Γιώργος Αμυράς: Γιατί θέλω να γίνω Δήμαρχος

Ξεκίνησα τον αγώνα για το δήμο Αθηναίων με μοναδικά δεδομένα την ψήφο μου και την πεποίθηση ότι αφού τα τελευταία χρόνια κάναμε πραγματικότητα τα χειρότερα σενάρια για την πόλη, την οικονομία και την ποιότητα της ζωής μας, τώρα μπορούμε να πετύχουμε το καλύτερο.

Στην πορεία της διαδρομής ανακαλύπτω όπλα που δεν περίμενα ποτέ ότι θα είχα στην περιπέτεια που λέγεται προεκλογική εκστρατεία για το μεγαλύτερο δήμο της χώρας, χωρίς κομματική στήριξη και χωρίς να διαθέτω με τους συνεργάτες μου ούτε 1 ευρώ για δαπάνες.

Πέντε είναι τα δυνατά όπλα του συνδυασμού μας:
Μηχανισμοί: όχι της εξουσίας αλλά εκείνοι με το λεπτό συρματόσχοινο που μου επιτρέπουν ν’ αλλάζω χωρίς καθυστέρηση τις ταχύτητες στο Ποδήλατό μου κατά τις καθημερινές διαδρομές και τις νυχτερινές βόλτες της Παρασκευής. Χάρη σ’ αυτούς τους μηχανισμούς έχω χαρτογραφήσει την πόλη και τις λακκούβες της, έχω συναντήσει τις γειτονιές του φόβου και της απόγνωσης, έχω εντοπίσει τους δρόμους της βρωμιάς και της εγκατάλειψης. Όμως σ’ αυτούς τους ποδηλατικούς γύρους βρήκα νέους με ιδέες, ηλικιωμένους με όρεξη, μετανάστες που θέλουν να γίνουν μέλη μιας κοινωνίας και όχι περιθώρια αγνώστου διαμονής και ταυτότητας.

Κομματικός στρατός: Όχι πράσινος, γαλάζιος ή κόκκινος αλλά ο στρατός των πεζών και των εμποδιζόμενων πολιτών της Αθήνας που δε μπορούν να καταλάβουν γιατί πρέπει τα Πεζοδρόμια να είναι στενά, βρώμικα και κατειλημμένα από κάθε είδους όχημα και εμπόδιο. Κι όμως, θυσιάζοντας λίγες θέσεις ελεγχόμενης στάθμευσης που δεν προσφέρουν και σημαντικά έσοδα πλην ίσως της υποχρέωσης να «σβήνονται» οι κλήσεις, μπορεί η πόλη μας να αποκτήσει πεζοδρόμια της προκοπής.

Εργολαβίες: Όχι τσιμέντου, φτάνει πια, αλλά για Πράσινο, να κάνουμε την Αθήνα βιώσιμη αρχίζοντας απ’ τα δεντράκια των πεζοδρομίων που σήμερα σνομπάρουμε ή χρησιμοποιούμε σα σημάδια παρκαρίσματος ως τις πλατείες και τους ελεύθερους δημόσιους χώρους.

Χορηγίες: Όχι από επιχειρηματικούς κολοσσούς αλλά από τους καλλιτέχνες του δρόμου που αποδεικνύουν ότι ο Πολιτισμός δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων αλλά κυρίως έμπνευσης και διάθεσης. Ο δήμος δεν είναι απλώς εισπράκτορας, ούτε μικρογραφία του κράτους.Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, είναι ζωτικός χώρος για όλους μας και η έκφρασή του ξεκινά από τη στάση των δημοτικών υπαλλήλων στους πολίτες έως τη χιπ χοπ μπάντα της πιο απόμακρης γειτονιάς.


Διαπλοκή: Όχι με τους διαπλεκόμενους αλλά με τα κινήματα των πολιτών που αγωνίζονται για ποιότητα ζωής, καθαρή πόλη, Πάρκιν, για αυτά τα απλά καθημερινά πράγματα που μπορούν να κάνουν την Αθήνα ανθρώπινη.

Με αυτά τα όπλα που σχηματικά αποκαλούμε «τα 5 Πι» μπαίνω μαζί με τους συνεργάτες μου στη μάχη της 7ης Νοεμβρίου. Η Αθήνα έχασε πολλές ευκαιρίες αλλά κρατά ακόμη ζωντανή τη ψυχή της. Για αυτό κι εμείς συνεχίζουμε. Αλλωστε ως ποδηλάτες δε σταματάμε ποτέ το πετάλι παρά μόνο για να διευκολύνουμε την ηλικιωμένη κυρία που προσπαθεί να περάσει με το εγγονάκι της στο απέναντι πεζοδρόμιο.






*Ο κ. Γιώργος Αμυράς είναι υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού «Επιμένουμε Αθήνα».