Όταν το γράμμα του νόμου σκοτώνει το πνεύμα του

Σαράντα εκπαιδευτικοί του Συλλόγου Διδασκόντων Καθηγητών του 2ου ΓΕΛ Γιαννιτσών, καταδικάστηκαν από ποινικό δικαστήριο με ποινή φυλάκισης 12 μηνών με τριετή αναστολή επειδή έκαναν δεκτά, εκπρόθεσμα, τα πιστοποιητικά δικαιολόγησης απουσιών για τέσσερεις μαθητές που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.
Στα δικαστήρια βρέθηκαν οι εκπαιδευτικοί μετά από μήνυση που κατέθεσε εναντίον τους ο, τότε , διευθυντής του λυκείου.
Σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, ενδεχομένως, να υπήρξε νομική απόκλιση, όμως πολλά είναι τα ερωτηματικά που δημιουργούνται με αφορμή την απόφαση αυτή, τα οποία χρειάζεται να προβληματίσουν όλους μας, για το κατά πόσο πρέπει να μετατρέπονται οι χώροι εκπαίδευσης σε πεδία δικαστικών αντιπαραθέσεων.
Η διαφορά ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους δικαστές είναι ακριβώς αυτή: οι εκπαιδευτικοί δεν είναι και δεν πρέπει να γίνουν δικαστές, δεν σκέφτονται και δεν θα αρχίσουν να σκέφτονται ποτέ ως δικαστές. Αν συμβεί αυτό, θα πάψουν να είναι παιδαγωγοί.
Η απόφαση, περισσότερο φαίνεται να πάρθηκε για παραδειγματισμό και τρομοκράτηση και όχι επειδή άπτεται της ουσίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όταν τα παιδιά χάνουν εκατοντάδες διδακτικές ώρες επειδή δεν διορίζονται έγκαιρα οι εκπαιδευτικοί ή επειδή δεν έχουν φτάσει τα βιβλία στην ώρα τους, δεν υπήρξε καμία δικαστική έρευνα και καμία δικαστική απόφαση που να καταδικάζει τους υπεύθυνους. Γιατί; Είναι νόμιμο το να λείπουν βιβλία και εκπαιδευτικοί ή μήπως είναι ηθικό;
Όταν υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που εγκαταλείπουν τη βασική εκπαίδευση για να εργαστούν, επειδή η ευνομούμενη πολιτεία δεν κατάφερε να μεριμνήσει ώστε τα παιδιά αυτά να μην χρειάζεται να δουλεύουν αλλά να γεμίζουν τις σχολικές αίθουσες, δεν υπήρξε καμία δικαστική έρευνα και καμία δικαστική απόφαση που να δικάζει τους υπεύθυνους.
Όταν οι εκπαιδευτικοί έχουν μείνει απλήρωτοι για μήνες ή και για χρόνια, δεν υπήρξε καμία δικαστική έρευνα και καμία δικαστική απόφαση που να καταδικάζει τους υπεύθυνους.
Αν, για παράδειγμα, κάποιος μαθητής ξεπερνάει το όριο απουσιών κατά μία ή δύο, πρέπει, με βάση το νόμο, να κόβεται; Είναι παιδαγωγικά σωστό; Υπάρχουν μαθητές που εργάζονται τα βράδια, ειδικά μαθητές των ΕΠΑΛ, για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Αν κάποιος από αυτούς αργοπορήσει λίγο την πρώτη ώρα, πρέπει, με βάση το νόμο, να παίρνει απουσία; Δηλαδή, τι είναι παιδαγωγικά σωστό για τον αργοπορημένο μαθητή; Να τον τιμωρήσουμε που καθυστέρησε επειδή χρειάστηκε να δουλέψει το βράδυ ή να τον επιβραβεύσουμε που προσπαθεί, παρ’ όλες τις αντιξοότητες, να κατακτήσει αυτό που η ευνομούμενη κοινωνία του στερεί επιδεικτικά;
Η δικαστική απόφαση μας προτρέπει να κάνουμε το πρώτο, όλη η εκπαιδευτική κοινότητα, και όχι μόνο, συντάσσεται με το δεύτερο. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως όταν ένα παιδί βρεθεί έξω από το χώρο του σχολείου υπάρχουν πολλοί που το περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες για να το «αξιοποιήσουν» κατάλληλα.
Οι αρμόδιοι και λαλίστατοι, κατά τα άλλα, υπουργοί και υφυπουργοί τι γνώμη έχουν; Θα μπορούσε κάποιος να δεχτεί πιο εύκολα την αυστηρότητα της απόφασης αν το γράμμα του νόμου εφαρμοζόταν και σε άλλες, πιο σημαντικές υποθέσεις. Όμως, δυστυχώς, αν κάποιος έχει «τα μέσα», συγγενή βουλευτή για παράδειγμα, τότε η δικαιοσύνη απουσιάζει επιδεικτικά.
Πόσοι φοροφυγάδες έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Πόσοι εργοδότες που χρωστάνε στα ασφαλιστικά ταμεία έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Πόσοι «ζημενσαδόροι» έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Πόσοι «βατοπεδινοί» έχουν καταδικαστεί με βάση το γράμμα του νόμου;
Το χειρότερο είναι πως το γράμμα του νόμου δεν προβλέπει τίποτε για όσους πολιτικούς ψεύδονται πριν τις εκλογές, όπως αποδεικνύεται μετά από αυτές, και για όλους όσους μας κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, φέρνοντας τη χώρα στη σημερινή κατάσταση.
Στη συνείδηση του κόσμου, όμως, έχει αποφασιστεί ήδη γι’ αυτούς η μεγαλύτερη καταδίκη.

Χρηστος Κυργιακης