Στην χώρα μας, επειδή πλειάδα των διαμορφωτών της κοινής γνώμης έχουν μεγαλώσει στο μεγάλο «σοβιετικό» σχολείο της δημοσιογραφίας, αλλά και την αριστερόστροφη εν γένει μεταπολίτευση, η βεβαιότητα πως η λύση είναι η μονομερής ανάπτυξη μέσω της αύξησης της ζήτησης είναι απόλυτη...
Τόσο απόλυτη, που η επιμονή των βορείων χωρών της ευρωζώνης στην λιτότητα εκλαμβάνεται σαν προσπάθεια πολιτικής επιβολής, ιμπεριαλιστικής επιβουλής, προτεσταντικό κατάλοιπο οικονομικής «θρησκοληψίας», σεξουαλικής καταπίεσης που εξελίχθηκε σε νεύρωση κ.λ.π.
Κανείς δεν υποθέτει το ενδεχόμενο πως ενδέχεται απλά αυτό να πιστεύουν ή και να έχουν και δίκιο.
Η χρεοκοπία και τα «φάρμακά» της...
Από μια χρεοκοπία μόνο με επεκτατική και χαλαρή νομισματική εξέρχεται μια οικονομία; Το βασικό πρόβλημα μιας χρεοκοπίας συνίσταται στην ύπαρξη υψηλού χρέους. Το υψηλός χρέος μπορεί να μειωθεί με τους εξής τρόπους, όπου κατά περίπτωση καθένας από αυτούς τους τρόπους έχει τις θετικές αλλά και τις αρνητικές επιπτώσεις.
α) Με λιτότητα, που σημαίνει μείωση των δαπανών για την δημιουργία πλεονάσματος το οποίο θα μειώνει το χρέος.
β) Πλήρη μονομερή διαγραφή, μέσω κήρυξης χρεοκοπίας.
γ) Αναδιαπραγμάτευση με «κούρεμα» και επιμήκυνση σε συνεννόηση με τους πιστωτές, στα πλαίσια της απειλής χρεοκοπίας.
δ) Με διάβρωση του χρέους, μέσω της πρόκλησης αυξημένου πληθωρισμού.
ε) Με οικονομική ανάπτυξη με ρυθμό μεγαλύτερο του ρυθμού που αυξάνεται το χρέος, ο οποίος ορίζεται από τα επιτόκια.
Οι τρόποι αυτοί μπορεί να λειτουργήσουν και συνδυαστικά.
Τι διδάσκει η οικονομική ιστορία
Σε 32 κρίσεις χρεοκοπίας που έχουν μελετηθεί ανά τον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες, οι 16 αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς με λιτότητα και δημοσιονομική προσαρμογή. Ήτοι σφίξιμο στο «ζωνάρι».
Οι 8 ξεπεράστηκαν με υψηλότερο πληθωρισμό. Οι 7 με στάση πληρωμών και χρεοκοπία και μόνο μια με ανάπτυξη μεγαλύτερη από το ρυθμό αύξησης του χρέους.
Τα στοιχεία αυτά είναι από μελέτη της Mc Kinsey Global Institute με τίτλο: «Debt and Deleveraging» του Ιανουαρίου του 2010.
Το παράδοξο του καταιγισμού των απόψεων ειδικών και μη που δεχόμαστε είναι πως εμείς πρέπει να επιμείνουμε στον τρόπο με τον οποίο ξεπεράστηκε μόνο 1 από τις 32 κρίσεις χρέους που είναι γνωστές στην οικονομική ιστορία...
Για περισσότερα στοιχεία βλέπε: Η λιτότητα το πιο συνηθισμένο «φάρμακο»...
Η ελληνική περίπτωση
Εν μέσω ύφεσης καμιά αύξηση φόρων δεν δικαιολογείται γιατί μειώνει τις θέσεις εργασίας, που προκαλούν μείωση της ζήτησης και βαθύτερη ύφεση, υποστηρίζει η μια εκ των απόψεων.
Η άλλη άποψη υποστηρίζει πως εν μέσω ύφεσης δεν επιτρέπεται καμιά απόλυση (στο δημόσιο), γιατί προκαλεί μείωση της ζήτησης και βαθαίνει την ύφεση.
Υπάρχουν πολλές απόψεις επί του προκειμένου, όσες περίπου και τα συμφέροντα που θίγονται. Ανέκαθεν το είδος μας φημιζόταν για την προβολή του αλτρουισμού ως παγίδα μεγιστοποίησης του οφέλους, στα πλαίσια του μείγματος ισορροπίας ανταγωνισμού και συνεργασίας...
Και οι δυο παραπάνω εκδοχές είναι γενικά σωστές. Το ποια όμως από αυτές ταιριάζει περισσότερο σε κάθε περίσταση εξαρτάται από συγκεκριμένα δεδομένα κάθε φορά, αλλά και την περί του δικαίου αίσθηση αυτού που αποφασίζει.
Στην περίπτωσή μας εξαρτάται από δεδομένα όπως:
Αν την ευθύνη της χρεοκοπίας φέρει ο δημόσιος ή ο ιδιωτικός τομέας.
Τη βαθμολογία κόστους απόδοσης του ελληνικού δημοσίου. Ποιος πληρώνει πόσα και έναντι ποίων υπηρεσιών και ποιο είναι το αρχέτυπο που προβάλει στην κοινωνία. Είναι του εργαζόμενου που μοχθεί, επιχειρεί, καινοτομεί και αμείβεται ή του «πελάτη» που αργομισθεί;
Εξαρτάται επίσης και από το μείγμα ισορροπίας εισαγωγών εξαγωγών της ελληνικής οικονομίας. Αν έχεις μια παρασιτική οικονομία με εξαγωγές προς εισαγωγές 1 προς 3, το να επιδοτείς τη ζήτηση με θέσεις εργασίας στο δημόσιο είναι σαν να επιδοτείς τις εισαγωγές.
Την ίδια ώρα αν μειώνεις το έλλειμμα με αύξηση των φόρων είναι σαν να διώκεις ή να απαγορεύεις την δημιουργία θέσεων εργασίας σε παραγωγικές δραστηριότητες, οι οποίες στο βαθμό που υποκαθιστούν εισαγωγές ή είναι εξαγωγικές πρέπει να είναι διεθνώς ανταγωνιστικές...
Τα περισσότερα πράγματα στην κοινωνική «μηχανική» περικλείονται στο δίπολο κίνητρο και ανταμοιβή. Όποιος δίνει κίνητρο για παρασιτισμό και μπαταχτσισμό δεν δικαιούται να ποντάρει στην ανάπτυξη και την αξιοπιστία.
Για την Ελλάδα, με βάση τα δεδομένα της χρεοκοπίας που υπάρχουν, η λιτότητα είναι μονόδρομος, όπως και η αλλαγή μορφής απασχόλησης από τον μην παραγωγικό (με αιχμή το δημόσιο) σε παραγωγικούς τομείς εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων.
Δεν μπορείς να ζεις πάνω από τις δυνατότητες που προσφέρει η οικονομία, είτε με καπιταλισμό, είτε με κομμουνισμό, είτε με κομφουκιανισμό...
Όποιος ισχυρίζεται άλλα, ψεύδεται...
Πηγή:www.capital.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου