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως πράξεις πολιτισμένων ανθρώπων. Ο κατάλογος δεν είναι ούτε διεξοδικός ούτε και ταξινομημένος. Είμαι βέβαιος ότι μπορούν να προστεθούν και άλλα.

Είναι Πολιτισμός;

Πόσο φως και για πόσο να δώσει ένα Αυγουστιάτικο φεγγάρι ;

Στο μυθιστόρημα “Έξι νύχτες στην Ακρόπολη” του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη υπάρχει και ένα εισιτήριο που χρονολογείται από τη νύχτα της 26ης-27ης Μαΐου 1926. Ο Σεφέρης μιλά για την Ελλάδα του 1928 και είναι σαν να μιλά για την Ελλάδα του 2014.

Γράφει χαρακτηριστικά ο νομπελίστας ποιητής:

Στη φετινή πανσέληνο του Αυγούστου οι αρχαιολογικοί χώροι θα γεμίσουν και πάλι από όλους εμάς που αναζητήσαμε λίγο φως σε μια βαθιά νυχτωμένη Ελλάδα. Αλλά πόσο φως και για πόσο να δώσει ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι;

“Στην Ελλάδα υπήρχαν πάντα οι δύο ράτσες. η ράτσα του Σωκράτη και η ράτσα του Άνυτου και της συντροφιάς του.

Η πρώτη κάνει το μεγαλείο του τόπου. Η δεύτερη βοηθεί την πρώτη αρνητικά. Αλλά τώρα, μου φαίνεται, πως μόνο τούτη απόμεινε – η πρώτη χάθηκε και πάει”.

Το νέο σχολείο : "Δασκαλοκάλυβο"

Η νέα πρόταση του Υπουργού Παιδείας και Διά Βίου (παρακαλώ) Μάθησης, καθηγητή Πανεπιστημίου κου Αρβανιτόπολου, για το νέο τύπο Σχολείου που θα λειτουργήσει πειραματικά από φέτος στην ύπαιθρο και όχι στα μεγάλα αστικά κέντρα .
Μάλιστα, αναγνωρίζοντας την προσφορά του κλάδου των δασκάλων στην παραγωγή του εκπαιδευτικού έργου θα ονομάζεται και “Δασκαλοκάλυβο”.
Η διαφορά με τον παλιό τύπο Σχολείου είναι ότι έχει κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου με ανακυκλώσιμα υλικά, εξυπηρετώντας οικολογικές ρήτρες δομήσεως .
Έγινε σύμφωνα με τις οδηγίες της νομαδικής φυλής των Σαρακατσιάνων .

Σκέφτομαι μήπως ήταν και οι πρώτοι διδάξαντες την οικολογική συμπεριφορά έναντι του περιβάλλοντος ;

Ελληνική καμπάνια που σαρώνει .

Η φωτογραφία του κάνει τον γύρο του internet εδώ και μέρες αλλά ελάχιστοι τον αναφέρουν. Η αλήθεια είναι πως από το viral, μάλλον χάθηκε το όνομά του. Ταλέντο και φαντασία, ήταν αρκετά για να μετατρέψουν την διάσημη πια, φωτογραφία των σε αντιπαράθεση με πλανήτες ελληνικών νησιών, σε ότι πιο hot για φωτογραφία εξωφύλλου στο facebook. O Άρης Καλογερόπουλος έχει όμως, ένα δυνατό portfolio και ένα βαρβάτο βιογραφικό. Είναι υπεύθυνος για μια σειρά από αντίστοιχες φωτογραφίες με το ίδιο concept. H Ελλάδα και οι ομορφιές της σε έναν εικονικό γύρο του κόσμου.

 

 Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις στην υφήλιο. Όλες οι χώρες, ακόμη και οι πλανήτες, είναι εδώ. Μeet the world in Greece. Ο Άρης Καλογερόπουλος είναι επίσης ο άνθρωπος πίσω από την καμπάνια I AM GREEK AND I WANT TO GO HOME. Ένα εκπληκτικό concept, γροθιά στο στομάχι, για τον επαναπατρισμό των Ελγινείων.

Κική Δημουλά: Δεν αντέχω τους μετανάστες, κλέβουν και πιάνουν τα παγκάκια

Η Κική Δημουλά, ποιήτρια με πολλές συλλογές και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, έπεσε στον πειρασμό του ρατσισμού και της ξενοφοβίας;
Έτσι γράφει στην «Εφημερίδα των Συντακτών» η Άννα Δαμιανίδη.
Αναφέρεται σε εκδήλωση των Atenistas στην Κυψέλη, όπου η Κική Δημουλά φέρεται να δήλωσε ότι δεν αντέχει τους μετανάστες, που πιάνουν τα παγκάκια και δεν μπορεί να καθίσει στην πλατεία! «Φοβάμαι να βγω απ’ το σπίτι μου γιατί κλέβουν», είπε.

Προπληρωμένος καφές: Μία πρωτοβουλία που θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης της κοινωνίας

Οι τελευταίες ψυχρές μέρες της Άνοιξης χρειάζονται και ένα ζεστό ρόφημα να τις συνοδεύσει. Τι γίνεται όμως με εκείνους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να το απολαύσουν; Τη λύση δίνει η Ευρώπη με μία πολύ τρυφερή και ανθρώπινη κίνηση, τους «προπληρωμένους καφέδες»
Σε μία εποχή που η κοινή γνώμη είναι διχασμένη για το θέμα της φροντίδας των αστέγων και ο ρατσισμός και η προκατάληψη μπλοκάρουν οποιαδήποτε κίνηση φιλανθρωπίας, η μέθοδος του «προπληρωμένου καφέ» έρχεται σαν μία φωτεινή αχτίδα για να αποκαταστήσει την πίστη μας στην ανθρωπότητα.

Η κουλτούρα της αγένειας

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.
Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη».

Ο… κασίδης και ο Κασιδιάρης

Τον δίκασαν και τον καταδίκασαν σε λίγα μόλις λεπτά της ώρας. Χωρίς μάρτυρες, χωρίς καν να του δώσουν το περιθώριο να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Η μόνη λέξη που ακούστηκε από το στόμα του, εν… είδει απολογίας, και μεταφέρθηκε στο ακροατήριο διά του διερμηνέα, ήταν «είμαι αθώος». Ενα λεπτό πριν, είχε επιχειρήσει να πει κάτι για το θύμα που στην «ανάκριση άλλαξε κατάθεση, δεν με αναγνώρισε». Κανείς δεν τον άκουσε, δεν έψαξε τα χαρτιά της δικογραφίας. Οπως αγνοήθηκε και το αίτημα του διορισμένου δικηγόρου του για αναβολή, ώστε να προσέλθει έστω ένας εκ των μαρτύρων. Για να γίνει κανονική δίκη, όπως δικαιούται κάθε κατηγορούμενος

Νοσταλγία της ευγένειας

Πώς τόσο αιφνιδίως χάθηκε η ευγένεια τριγύρω και αναμεταξύ μας;
Μα, πού πήγε η αιδημοσύνη; Την τρομερή αλλαγή πιστοποιούμε ακόμα κι εμείς οι για την ώρα κάπως νεότεροι, εμείς που δεν γνωρίσαμε παρά μόνον ορισμένες ύστατες εκδηλώσεις της: την τήρηση κάποιων προσχημάτων, το παλιό καλό τακτ, την ακρίβεια στα ραντεβού, τον πληθυντικό αριθμό, την αυτονόητη παραχώρηση θέσης, τις ώρες κοινής ησυ­χίας,
 έννοιες όπως κοσμιότητα και κομψότη­τα, τις μικρές επισημότητες και τα ανώδυνα εθιμικά πρωτόκολλα, την αναμονή και την πρόποση στο τραπέζι, τις φιλόφρονες συ­στάσεις, το κράτημα της θύρας τη σεμνολογία και τη χαμηλοφωνία, την υπομονή στον διάλογο

Όταν ο πολιτισμός γίνεται "φέουδο" της πολιτικής

Τελικά από ότι φαίνεται , θα έχει πολλά επεισόδια ακόμη το σήριαλ που λέγεται  "Κινηματογραφική Λέσχη Λαμίας".

Τα ερωτήματα της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών συνεχίζονται, όπως επίσης και οι απαντήσεις εκ μέρους της Λέσχης "Bilderberg" , που μόνο απαντήσεις δεν είναι βέβαια.

Δεν ξέρω τι στοιχεία μπορεί να έχει η Π Ε Π Λ Α, αλλά ο πανικός και ο εκνευρισμός των ανθρώπων της Κινηματογραφικής Λέσχης είναι εμφανέστατοι πλέον.

Απόδειξη ότι επιστρατεύονται και τα "βαριά" ονόματα εκ των διοικούντων , όπως της Κ. Βίβιαν Αργύρη, γνωστό πολιτικό πρόσωπο, Πρόεδρος της Ν.Ε της Νέας Δημοκρατίας , με φημολογούμενες παρεμβάσεις και στα αυτοδιοικητικά του Δήμου Λαμίας. ( η μήπως δεν γίνονται αυτά  ? )

Για την "Ελλάδα"

Της Χριστιάννας Λούπα

Για την Ελλάδα, τη μεγάλη, τη θεόρατη, που ανοίγει την αγκαλιά της και μας κλείνει όλους μέσα, αλλά και για εκείνη τη μικρούλα, τη θλιμμένη, που ο καθένας από μας μέσα του κουβαλά, θα ήθελα σήμερα να σας μιλήσω, φίλοι μου. Με το δικό μου τρόπο…
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας λίγους στίχους που έγραψα τις μεταμεσονύκτιες ώρες κάποιας λευκής νύχτας, λίγους μήνες πριν, όταν με έπνιγε το παράπονο για τούτη εδώ τη χώρα που σπαράζει. Ένιωσα σα να βλέπω ένα πρόσωπο αγαπημένο να χάνεται, να βουλιάζει, να μου ζητά βοήθεια κι εγώ να μην μπορώ να κάνω κάτι να το σώσω και να τρελαίνομαι... Πόσο σίγουρη είμαι, ότι οι περισσότεροι από σας έχετε δοκιμάσει παρόμοια αισθήματα!

Ανοικτή πρόσβαση στη γνώση, για όλους !

Η αλλιώς ...Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης

 Η πληροφορία είναι δύναμη. Όμως, όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι  που θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Ολόκληρη η παγκόσμια  επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά, η οποία δημοσιεύθηκε στη  διάρκεια των αιώνων σε βιβλία και περιοδικά, ολοένα ψηφιοποιείται και  κλειδώνεται από μια χούφτα ιδιωτικές εταιρείες. Θέλετε να διαβάσετε τις  δημοσιεύσεις που έχουν τα πιο διάσημα αποτελέσματα των επιστημών; Θα  πρέπει να στείλετε τεράστια ποσά σε εκδότες, όπως η Reed Elsevier.
 Υπάρχουν εκείνοι που αγωνίζονται για να αλλάξει αυτό. Το Κίνημα  Ανοικτής Πρόσβασης..

Αλήθεια, πως και πότε αντιλαμβανόμαστε το ωραίο ?

Ουάσινγκτον, Στάση Μετρό L’Enfant Plaza, ένας κύριος στέκεται κοντά στην είσοδο και… αρχίζει να ερμηνεύει με το βιολί του κλασικά κομμάτια των Μπαχ και Σούμπερτ. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό.

 

Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικά.
Διαβάστε παρακάτω το"περίεργο"  τέλος..

Ελεύθερες αγορές-χαμένες ζωές

Ελεύθερη Αγορά – Παγκόσμια Αγορά: εντελώς ελεύθερη ,έως ασύδοτη, χωρίς ιδεολογικές, αξιακές καταβολές και ηθικούς ενδοιασμούς, ανθρώπινους ή κοινωνικούς. Η Ελεύθερη Αγορά δεν είναι μια φυσιολογική οικονομική και εμπορική εξέλιξη, δεν είναι μια αυτορυθμιζόμενη, εύρυθμη αγορά, χωρίς παρεμβάσεις και εξελισσόμενη υπέρ των κοινωνιών και ανθρώπων. Επιδιώκει την κοινωνική κατάτμηση, τη διάβρωση των θεσμών, τη διάλυση και τη διαφθορά, TO XRIMA .
Κύρια επιδίωξη είναι η διάλυση της οικογένειας, είτε μέσω των εργασιακών ευκαιριών (ανέλιξη), είτε των προβλημάτων (ανεργία), και η δημιουργία και ενεργοποίηση ενός τεράστιου μηχανισμού καταστολής.

Χρόνης Μίσσιος : το σύστημα του παραλόγου.

Χρόνης Μίσσιος, -μια εμβληματική φυσιογνωμία που έφυγε σήμερα σε ηλικία 82 ετών- διαβάζει Χρόνη Μίσσιο (απόσπασμα απο το βιβλίο του Χρονη Μισσιου "Χαμογέλα ρε τι σου ζητανε")

Μήνυση Μπαρμπαρούση για το copyright του Α. Διάκου!

Ο βουλευτής, κατηγορεί την δημιουργό της επίμαχης παράστασης «Αθανάσιος Διάκος: Η Επιστροφή», ότι χρησιμοποίησε την εικόνα του Διάκου, χωρίς να πάρει την άδειά του, αφού εκείνος έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα του εκσυγχρονισμένου image του ήρωα
Άμεσα θιγμένος από την σκανδαλώδη παράσταση της Λένας Κιτσοπούλου, φέρεται ο άνθρωπος που έγινε γνωστός ως «σύχγχρονος Αθανάσιος Διάκος» και που κατά μεγάλο ποσοστό, οφείλει την εκλογή του στο κοινοβούλιο στην αναβίωση αυτής ακριβώς της εικόνας του του ήρωα του ’21.

Πόσο "κίτρινος" μπορεί να είναι αυτός ο τύπος;

Ενημερώθηκα για το εξώφυλλο του κυριακάτικου “Πρώτου Θέματος” από τα social media, καθώς δεν αγοράζω και δεν θέλω να έχω καμία σχέση με αυτή τη φυλλάδα, που τριάντα χρόνια μετά κρατάει τα σκήπτρα του “αυριανισμού” σε αυτή την χώρα και είναι δυστυχώς πρώτη σε κυκλοφορία...
Τι έκανε λοιπόν αυτός ο αθεόφοβος τύπος, που πριν από λίγα χρόνια είχε κατηγορηθεί ότι μετέφερε κρυφά στην Ελβετία πέντε εκατομμύρια ευρώ (άραγε τι να έγινε με εκείνη την υπόθεση;), αλλά κατά τα άλλα το παίζει ευσεβής και περήφανος Έλληνας, που νοιάζεται για την χώρα του, την ιστορία της, τα ήθη και τις παραδόσεις της;

Mε τους Ρομά στην Τήνο

Τη δεκαετία του 90, με το που δήλωνα προορισμό Τήνο, αποκρυπτογραφούσα στο βλέμμα των ανθρώπων «Τι σταυρό να κουβαλάς κι εσύ!». Στη συνέχεια με χαμόγελο κατανόησης με ρωτούσαν χαμηλόφωνα «Τάμα;». «46 χωριά μαγικά» απαντούσα και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Ωστόσο χρόνο τον χρόνο, πέραν από το ν΄ανακαλύπτω την μαγευτική ενδοχώρα και άλλα τόσα παραμυθένια και πρωτόγνωρα, είχα την ευκαιρία και να κατασκοπεύω την άφιξη των Ρομά στο νησί κάθε 15 Αύγουστο. Μεγάλη μέρα γιορτής για τη ράτσα.

Οι Ιππείς Της Πύλου