Ο Θησαυρός Άνθρακας και ο Θείος από την Αμερική

Σύμφωνα με μία δημοσίευση της επίσημης γεωτεχνικής επιθεώρησης των Η.Π.Α., (δημοσίευση του 1998) είναι πολύ πιθανό να πλέουμε σε μία θάλασσα πετρελαίου και ως χώρα να γλιστράμε πάνω σε έναν τεράστιο όγκο φυσικού αερίου.

 Και ω του θαύματος μελλοντολόγοι, παλαιοντολόγοι, εκπομπές που κατά κόρον ασχολούνται με το εθνικό μεγαλείο της Ελλάδας  κ.λ.π. πανηγύρισαν για την απρόσμενη καλοτυχία μας.  Είναι πολύ πιθανό να γίνουμε μία νέα Φιλανδία του νότου ή να μεταβληθούμε σε 11 εκατομμύρια σεΐχηδες  που το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να απολαμβάνουμε τον παραδείσιο ήλιο της Μεσογείου. Και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

Όλη αυτή η ιστορία θυμίζει τις παλιές διασκεδαστικές ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου.  Σ’ αυτές υπήρχε η προσδοκία ότι ο καλός θείος από την Αμερική θα προστρέξει σε βοήθειά μας προκειμένου να βελτιωθεί μέχρι ανίας το βιωματικό μας επίπεδο.  Ξεχνάμε ωστόσο την προειδοποίηση που υπήρχε στις περισσότερες απ’ αυτές τις ταινίες. Ή ο θείος δεν είναι τόσο πλούσιος ή  και αν ακόμη είναι δεν θα δείξει τελικά  και μεγάλη προθυμία στο να μας βοηθήσει να ροκανίσουμε τα δικά του χρήματα.
Δε ξέρω ποια πολιτική ή κοινωνιολογική θεωρία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να εξηγήσουμε την εθνική μας αφέλεια. Σίγουρα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μία ψυχαναλυτική. Αρνούμαστε να ωριμάσουμε, μας κατατρύχει ακόμη μέσα μας η παιδική αναπαράσταση του γίγαντα ενήλικα που σε κάθε δύσκολη στιγμή θα μας σηκώσει ψηλά στον αέρα, θα μας πάρει στην αγκαλιά του και θα μας προστατέψει.  Φοβόμαστε το αύριο, αρνούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και καταφεύγουμε στην, βρεφικής καταβολής, πατρική φιγούρα του γίγαντα λυτρωτή.
Η πραγματικότητα θα μας πληγώσει για ακόμη μία φορά . Αν δεχτούμε ότι πράγματι πετρέλαιο και φυσικό αέριο υπάρχει, εκμεταλλεύσιμο, σίγουρα καμία από τις αμαρτωλές, πρώην, επτά ,αμαρτωλές, αδερφές  εταιρίες  του πετρελαίου δεν πρόκειται να μας το εξορύξει με το αζημίωτο. Το αντίθετο θα γίνει. Συνεπικουρούμενη από τις ανίκανες κυβερνητικές μας ελίτ θα βρει τους ιδανικούς μαύρους ιθαγενείς που θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Αλλά ακόμη και αν  δεν είναι έτσι  και όλα λειτουργήσουν  προς την κατεύθυνση της κρυφής μας επιθυμίας, και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι μία τέτοια εξόρυξη είναι πιο συμφέρουσα από την κατασκευή και διαχείριση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, περισσότερο φιλικών προς το περιβάλλον. Ο πλανήτης ήδη βρυχάται πληγωμένος από την ακόρεστη βουλιμία μας.
Επιτρέψαμε να μας φοβίσουν, και μπροστά στο φοβικό σου αντικείμενο σύμφωνα με τον Freud έχεις δύο επιλογές ή το βάζεις στα πόδια  ή αντιμετωπίζεις στα ίσια τον κίνδυνο. Το παρελθόν μας είναι ήδη βεβαρημένο. Επιτρέψαμε να μας κυβερνήσει μία βλακωδώς ανίκανη κυβέρνηση  (Καραμανλής) και μία παιδαριώδης και ισχυρά ταξική κυβέρνηση του Γιωργάκη Παπανδρέου.  Το χάβουμε το παραμύθι εύκολα.
Αν το φόβο δεν το μετατρέψουμε σε οργή για να αντιδράσουμε στα όσα οι άλλοι μας φορτώνουν. Αν δεν θεραπεύσουμε τις ενοχές μας που μία χοντροκομμένη και εξόφθαλμα παιδαριώδης (τόσο παιδαριώδης που φαίνεται απίστευτο ότι υποκύπτουμε σε αυτήν) προπαγάνδα μας καλλιεργεί, δεν πρόκειται κανένας αμερικανός θείος να μας σώσει. Η λύση είναι μία και έρχεται από τα κάτω και από τα μέσα μας . Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, ενηλικιωνόμαστε, επιτέλους, συμμετέχοντας στο παιχνίδι με νέες ηγεσίες που δεν εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα και προπάντων συμμετέχουμε εμείς οι ίδιοι στην αλλαγή χωρίς Σωτήρες και Μεσσίες.
Ή ενηλικιωνόμαστε ή βουλιάζουμε. Και πιστέψτε με το βούλιαγμα μας δεν το περίμεναν ούτε και αυτοί οι καθυστερημένοι που μας κυβερνούν γιατί ζουν με το φόβο ότι θα αποκαλυφθεί η ανικανότητά και η γυμνότητά τους. Αλλά εμείς τους ερεθίζουμε και άλλο προκειμένου να μας μαστιγώνουν και εμείς να κουρνιάζουμε στην ανασφαλή γωνιά μας.
ΩΣ ΠΟΤΕ ΒΡΕ ΡΑΓΙΑ;
enet.gr