Μέσα από τη χαβούζα

Τα πάντα διαβάζω. Βιβλία, εφημερίδες, ιστοσελίδες κι όταν βρεθώ στην τουαλέτα χωρίς περιοδικό, διαβάζω τις ετικέτες των απορρυπαντικών. Οπότε διαβάζω και το “Lifo”, όπου δημοσιεύεται κάθε εβδομάδα η στήλη του Νίκου Δήμου “Υπερκείμενα”. Εγραψε εκεί προχθές: «Η χώρα αυτή είναι βόθρος! Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη.»Το διάβασα και μου ‘ρθε ο ταμπλάς.



«Τι τραβάνε οι έρμοι οι διπλανοί» σκέφτηκα, «μ’ αυτή την αηδία που εχει εγκατασταθεί στη γειτονιά τους.» Κι επειδή η μνήμη μου έχει αδυνατίσει λόγω γήρατος, πήρα έναν Ατλαντα στα χέρια μου για να δω ποιοι υποφέρουν από τα ελληνικά βοθρολύματα.

Πρώτη πρώτη όπως κοιτάω, βλέπω την Αλβανία. «Μπα, αποκλείεται», λέω με τον νου μου. «Μέχρι πριν από μερικούς μήνες το μισό ΑΕΠ της Αλβανίας ήταν τα εμβάσματα από Ελλάδα. Φρέσκα, λαχταριστά και “μαύρα”. Δεν νομίζω ότι πρέπει να τους βρωμάμε και πάρα πολύ.»

Πάω λίγο πιο ‘κει, βλέπω πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ομολογώ ότι τους εχουμε ζαλίσει τον έρωτα με τον εθνικισμό μας, αλλά απεδείχθησαν άξιοι μαθητές και τώρα το καφριλικί τους μας αφήνει χιλιόμετρα πίσω. Του βγάζω κι αυτούς απ’ την εξίσωση.

«Μήπως η Βουλγαρία;», αναρωτιέμαι. Κι ύστερα θυμάμαι ότι πέρυσι η Ευρωπαϊκή Ενωση της έκοψε βοήθεια ύψους 500.000.000 ευρώ γιατί δεν μπορούσε διόλου να ελέγξει την δράση της τοπικής Μαφίας. Την διαγράφω και αυτή απ’ τον κατάλογο των χωρών, που τραβάνε ζόρι από τη βρωμιά της Ελλάδας.

Με την Τουρκία δεν ασχολούμαι καν, διότι πρόκειται περί λίκνου της δημοκρατίας, της ελευθεροτυπίας και του πολιτισμού και λογικό είναι οι άνθρωποι να κλείνουν τη μύτη τους με το που στρέφουν το βλέμμα προς Δυσμάς. Το Ισραήλ, η Συρία, ο Λίβανος πέφτουν μακριά και δεν τους πιάνει ο οχετός, στη Λιβύη ακόμα σφάζονται και δεν έχουν τον χρόνο ν’ ασχοληθούν με τέτοιες λεπτομέρειες και στην Αίγυπτο γιορτάζουν την Αραβική Ανοιξη με τα κοινοβουλευτικά αρώματά της και την ευωδία της Σαρία.

Οπότε τι μας μένει; Μα τι άλλο, η Ιταλία! Εντάξει, απ’ την Αθήνα απέχει κάμποσο, αλλά απ’ την Κέρκυρα ένα τσιγάρο δρόμος είναι. Οσο χρειαζόταν ο ημίθεος Μπερλουσκόνι για να μπογιατίσει το μαλλί και να θωπεύσει το πιο κοντινό κωλαράκι. Τώρα, υποθέτω ότι θα ξεκουραστεί παρέα με τα φιλαράκια του από τη Νάπολη. Μου λένε ότι στην πόλη ενεργοποιείται πολυμελές συνδικάτο της παρανομίας, το οποίο μάλιστα είναι υπεύθυνο για δύσοσμα όρη σκουπιδιών. Το αποκλείω, γιατί αμέσως θα το είχε ανακαλύψει ο ειδικός της μπόχας κύριος Δήμου.
http://www.protagon.gr