Ο γύρος του θανάτου με άγνοια κινδύνου

Στον... «γύρο του θανάτου», σε ένα από τα πιο δημοφιλή δρώμενα των ελληνικών εμποροπανηγύρεων, οι θεατές με κομμένη την ανάσα παρακολουθούν μοτοσυκλετιστές να περιφέρονται στα τοιχώματα ενός μεγάλου βαρελιού. Ο γύρος βασίζεται στη φυγόκεντρο δύναμη και οι μοτοσυκλετιστές γνωρίζουν τους κινδύνους, αλλά η πιθανότητα να πέσουν είναι μικρή. Εκτός από κάποιους ριψοκίνδυνους ή από κάποιους που έχουν άγνοια των κινδύνων. Τις τελευταίες ημέρες η πολιτική ζωή του τόπου μοιάζει με τον «γύρο του θανάτου». Μόνο που εκείνοι που ασκούνται σε αυτό, πραγματικά έχουν άγνοια κινδύνου.


Μάλιστα, άγνοια κινδύνου είναι το ελάχιστο που μπορεί κανείς να πει παρακολουθώντας τις δραματικές πολιτικές διεργασίες των τελευταίων εικοσιτετραώρων, που δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να οδηγούν στον σχηματισμό κυβέρνησης. Το πολιτικό μας σύστημα δοκιμάζει τα όριά του, αλλά δυστυχώς δοκιμάζει και τα όρια επιβίωσης της χώρας.

Πίσω από το ζητούμενο της κυβέρνησης στοιχίζονται δυστυχώς πολύ διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις, θολές σκοπιμότητες, κομματικές στοχεύσεις, ιδεοληψίες και εμμονές άσχετες με την άμεση ανάγκη διαχείρισης συγκεκριμένων καταστάσεων, που είναι ιστορικής εθνικής βαρύτητας. Σε τι βαθμό το έχουν αντιληφθεί αυτό οι πολιτικοί μας ηγέτες, που ερμηνεύουν το αποτέλεσμα της κάλπης είτε με όρους άλλων εποχών είτε με βάση ό,τι εξυπηρετεί τον στόχο ή την υπεκφυγή σε ό,τι αφορά στην ανάληψη της ευθύνης.

Οι πολιτικοί μας μιλάνε περί διαγραμμάτων και προετοιμάζουν την επόμενη εκλογική μάχη, οι εταίροι μας μιλάνε περί εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και προετοιμάζονται να ζήσουν καλύτερα χωρίς εμάς. Η θεωρία της μπλόφας είναι βολική για κάποιους, αλλά ποιος θα πάρει την ευθύνη στην περίπτωση που κάποιος δεν μπλοφάρει;

Την ίδια στιγμή το σωληνάκι που κρατά εν ζωή την Ελλάδα απειλείται με αποσύνδεση. Η χώρα επιβιώνει μόνο με τη χρηματοδότηση των εταίρων μας και αυτοί που μιλούν για κινδυνολογία, απευθυνόμενοι σε όσους είναι οργισμένοι ή απογοητευμένοι, απλώς ψεύδονται, διότι γνωρίζουν και αποκρύπτουν την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι πως αν η χώρα και η ελληνική κοινωνία σήμερα έχει την πολυτέλεια σε συνθήκες Δημοκρατίας να διχάζεται γύρω από το μνημόνιο και να αντιδρά για τις σκληρές συνέπειες της προσαρμογής ή ακόμη και να διεκδικεί αναδιαπραγμάτευση, αύριο θα πρέπει να διαχειριστεί την απολύτως άγνωστη κατάσταση μίας βίαιης κατάρρευσης και χρεοκοπίας με διαστάσεις ιστορικής εθνικής καταστροφής.

Ουδείς μπορεί να υποστηρίξει πως αυτή είναι η επιλογή των Ελλήνων πολιτών, στο όνομα των οποίων σήμερα οι πολιτικοί μας ηγέτες ακροβατούν επικίνδυνα, ρισκάροντας όχι το δικό τους πολιτικό μέλλον που πραγματικά δεν ενδιαφέρει κανέναν, αλλά το μέλλον της χώρας.
Κέρδος