Τα προείπε για την τρόικα και την «αποικία» ο Κ.Π. Καβάφης

Το ότι ο Κ.Π. Καβάφης είναι μεγάλος και παγκόσμιος ποιητής φαίνεται από τη διάρκεια και την εμβέλεια που έχει η ποίηση του. Αλλά να είναι τόσο προφητικός και διαχρονικός για τα συμβαίνοντα στον τόπο του ύστερα από εκατό περίπου χρόνια, αυτό προκαλεί βαθιά κατάπληξη και συγκίνηση. Αλλά έτσι περνούν στην ιστορία ως κορυφαίοι ερμηνευτές των παρόντων και των μελλούμενων συμβάντων οι μεγάλοι δημιουργοί.  Με  αναδρομές σε ιστορικά θέματα του ελληνορωμαϊκού παρελθόντος, πραγματικά ή μυθοπλασμένα, ο Καβάφης αναλύει σύγχρονες καταστάσεις, ερμηνεύει κατοπινά γεγονότα, προαναγγέλλει τις  ραγδαίες αλλαγές  στην πορεία του χρόνου.
Κανένας σύγχρονος αναλυτής δεν περιέγραψε τόσο πειστικά και ολοκληρωμένα την οικονομική κρίση της σημερινής «ελληνικής αποικίας» για όσα έλαβαν χώρα μέσα στο 2010 με το ΔΝΤ και την τρόικα και όσα αναμένονται στο νέο χρόνο. Και προβλέπει ακόμη τι πρόκειται να γίνει στις επόμενες φάσεις, ώσπου να επαληθευθούν πλήρως οι συνέπειες «των ριζικών μεταρρυθμίσεων», τις οποίες απαιτούν να «εκτελεσθούν άνευ αναβολής» οι «Αναμορφωταί» της «Αποικίας». Έχουμε, λοιπόν, πολλά ακόμη να δούμε -μας το λέει ο Ποιητής- και κυρίως τι θα μείνει «μετά τόση δεινότητα χειρουργική»…
 Με τη νέα χρονιά ας ξαναδιαβάσουμε τον Καβάφη και τους άλλους μεγάλους ποιητές μας γιατί, πέρα από την αισθητική απόλαυση, ερμηνεύουν σύγχρονες καταστάσεις και προλέγουν ακόμη και για τις πιο απρόσμενες εξελίξεις του τόπου. Δεν χρειάζονται πια άλλες αναλύσεις για ήδη γνωστά πράγματα. Η «αποικία» του το αποδεικνύει:

Εν μεγάλη ελληνική αποικία 200 π.Χ. *

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.
Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.
Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.
Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.
Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—
Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

 Σας ευχόμαστε ευτυχισμένο το νέον έτος 2015 και ζητούμε συγνώμη από τον Ποιητή που τον ανακαλύψαμε καθυστερημένα, μετά την εγκατάσταση των  «Αναμορφωτών». Αφιερώνουμε, τέλος, το ειρωνικό ξεφωνητό των τελευταίων στίχων σε όλους εκείνους που «τα φάγανε μαζί στην αποικία» και κάλεσαν τους «Αναμορφωτάς». Αλλά «να μη βιαζόμεθα. Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός»!
  Για την αντιγραφή,
 Χρίστος Ζαφείρης, ονειροπόλος παρελθόντων συμβάντων και αναγνώστης εκτός εποχής ποιητών.    

* Από την έκδοση:  Κ.Π. Καβάφης, Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984