"Λεφτά υπάρχουν", για επιχορηγήσεις παντός τύπου.

Καλημέρα από τη Δυτική Φθιώτιδα.

Σήμερα λέω να ασχοληθώ με το Δήμο Λαμιέων. Όχι για κάτι προσωπικό, αφού οι συγκεκριμένες πρακτικές είναι κατά κοινή ομολογία ίδιες και απαράλλαχτες σε όλους τους Δήμους. Απλά ως πειστήριο ότι η λογική της κρατικής υποστήριξης σε θεσμούς όπως οι σύλλογοι, ξεφεύγει από όρια και γίνεται πανδημία. 
Κι αυτό γιατί κριτήρια αξιολόγησης για την ανάγκη επιχορήγησης των συλλόγων δεν υπάρχουν.
Δεν θα προβώ σε καμία κρίση. Ο καθένας, βλέποντας έχει τη δυνατότητα να κρίνει και καταλάβει αν τα συγκεκριμένα χρήματα ήταν απαραίτητο να δαπανηθούν και σε ποιες περιπτώσεις έπιασαν τόπο.
Απλά θα πω, με αφορμή μία κουβέντα που γίνονταν στο διπλανό τραπέζι την ώρα του απογευματινού καφέ, ότι κάλλιστα με την περικοπή, ή ακόμη και την αναστολή χρηματοδότησης κάποιων μη παραγωγικών συλλόγων θα μπορούσαν να εξευρεθούν χρήματα για άλλες δράσεις. Δράσεις κοινωνικής προσφοράς και ευαισθησίας, ώστε έτσι να ωφεληθούν όλοι οι πολίτες και όχι μία μερίδα αυτών. Ας δούμε λοιπόν το 2013 που κυμάνθηκαν οι επιχορηγήσεις συλλόγων στην περιοχή της Λαμίας: 

"Ποιος πάει για δουλειά την Κυριακή...;"

Ποιος να πάει για εργασία με πολλή χαρά;


Η απάντηση στο ερώτημα που μας βασανίζει ίσως καθημερινά!

Δείτε παρακάτω..

Τον κούκο για αηδόνι πλήρωνε τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Λαμιέων για την τήρηση των πρακτικών του Δημοτικού Συμβουλίου.

Τον κούκο για αηδόνι πλήρωνε τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Λαμιέων για την τήρηση των πρακτικών του Δημοτικού Συμβουλίου.
Συγκεκριμένα μέσα στην ψηφιακή επανάσταση που ζούμε ο Δήμος έδινε με απευθείας  ανάθεση, πάντα στην ίδια εταιρεία, το έργο: ‘’Απομαγνητοφωνήσεις και εκτυπώσεις πρακτικών Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Λαμιέων’’ με συνολικό κόστος 24600 ευρώ (το υψηλότερο όριο για να δοθεί χωρίς διαγωνισμό ένα έργο) για 17 συνεδριάσεις Δημοτικών Συμβουλίων

Μέσα στην σύμβαση διαβάζουμε πως το μεγαλύτερο κόστος ήταν στην παραγωγή ογκωδών αντιγράφων-τόμων ενώ τα cd που δινόντουσαν στους Δημοτικούς Συμβούλους κόστιζαν 1,8 ευρώ το ένα (765 cd). Παράλληλα βέβαια υπάρχει και η μαγνητοσκοπημένη μετάδοση των συνεδριάσεων μέσα από το κανάλι YouTube του Δήμου που καθιστά την παραπάνω διαδικασία εντελώς περιττή και βέβαια τρομερά κοστοβόρα.

Ευχαριστώ κ. Σταϊκούρα ...

Με αφορμή τις ευχαριστίες του Συλλόγου εργαζομένων στο ΕΚΑΒ Λαμίας που έχουν κατακλύσει τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο , στο πρόσωπο του αξιότιμου α. υπουργού κ. Σταϊκούρα , θα ήθελα και γω με τη σειρά μου να τον ευχαριστήσω , αν και καθυστερημένα ομολογώ.

Είναι αυτές οι μέρες των Χριστουγέννων , που σε κάνουν πιο ευαίσθητο, σε κάνουν να σκέφτεσαι περισσότερο τους ανθρώπους γύρω σου που έχουν ανάγκη αλλά νιώθεις και την ανάγκη να ευχαριστήσεις και να πεις δυο καλά λόγια για αυτούς που ανιδιοτελώς  έχουν ταχθεί στο ιερό καθήκον να σώσουν αυτό τον τόπο.

Ευχαριστώ λοιπόν τον κ. Σταϊκούρα για

"Ένας δήμαρχος , ένας μάγος και μερικοί αγνοί φίλαθλοι"

Κόκκινη κλωστή δεμένη
στην ανέμη τυλιγμένη
δωσ' του κλώτσο να γυρίσει
παραμύθι ν' αρχινίσει...

Ήταν λέει μια φορά κι ένα καιρό μία μικρή πόλη. Στην πόλη αυτή οι κάτοικοι ζούσαν αρμονικά κάνοντας τις δουλειές τους. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, έμποροι, εργάτες, υπάλληλοι, επιχειρηματίες, εργάζονταν με σκοπό να μεγαλώνουν τις οικογένειες τους. Πάντα κατά το μεσημεράκι, έκαναν διάλειμμα για τσιπουράκι, γελούσαν δυνατά με χοντρά αστεία και όλοι ήταν αγαπημένοι.
Τα Σαββατοκύριακα, άναβαν μεγάλες φωτιές και έψηναν προβατίνα, μεθώντας από γλυκόπιοτα κρασιά... Όλα πραγματικά, όμορφα και ρουμελιώτικα. Μόνο ένα πρόβλημα υπήρχε... Σαν κλασσικοί ρουμελιώτες, με τον αθλητισμό ήταν τσακωμένοι. Μόνο ποδόσφαιρο τους άρεσε να χαζεύουν, αλλά η πόλη τους ομάδα δεν είχε, ήταν μικρή και άγνωστη...
Κάποια στιγμή εμφανίστηκε από άλλη περιοχή ένας πονηρός μάγος...Είδε ότι εδώ "ψόφαγαν" για θέαμα και είπε: "ρε δεν ρίχνω μερικές ψωροδεκάρες να κάνουμε μπίζνες". Κι αυτό γιατί ο μάγος, ήταν επιχειρηματίας, με μπουλντόζες και μηχανήματα και είχε μάθει να φτιάχνει πράγματα που πλήρωνε με χρήματα (πολλές φορές υπερκοστολογημένα) ο απλός λαός.

Ο Χαϊκάλης, οι «παντελονάτοι» , ο Λάκης και οι σκελετοί στην ντουλάπα.

Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Μόνο κάτι ολίγιστοι – αφελείς – επέσανε από τα «σύ(γ)ννεφα με παντελόνια» - που θα ‘λεγε ο Βλαδίμηρος ο Μαγιακόφσκι(ς). Άπαντες οι πολιτικολογούντες των απανταχού καφενέδων, το υποψιασμένο – μέχρι συνωμοσιολογίας – πόπολο δηλαδή, την έχει πλέον σακουλευτεί: οι παντελονάτοι (όχι όσοι φοράνε παντελόνια, αλλά εκείνοι που τα 'χουν παντελονιάσει) κάνουνε κουμάντο και είναι του – καταρρέοντος – έθνους η ανωτάτη αρχή.
Η αφεντομουτσουνάρα μου, η οποία συχνάκις συναγελάζεται με τους στραβωμούτσουνους παντογνώστες των ελληνικών καφενείων, τους έχει ακούσει με τα αυτάκια της να καταργιούνται την γαμημένη μοίρα τους οι χολερικοί, που δεν τους (απ)αξίωσε να ‘ναι βολευτές τώρα που κληρώνει, για να πιάσουνε την καλή.

Μωρ΄ δε γαμιέστε !

Του Καρτέσιου.
Αν πάμε σε εκλογές θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα. Αυτό πλέον το πιστεύουν όλοι – πλην ίσως του Καμπουράκη που πιστεύει ότι η «ψαλίδα» κλείνει. Το πιστεύει και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος και ο Γεωργιάδης. Το «πιστεύουν» είναι υποκειμενικό. Σωστότερο είναι το «ξέρουν».
Γι’ αυτό και από τώρα ο βομβαρδισμός των χαφιέδων έχει σχέση με την καταστροφή που θα έρθει αν γίνουν εκλογές. Εξ αρχής. Ούτε καν θα περιμένουν οι αγορές να γίνουν οι εκλογές, να βγουν τα αποτελέσματα και να υπάρξει κυβέρνηση, απ’ ό,τι λέει η Βούλτεψη.
Λένε, λοιπόν, οι χαφιέδες ότι η μόνη περίπτωση να υπάρξει πολιτική σταθερότητα στη χώρα είναι να εκλεγεί πρόεδρος Δημοκρατίας ο Δήμας και να μην πάμε σε εκλογές. Βρίσκονται οι 180, εκλέγεται ο Δήμας…. και; Τι γίνεται μετά; Παραμένουμε στην πολιτική σταθερότητα που υπάρχει σήμερα;

Η απαγορευμένη ομιλία ενός δισεκατομμυριούχου

Αποκάλυψε το μεγαλύτερο ψέμα του καπιταλισμού και αυτό ενόχλησε πολλούς "συναδέλφους καπιταλιστές"...
O Nick Hanauer είναι ένα γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού. Η επιτυχημένη επιχείρησή του με έδρα το Σιάτλ αξίζει σήμερα 1 δις δολάρια, όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να συγκρούεται με τους υπόλοιπους "συναδέλφους της πλουτοκρατίας", υπενθυμίζοντάς τους ότι, αν δεν αυξηθεί άμεσα ο κατώτατος μισθός, οι ΗΠΑ θα βρεθούν σύντομα αντιμέτωπες με μία μεγάλη κοινωνική επανάσταση.

Ζοζέ Σαραμάγκου: Για την κρίση

«ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ στα χέρια των ειδημόνων; Δεν είναι αυτοί οι ίδιοι, οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί ανώτατου επιπέδου παγκοσμίως, οι διευθυντές των μεγάλων πολυεθνικών, οι κερδοσκόποι, με τη συνενοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι, με την υπεροχή αυτού που θεωρεί τον εαυτό του κάτοχο της απόλυτης σοφίας, μας πρόσταζαν να σωπάσουμε, όταν τα τελευταία τριάντα χρόνια δειλά διαμαρτυρόμασταν, λέγοντας πως δεν ξέρουμε τίποτα, και γι’ αυτό μας γελοιοποιούσαν;».
«ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ, αδύναμοι, τη συνθλιπτική προέλαση των μεγάλων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ηγεμόνων, ξετρελαμένων για να κατακτήσουν όλο και περισσότερο χρήμα, όλο και περισσότερη εξουσία, με όλα τα μέσα, νόμιμα ή παράνομα, που έχουν στο χέρι τους, καθαρά ή βρόμικα, ομαλά ή εγκληματικά;».

Χειρότεροι από Γκάνα και Ουγκάντα

Η διαφθορά είναι το εθνικό μας σπορ και το αποδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία. Με βάση τα νέα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα είναι στην τελευταία θέση των χωρών της ΕΕ, όσον αφορά τη διαφθορά στον δημόσιο τομέα, την ώρα που οι γύρω χώρες (π.χ. Σκόπια) είναι σε καλύτερη μοίρα.

Δείτε τον παρακάτω χάρτη και κάντε τις συγκρίσεις.

Αν και σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια η Ελλάδα έχει σημειώσει πρόοδο και έχει ανέβει στην κατάταξη, τα πράγματα παραμένουν σκούρα.

Σε ποιον ανήκει το ίντερνετ; (Του Τζούλιαν Ασάνζ)

Ο Τζ. Ασάνζ θυμάται τον Όργουελ και γράφει για τη ζωή σε μια κοινωνία επιτήρησης
Σημείο καμπής: Tο ανώτατο δικαστήριο της Ε.Ε. επιβάλει στην Google να χορηγήσει το «δικαίωμα στη λήθη».
Αποτελεί πλέον δημοσιογραφικό κλισέ να παρατηρεί κάποιος ότι το “1984” του Τζορτζ Όργουελ ήταν «προφητικό». Το μυθιστόρημα ήταν τόσο προφητικό που οι προφητείες του έχουν γίνει κοινοτοπίες της σύγχρονης εποχής. Διαβάζοντας το τώρα είναι μια επίπονη εμπειρία. Ενάντια στα θαύματα της κρατικής παρακολούθησης του σήμερα, οι εγκαταστάσεις του Big Brother - οι άγρυπνες οθόνες και τα κρυμμένα μικρόφωνα- φαντάζουν γραφικές, σχεδόν  καθησυχαστικές.

Όλα όσα οραματίστηκε στον κόσμο του ο  Όργουελ έχουν γίνει τόσο προφανή που κάποιος σκοντάφτει συνεχώς στις αφηγηματικές ελλείψεις του μυθιστορήματος.
Το μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ ήταν τόσο προφητικό που οι προφητείες του έχουν γίνει κοινοτοπίες της σύγχρονης εποχής.

Η κατάθλιψη των εορτών

Άγχος, ένταση, υποχρεώσεις ασφυκτικές και προσδοκίες ατελέσφορες. Δόσεις απαιτητικές δανείων, που κάποτε μια επίφαση ευμάρειας χάρισαν. Μνήμες καιρών ευτυχισμένων, που παρήλθαν ανεπιστρεπτί, επιτείνοντας την αίσθηση του κενού και του μάταιου.
Σύγκριση ενός παρελθόντος ανέμελου με του παρόντος την καταχνιά και τη νοσταλγία. Μοναξιά, εγκατάλειψη και ανασφάλεια για ένα επερχόμενο, ζοφερό και ανεξέλεγκτο μέλλον. Ρευστές επαγγελματικές προοπτικές και ατομικές βιογραφίες αβέβαιες, που ταλανίζονται σε μια κοινωνία της επικινδυνότητας.