Κάτι που χρήζει ανάλυσης της βαθύτερης ανθρώπινης ψυχοπαθολογίας είναι το εξής: Πως μια μερίδα συμπολιτών μας που την εποχή της δραχμής πίστευε πως σωτηρίας μας ήταν στην αντικατάσταση από το ρούβλι και την ένταξή μας στην Κομεκον αντί της ΕΟΚ τότε, τώρα θεωρεί την επιστροφή στη δραχμή σαν σωτήρια;...
Ο κόσμος αλλάζει κι έχουμε τριγμούς προσαρμογής στα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης. Το πυκνό δίκτυο των μεταφορών δια θαλάσσης, εδάφους και αέρος, έχει φέρει τον κόσμο πολύ πιο κοντά.
Μια θανατηφόρα γρίπη αν ξεσπάσει σήμερα σε κάποιο χωριό της Ν.Α. Ασίας, σε λίγες μέρες θα έχουμε θύματα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ο κόσμος ταξιδεύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Το ίδιο και τα εμπορεύματα, τα κεφάλαια, η εργασία κλπ.
Να μην μιλήσουμε για τις πληροφορίες; Ολόκληρος ο πλανήτης μοιάζει με εγκέφαλο όπου νευρικές συνάψεις ανταλλάσουν πληροφορίες. Το κατά Χέγκελ Παγκόσμιο Πνεύμα σε όλο του το μεγαλείο, καθώς τα περισσότερα απ’ όσα ξέρουμε και έχουν γραφτεί, βρίσκονται σε ψηφιακή μορφή παντού στον πλανήτη.
Η παγκοσμιοποίηση δεν μοιάζει με μια συνωμοσία των πολυεθνικών να εξαλείψει τοπικές διαλέκτους, θρησκείες και ελέω πολιτικής πατρωνίας και κρατικής τραπεζικής δασμόβιες επιχειρήσεις...
Το ρόλο της πατρωνίας πλέον έχουν αναλάβει οι οίκοι αξιολόγησης και αναλυτές που επηρεάζουν τις κατευθύνσεις των ροών της ρευστότητας.
Γι’ άλλους ήταν καλύτερος ο καπιταλισμός των εθνικών κρατών, ενώ για άλλους ο καπιταλισμός της παγκοσμιοποίησης που συχνά μοιάζει με καζίνο.
Για τους αδύναμους εθνικούς καπιταλιστές, παλιά τα κέρδη εξασφαλίζονταν πιο εύκολα. Για τους επενδυτές της μειοψηφίας οι επιλογές τώρα είναι περισσότερες, το ίδιο και η διαφάνεια και η ενημέρωση...
Για τους εργαζόμενους σε θέσεις υψηλών και μεσαίων στελεχών οι προοπτικές τώρα είναι καλύτερες. Έχουν αποφασιστικό ρόλο, μετακινούνται πιο εύκολα, έχουν ευκαιρίες να κερδίσουν περισσότερα. Για τους χαμηλόμισθούς και ανειδίκευτους, οι συνθήκες χειροτέρεψαν καθώς οι φθηνές θέσεις εργασίας μετανάστευσαν σε χώρες με χαμηλές αμοιβές.
Δεν πιστεύω πως έχουμε δυνατότητα να επιλέξουμε να γυρίσουμε το ρολόι πίσω, γι’ αυτό πρέπει να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα.
Η χρονική συγκυρία
Δεν είναι τυχαίο που η νοσταλγία της δραχμής προέκυψε σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης και ανάγκης αναδιάρθρωσης και ξεβολέματος...
Πολλοί άνθρωποι στα δύσκολα επιλέγουν την φυγή από την πραγματικότητα. Από τη δραχμή οι περισσότεροι θυμόμαστε μόνο τις καλές περιόδους και ξεχνάμε πόσες φορές αλλάξαμε δραχμή τον περασμένο αιώνα, τις επιθέσεις των κερδοσκόπων, τις ουρές στα καταστήματα ηλεκτρονικών με κάθε υποτίμηση...
Ξεχνάμε τις περιόδους δημοσιονομικής πειθαρχίας, των ρετιρέ για να μην χάσει η δραχμή την αξία της και εμείς την εμπιστοσύνη σ΄αυτήν.
Η εξίσωση του καρπουζιού...
Για όσους πιστεύουν πως η δραχμή είναι ο δρόμος της εξόδου, έχω μια απλή εξίσωση να του προτείνω: Την εξίσωση του καρπουζιού...
Ας υποθέσουμε πως σήμερα, με το ευρώ, για ένα καρπούζι χρειαζόμαστε να ξοδέψουμε χάριν στρογγυλοποιήσεως: εργατικά 10 σεντς, + ενοίκιο γης 10 σεντς, + καύσιμα για όργωμα και πότισμα 20 σεντς, + κόστος λίπανσης φυτοπροστασίας 20 σεντς. Έχουμε ένα άθροισμα 60 σεντς...
Αν αύριο επέστρεφε η δραχμή σε μια αναλογία, λόγω της κρίσης και του χρέους, όχι 340,75 δραχμές ένα ευρώ, αλλά τη διπλάσια ή τριπλάσια αξία δραχμής προς ευρώ, θα είχαμε: εργατικά 10 σεντς +ενοίκιο γης 10 σεντς + καύσιμα 60 σεντς + λίπασμα 60 σεντς ίσον με 140 σεντς. Εκτός αν καύσιμα και πρώτες ύλες για λιπάσματα και φυτοφάρμακα ήταν από εγχώριες πηγές και τεχνογνωσία που δεν έχουμε...
Το μυστικό δεν είναι να κόψουμε δικό μας «χαρτί» αλλά πως με την ίδια εργασία και γη θα παράγουμε περισσότερα καρπούζια... Μέχρι να το πετύχουμε αυτό, η αξία της εργασίας θα πληρώνεται όλο και λιγότερο...
Τα τελευταία 20 χρόνια δεν πήραμε χαμπάρι αυτές τις αλλαγές γιατί μας δάνειζαν με φθηνό χρήμα που κάλυπτε τις απώλειες.
Με το δίκιο του θα πει κάποιος πως όσο και αν προσπαθήσουμε εμείς δεν πρόκειται να βγάλουμε στην αγορά φθηνότερα καρπούζια από τους Τούρκους ή τις Βιετναμέζους...
Η λύση είναι να βρούμε προϊόντα και υπηρεσίες που έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα και να επανασυνθέσουμε ένα κράτος που ευνοεί και θα στηρίζει τις πρωτοβουλίες και τη δημιουργία.
Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος...
2) 2011 όπως 1997;…
Οι αποτιμήσεις του ελληνικού χρηματιστηρίου πλησιάζουν τα επίπεδα του 1997-98. Οι παλιότεροι θυμούνται πως το 1997 ήταν χρονιά πολιτικών εξελίξεων καθώς ανέλαβε την πρωθυπουργία ο κ. Σημίτης, μετά από μια περίοδο ασθενείας του Α. Παπανδρέου. Ήταν η εποχή της «βασιλείας» της Μιμής όπου της εξουσίας μετείχαν σαν σύμβουλοι, μέντιουμ, αεροσυνοδοί...
Αν και οι εκλεκτοί του βαθέως κομματικού μηχανισμού ήταν ο Τσοχταζόπουλος (Αυτός που διαμένει στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου) και ο κ. Αρσένης, την κούρσα της διαδοχής κέρδισε τότε ο εκσυγχρονιστής κ. Σημίτης.
Το δίλημμα που ετέθη στον κομματικό μηχανισμό ήταν απλό και σαφές, ή βγαίνει «ξένος» κ. Σημίτης ή χαιρετίσματα στην εξουσία. Ο Σημίτης ήταν ο μόνος που διεμβόλιζε το εκλογικό σώμα της κεντροδεξιάς και διέθετε εκλογική επιρροή πέραν της δεδομένης κομματικής. Προτίμησαν να εκλέξουν το Σημίτη γα να παραμείνουν στην εξουσία, αλλά απέτυχαν να τον θέσουν υπό πλήρη κηδεμονία όταν ζήτησαν στο συνέδριο άλλος να είναι ο πρόεδρος του κόμματος και άλλος ο πρωθυπουργός.
Ο Σημίτης τότε με το σύνθημα καθαρές λύσεις έθεσε το δίλημμα ή όλα ή τίποτα και επικράτησε. Στη συνέχεια ξεκίνησε να εφαρμόζει το σχέδιο σύγκλισης στο ευρώ και έβαλε τη χώρα στην ευρωζώνη. Στην τετραετία 2000-2004 έπρεπε να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις αλλά οπισθοχώρησε μπροστά στις αντιδράσεις. Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση Γιαννίτση και η μεταρρύθμιση στην υγεία του Αλέκου Παπαδόπουλου ήταν οι χαρακτηριστικές ήττες εκείνης της περιόδου.
Τα αναφέρω αυτά γιατί η συγκυρία έχει κάποιες ομοιότητες, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τα επίπεδα τιμών του Γενικού Δείκτη...
Για τη συνεδρίαση δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο από το χθεσινό σχόλιο... Νο 2
Το τέλος της πτώσης δεν θα μας ειδοποιήσει τηλεφωνικά όταν προκύψει... Θα το καταλάβουμε όταν θάχει περάσει...
Το 2011 δεν μπορεί να είναι σαν το 1997, γιατί εμπεριέχει τη μεταρρύθμιση. Μπορεί να αργήσει λίγο ή να είναι πιο οδυνηρό, αλλά μακροπρόθεσμα θα αποδειχτεί καλύτερο... Και για την κοινωνία και για την οικονομία και για το χρηματιστήριο...
3) Τραπεζικές μετοχές...
Το 2007 ήταν μια καλή εποχή να ξεφορτωθείς τις τραπεζικές μετοχές, το 2011 μάλλον όχι;
Περί τους 250.000 δανειολήπτες στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων και 50.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν προχωρήσει μέχρι στιγμής σε ρύθμιση χρεών...
Ο αριθμός ίσως είναι μεγαλύτερος αν υπολογίσει κάποιος και τις αναχρηματοδοτήσεις. Είναι φυσικό οι τραπεζικές μετοχές να τρώνε «χώμα» τώρα. Πόσο μάλλον που την περασμένη δεκαετία πολλές τράπεζες δάνεισαν και τις «κότες»... Τα σημάδια αυτά είχαν φανεί από πολύ νωρίς όπως φέτος ίσως αρχίσουν να φαίνονται τα σημάδια του τέλους αυτής της κρίσης.
Πηγή:www.capital.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου